CZĘŚĆ 4
Wiadomość przeczytałam dwa razy.
Potem podniosłam wzrok na Juliana.
— Co zrobiłeś w stoczni?
Uśmiechnął się blado.
— Nic, czego nie przewidziałby człowiek zarządzający firmą.
— Ludzie są zamknięci w hali.
— To nie mój problem.
W tej chwili jego słowa usłyszeli wszyscy stojący na korytarzu. Reporterka z notesem odsunęła się od niego, jakby dopiero teraz zauważyła, że elegancki garnitur nie kryje człowieka, tylko pustą ambicję.
Tomasz wyrwał mi telefon z dłoni.
— Dzwoń do dyspozytora portu. Ja zawiadomię straż pożarną.
— Nie — powiedziałam. — Najpierw do stoczni.
Wybrałam numer dyrektora technicznego.
— Mateo, słyszysz mnie?
W słuchawce trzeszczał alarm.
— Słyszę. Brama główna nie działa, wentylacja siadła, a w hali numer dwa jest czterdziestu sześciu pracowników. Próbowaliśmy otworzyć ręcznie, ale sterownik nie przyjmuje żadnego polecenia.
— Odłączcie zasilanie awaryjne przy magazynie kabli. Potem przejdźcie do panelu mechanicznego przy doku czwartym.
— Panel jest zamknięty.
— Klucz wisi za tablicą z planem ewakuacji. Drugi od lewej, owinięty żółtą taśmą.
— Skąd wiesz?
— Sama montowałam ten układ po pożarze w dwa tysiące jedenastym. Rób to.
Rozłączyłam się.
Julian patrzył na mnie z niedowierzaniem.
— Myślisz, że możesz wejść tam jak bohaterka i wszystko naprawić?
— Nie. Myślę, że ktoś celowo odciął ludziom drogę ucieczki.
Jego twarz stężała.
Nie potrzebowałam kolejnego dokumentu. Wystarczył sposób, w jaki odruchowo spojrzał na zegarek.
— On ustawił czas — powiedziałam do Tomasa.
— Kto?
— Julian. Chciał, żeby awaria wydarzyła się podczas rozprawy, gdy wszyscy patrzą na papiery.
Z korytarza dobiegł krzyk.
Leonora stała przy oknie, blada, z ręką przyciśniętą do gardła.
— To nie miało tak wyglądać — powiedziała. — Julian chciał tylko zatrzymać produkcję. Mówił, że jeśli ludzie zobaczą chaos, rada nadzorcza odsunie cię od zarządzania.
— Kto podłączył urządzenie?
— Technik nazwiskiem Raul. Miał dostać pieniądze po podpisaniu nowych umów.
Julian rzucił się ku niej.
— Przestań mówić!
Chwycił ją za ramię, lecz Emilio Garcia zastąpił mu drogę laską.
— Dotknij jej jeszcze raz, a wszyscy zobaczą, jak wygląda człowiek, który odziedziczył po ojcu tylko nazwisko.
Julian cofnął dłoń.
Wtedy rozległ się mój telefon.
— Walerio! — krzyknął Mateo. — Panel otwarty. Mamy drugi problem. Ktoś zablokował zawór chłodzenia przy zbiorniku paliwa. Temperatura rośnie.
— Ile mamy czasu?
— Dziewięć minut, może mniej.
Zamknęłam oczy. Dziewięć minut. Tyle samo dzieliło mnie kiedyś od utraty życia na płonącej łodzi.
— Wyślijcie ludzi do ręcznego zaworu.
— Jest w strefie zalanej pianą gaśniczą.
— Wiem.
Tomasz złapał mnie za łokieć.
— Nie pojedziesz tam sama.
— Nie jadę sama. Mam czterdziestu sześciu ludzi, którzy znają swoją pracę.
Odwróciłam się do Leonory.
— Gdzie Raul trzymał zapasowe klucze?
Jej oczy napełniły się łzami.
— W szafce za gabinetem Juliana.
— A kod?
— Data urodzenia twojego ojca.
Ta odpowiedź zabolała bardziej niż mogła przypuszczać. Ojciec powierzył matce wszystko, a ona użyła jego pamięci, by pomóc synowi ukryć zdradę.
Pojechaliśmy do stoczni trzema samochodami. Komandor Aranda został z dokumentami, Emilio z przewodniczącym, a Leonora usiadła obok mnie. Przez całą drogę trzymała na kolanach granatowy notes.
— Dlaczego naprawdę to zrobiłaś? — zapytałam.
— Bo Julian powiedział, że jeśli upadnie, wszyscy dowiedzą się o moich podpisach. Ale to nie było wszystko. Bałam się, że twój ojciec bardziej kochał ciebie.
— Kochał nas oboje.
— Ciebie podziwiał. Jemu dawał pieniądze, mnie dawał obowiązki. Pomyliłam zazdrość z miłością.
W hali montażowej powietrze było gęste od dymu i piany. Pracownicy stali przy bocznej ścianie, a syrena wyła tak głośno, że słowa rozpadały się w uszach.
