CZĘŚĆ 4
— Jakie dokumenty? — zapytałam, przyciskając telefon do ucha.
W sali nadal panował chaos, ale dla mnie wszystko nagle oddaliło się jak dźwięk za grubą szybą. Słyszałam tylko nierówny oddech matki w słuchawce i szybkie kroki Patricii za plecami.
— Nie mogę powiedzieć przez telefon — odpowiedziała pielęgniarka. — Proszę przyjechać sama.
Spojrzałam na Gaela. Podniósł głowę.
— Co się stało?
— Moja matka chce ze mną rozmawiać.
— Pojadę z tobą.
— Nie.
Jedno słowo wystarczyło, żeby zrozumiał, że nie chodzi o prośbę.
Patricia podeszła bliżej.
— Elena, ja pojadę. Esteban zostanie tutaj i dopilnuje, żeby nikt nie wyniósł dokumentów.
— Nie. Chcę, żebyś została z nim.
Gael zerwał się z krzesła.
— Nie możesz zostawić mnie tutaj jak przestępcy!
— Nie zostawiam cię. Zostawiam cię z konsekwencjami twojej własnej prezentacji.
Renata stała kilka metrów dalej, z rozmazanym makijażem i kartką z własnym nazwiskiem zaciśniętą w dłoni. Podszedł do niej Rafael.
— Jeżeli chcesz, mogę przekazać ci kopie przelewów. Powinnaś wiedzieć, co podpisywałaś.
— Chcę — odparła. — I chcę wycofać swoje nazwisko z każdego materiału.
Patricia spojrzała na nią uważnie.
— To będzie wymagało pisemnego oświadczenia.
Renata skinęła głową.
— Napiszę je dziś.
Gael prychnął.
— Oboje wariujecie. Nikt nie poniósł żadnej straty.
Don Ernesto odwrócił się do niego.
— Straciłem zaufanie. To wystarczy, żebym wycofał kapitał.
Jego słowa były spokojne, ale Gael pobladł bardziej niż wcześniej. Projekt Szczyt nie potrzebował jeszcze podpisanych umów, żeby się rozpaść. Inwestorzy wyszli jeden po drugim. Niektórzy nie spojrzeli na Gaela. Inni robili to z chłodną ciekawością, jakby oglądali zawalanie się budynku, którego fasada jeszcze stała.
Pojechałam do szpitala z Patricią. Matka leżała pod cienkim kocem, a na stoliku obok miała małe metalowe pudełko po cukierkach miętowych. Zawsze przechowywała w nim ważne klucze i numery telefonów.
— Wiedziałam, że przyjedziesz — powiedziała.
— Co odkryłaś?
Wyjęła z pudełka złożoną kartkę.
— Twój ojciec zostawił mi instrukcję, żebym otworzyła to tylko wtedy, gdy Gael spróbuje przejąć kontrolę nad funduszem.
Patricia wzięła dokument i szybko przebiegła go wzrokiem.
— To list Artura Beaumonta — powiedziała.
Matka skinęła głową.
— Twój ojciec podejrzewał, że Gael pożycza pieniądze przeciwko hotelom. Dlatego zmienił statut funduszu. Nie tylko dom jest chroniony. Wszystkie aktywa pozostają pod twoją decyzją do dnia, w którym uznasz, że możesz przekazać je wybranej osobie.
— Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałaś?
— Bo chciałam, żebyś sama zrozumiała, komu ufasz. Twój ojciec uważał, że pieniądze potrafią zasłonić człowieka przed jego własnym życiem.
Przeczytałam list. Ojciec nie pisał o zemście ani o rozwodzie. Napisał, że jeżeli kiedyś będę musiała wybrać między utrzymaniem nazwiska a ocaleniem ludzi, którzy pracowali dla naszej rodziny, mam wybrać ludzi.
Wróciłam do Casa Pedregal przed północą. Większość gości już wyszła. Na marmurowej wyspie leżał tylko korek od szampana i moja skórzana teczka z mosiężnym narożnikiem.
Gael siedział w bibliotece. Nie miał już marynarki. Na stoliku przed nim stała nietknięta szklanka wody.
— Sprzedałem udziały w firmie — powiedział, zanim zdążyłam usiąść.
— Co?
— Jutro podpisuję ich przekazanie. Pieniądze wystarczą na zwrot zaliczek inwestorów i wypłaty dla pracowników. Nie wystarczą na moje długi.
Patricia stanęła przy drzwiach.
— Pod warunkiem że podpiszesz także zrzeczenie się wszelkich roszczeń wobec funduszu i domu.
Gael roześmiał się krótko, gorzko.
— Nawet teraz wszystko jest umową.
— Sam nauczyłeś mnie, że słowa bez podpisu nie mają wartości — odpowiedziałam.
Spojrzał na mnie długo.
— Kochałaś mnie kiedyś?
To pytanie zabolało bardziej niż jego kłamstwa. Nie dlatego, że chciałam do niego wrócić. Dlatego, że przez osiemnaście lat znał odpowiedź, a mimo to pytał, jakby moje uczucia były kolejnym składnikiem majątku.
— Kochałam człowieka, za którego cię uważałam.
— A co ze mną teraz?
— Teraz jesteś człowiekiem, który musi ponieść cenę własnych decyzji. Ale nie pozwolę, żeby twoje decyzje zniszczyły pracowników.
— Dlaczego ich chronisz?
— Bo nie byli częścią twojego planu.
Następnego ranka Renata przyszła sama. Nie miała jedwabnej sukienki ani makijażu przygotowanego pod zdjęcia. Przyniosła podpisane oświadczenie, w którym wycofała się ze wszystkich materiałów projektu i przekazała nam wiadomości potwierdzające, że Gael kazał jej przedstawiać dom jako przyszłą wspólną własność.
— Nie zrobiłam tego z dobroci — powiedziała. — Bałam się, że wszystko stracę.
— Strach też może skłonić człowieka do uczciwości.
— Czy mogę zatrzymać pracę przy hotelach? Znam kampanię, znam klientów.
Patricia uniosła brwi.
— Po tym wszystkim prosisz o pracę?
— Nie o przysługę. O możliwość odpracowania szkody. Bez udziału w funduszu i bez dostępu do pieniędzy.
Spojrzałam na Renatę. Jeszcze poprzedniej nocy widziałam w niej wyłącznie kobietę, która weszła do mojego domu. Teraz widziałam również osobę, którą Gael wciągnął w swoją sieć, choć nie była niewinna.
— Dostaniesz trzymiesięczną umowę próbną — powiedziałam. — Będziesz odpowiadała za kampanię dla hotelu w Méridzie. Każdy materiał przejdzie przez Lucíę. Każda liczba przez Patricię.
Renata zamknęła oczy.
— Dziękuję.
— Nie dziękuj. Udowodnij, że rozumiesz różnicę między pracą a cudzą własnością.
Gael podpisał dokumenty po południu. Nie trafił do aresztu, bo nie doszło jeszcze do wypłaty kredytu zabezpieczonego domem, ale stracił firmę, udziały, reputację i możliwość wejścia do Casa Pedregal. Najbardziej bolało go jednak to, że pracownicy, których chciał wykorzystać jako dekorację własnego sukcesu, przyjęli ochronę oferowaną przez fundusz, nie przez niego.
Małżeństwo zakończyliśmy u notariusza trzy tygodnie później. Bez publicznej sceny. Bez obietnic. Gael podpisał zrzeczenie się praw do domu, a ja zachowałam teczkę z dokumentami w sejfie funduszu.
Nie wyrzuciłam jej.
Pewnego wieczoru wróciłam do biblioteki, gdzie trzy miesiące wcześniej znalazłam obcy kolczyk. Na półce czekała nowa tabliczka: „Biblioteka Artura Beaumonta — sala szkoleń dla pracowników funduszu”. Ojciec chciał, żebym chroniła ludzi. Zrozumiałam to dopiero wtedy, gdy musiałam ochronić ich przed człowiekiem, którego sama wpuściłam do rodziny.
W rogu stał Toño, trzymając listę nazwisk nowych stypendystów.
— Pani Eleno, gdzie mam położyć te dokumenty?
Wskazałam marmurową ladę.
— Tutaj. W miejscu, w którym zaczęła się cała prawda.
Położył papiery obok skórzanej teczki. Mosiężny narożnik odbił światło lampy, a na pierwszej stronie listy widniało nazwisko córki Rafaela, która właśnie dostała stypendium na studia hotelarskie.
Zamknęłam teczkę i powiedziałam:
— Tym razem ten dom otwiera się dla tych, których naprawdę miał chronić.
Przegapiłeś początek?