— Zostań za mną! — krzyknął Mateo.
— Prowadź do zaworu.
Przecisnęliśmy się między kadłubami. Na posadzce leżał kabel przecięty czysto jak nożem. Dalej znalazłam małą skrzynkę sterującą z migającą czerwoną lampką.
— To nie jest awaria — powiedział Mateo.
— Wiem.
Otworzyłam obudowę. W środku znajdował się moduł z podpisem firmy należącej do jednej ze spółek Juliana. Pod nim tkwiła kartka z godziną uruchomienia.
— Zostawił dowód.
— Przez nieuwagę?
— Nie. Był pewien, że nikt nie zdąży go znaleźć.
Zawór znajdował się za metalową kratą. Woda sięgała mi do kolan. Wspięłam się na stopień, wsunęłam rękę w zimną pianę i poczułam, jak metal rozcina mi skórę. Przez sekundę znów byłam na morzu, pod ostrzałem, z płucami pełnymi dymu.
— Walerio! — krzyknął Mateo. — Odpuść!
— Jeszcze nie.
Przekręciłam koło zaworu.
Najpierw nic się nie stało.
Potem syrena zmieniła ton. Temperatura na wskaźniku zaczęła spadać. Brama hali uniosła się z jękiem, a pracownicy wybiegli na zewnątrz, kaszląc i obejmując się nawzajem.
Mateo dopadł do mnie.
— Uratowałaś ich.
— Pomogli mi.
Kiedy wróciliśmy do biura, Julian już tam czekał. Na stole leżał prawdziwy depozyt notarialny, który Emilio wcześniej odebrał z kancelarii. Obok znajdował się raport ministerstwa potwierdzający moją służbę.
— Rada nadzorcza chce cię natychmiast powołać na zarządzającą — powiedział Tomasz.
— A Julian?
— Stracił pełnomocnictwa. Wszyscy wspólnicy podpisali uchwałę.
Julian roześmiał się krótko.
— Myślisz, że to koniec? Stocznia jest zadłużona. Umowy są zerwane. Nawet jeśli dostaniesz udziały, odziedziczysz ruinę.
Emilio otworzył ostatnią kopertę z depozytu.
— Nie wszystkie umowy są zerwane. Pański ojciec zawarł porozumienie z funduszem ratownictwa morskiego. Wchodzi w życie tylko wtedy, gdy pakiet kontrolny obejmie osoba posiadająca wojskowe uprawnienia i doświadczenie operacyjne.
Julian spojrzał na mnie.
— Ojciec przygotował ci firmę jak twierdzę.
— Nie — odpowiedziałam. — Przygotował ludziom wyjście, gdyby ktoś próbował ich wykorzystać.
Wtedy Julian zobaczył podpis pod porozumieniem. Jego własny.
Podpisał umowę zabezpieczającą fundusz, przekonany, że przejmie stocznię. Zobowiązał się w niej do osobistego zwrotu wszystkich środków, jeśli kontrolę utraci z powodu oszustwa.
Stracił dokładnie to, czego pragnął najbardziej: pieniądze, nazwisko i możliwość decydowania o cudzym losie.
Leonora podeszła do mnie.
— Nie proszę, żebyś mi wybaczyła — powiedziała. — Chcę tylko podpisać zeznanie i oddać wszystko, co dostałam od Juliana.
Podała mi pióro.
— Zrób to — powiedziałam. — Potem odejdź od zarządu. Nie chcę już żadnych rodzinnych głosów nad bezpieczeństwem pracowników.
Skinęła głową.
Podpisała pierwszą stronę, potem drugą. Ręka trzęsła jej się tak mocno, że atrament rozlał się przy nazwisku.
Nie przytuliłam jej.
Ale kiedy skończyła, odsunęłam dokument w jej stronę, żeby mogła przeczytać każde słowo.
Tego dnia stocznia nie została uratowana przez odznaczenie ani przez tajne akta. Uratowali ją ludzie, którzy przestali wykonywać rozkazy człowieka ukrywającego się za cudzym nazwiskiem.
Wieczorem otrzymałam od Andrésa Mendozy krótką wiadomość: „Widziałem decyzję ministra. Dobrze, że nadal stoisz”.
Odpisałam: „Stoję dzięki tym, którzy mnie wtedy wyciągnęli”.
Przed wyjściem z hali zatrzymałam się przy uszkodzonym panelu. Na metalu wciąż migotała czerwona lampka, lecz obok niej pracownik przykleił odręcznie napis: „Nie dotykać. Waleria naprawia”.
Mateo wskazał kartkę i parsknął śmiechem.
— Jutro ją zdejmę.
— Zostaw do końca tygodnia.
— Dlaczego?
Spojrzałam na ślad krwi na swojej dłoni, potem na czterdzieści sześć osób wychodzących z hali.
— Niech Julian zobaczy, czego naprawdę nie potrafił przejąć.
A pod czerwonym światłem uszkodzonego panelu ktoś dopisał jeszcze jedno zdanie: „Ta stocznia oddycha”.
Przegapiłeś początek?


