CZĘŚĆ 4
— Powtórz to — powiedziałam, stojąc na marmurowych schodach.
Był czwartek, szósta pięćdziesiąt rano. W domu Salcedo pachniało woskiem do drewna i gorzką kawą. Luna miauczała z transportera u moich stóp, a ja trzymałam telefon tak mocno, że obudowa wpijała mi się w dłoń.
— Rachunek należy do twojej matki — powtórzył dziadek. — Bank potwierdził numer dokumentu. Nie był używany od siedemnastu lat, ale wczoraj wpłynęła na niego duża suma.
Moja matka zniknęła z mojego życia, kiedy miałam dziewięć lat. Dziadek mówił wtedy, że wyjechała dobrowolnie i nie chciała kontaktu. Przez lata wierzyłam, że wybrała obce miasto, nową rodzinę i ciszę.
— Skąd Sebastian miał jej dane?
— Tego właśnie musimy się dowiedzieć.
O dziewiątej rada Grupy Salcedo zebrała się w głównej sali. Na stole leżały umowy, potwierdzenia bankowe i czerwona księga z gabinetu Sebastiana. Każdy dokument był opisany żółtą karteczką. Jedna z nich odpadła i przykleiła się do mojego rękawa.
Sebastian wszedł ostatni.
Nie wyglądał już jak gospodarz luksusowego przyjęcia. Miał tę samą marynarkę co poprzedniego wieczoru, ale kołnierz był zmięty, a pod oczami pojawiły się ciemne półksiężyce.
— To posiedzenie nie ma podstaw — powiedział.
Dziadek wskazał mu krzesło.
— Usiądź.
— Elena nie ma doświadczenia, żeby kierować działem technologicznym.
— Ma więcej doświadczenia niż człowiek, który pomylił cudzy podpis z własnym planem ratunkowym — odparłam.
Sebastian spojrzał na mnie z gniewem.
— To była transakcja, nie kradzież.
— Transakcja wymaga zgody właściciela.
Marta rozłożyła przed nim potwierdzenie z banku.
— A także prawdziwego rachunku. Nie rachunku twojej matki.
Sebastian drgnął.
— O czym wy mówicie?
— O pieniądzach, które wysłałeś na konto matki Eleny — powiedział dziadek.
Przez salę przeszedł szmer. Sebastian popatrzył na mnie, jakby po raz pierwszy nie wiedział, co powinien odegrać.
— Nie wiedziałem, że to jej rachunek.
— Miałeś jej numer dokumentu — odpowiedziałam. — I wykorzystałeś go, żeby przekazać pieniądze osobie, która przez siedemnaście lat nie otrzymała ode mnie ani jednej wiadomości.
Renata siedziała przy końcu stołu. To ona przyniosła dodatkowe dokumenty. Kiedy Sebastian na nią spojrzał, podniosła głowę.
— To ja znalazłam przelew — powiedziała. — Twój księgowy wysłał mi jego kopię, bo chciał mieć dowód, że nie działał sam.
— Zdradziłaś mnie.
— Nie. Przestałam pozwalać, żebyś używał mojego nazwiska.
Sebastian zacisnął dłonie.
— Nie rozumiecie, co próbowałem zrobić. Spółka upadała. Jeśli nie zdobyłbym pieniędzy, straciłbym wszystko.
— Straciłeś firmę, bo potraktowałeś ludzi jak narzędzia — powiedział dziadek.
— A Elena? — Sebastian nagle podniósł głos. — Ona też mnie wykorzystała! Ukrywała przede mną, kim jest. Przez dwa lata udawała zwyczajną pracownicę.
— Nie ukrywałam nazwiska, żeby cię oszukać — odpowiedziałam. — Ukrywałam je, żeby sprawdzić, czy potrafisz mnie kochać, kiedy nie widzisz za mną fortuny.
Zaśmiał się gorzko.
— I co? Zdałem egzamin?
— Nie. Ty nawet nie wiedziałeś, że go zdajesz.
To zabolało bardziej, niż się spodziewałam. Przez chwilę zobaczyłam nie człowieka, który wyrzucił mnie z przyjęcia, ale Sebastiana z pierwszych tygodni naszej znajomości, gdy przynosił mi herbatę podczas nocnych narad i słuchał, jak opowiadam o projektowaniu urządzeń dla szpitali.
Nie chciałam, żeby moje zwycięstwo wymagało jego ruiny. Chciałam tylko, żeby przestał decydować o moim życiu.
Przewodniczący rady odczytał uchwałę. Sebastian tracił stanowisko i prawo podpisywania umów. Spółka technologiczna miała zostać przejęta przez Salcedo, ale bez obciążania jej prywatnym długiem. Arturo zachował pracę pod warunkiem pełnego ujawnienia ksiąg. Marta miała nadzorować wszystkie finanse.
Sebastian wstał.
— A jeśli odmówię?
— Wtedy dokumenty trafią tam, gdzie powinny — powiedział dziadek.
Nie padły żadne wielkie groźby. Nie były potrzebne. Na stole leżały podpisy, daty i przepływy pieniędzy. Każda linia prowadziła z powrotem do niego.
Po posiedzeniu Renata zatrzymała mnie przy windzie.
— Nie chciałam, żeby tak się skończyło — powiedziała.
— Ja też nie.
— Nadal go kochasz?
Pytanie było proste, ale odpowiedź długo nie chciała przejść przez gardło.
— Kocham wspomnienie człowieka, którym myślałam, że jest. To nie to samo.
Renata zdjęła naszyjnik z niebieskim kamieniem.
— Oddam go.
— Nie mnie. Sprzedaj go i spłać kredyt, który zaciągnął na twoje nazwisko.
Spojrzała na mnie zaskoczona.
— Dlaczego mi pomagasz?
— Bo twoja krzywda nie staje się mniejsza tylko dlatego, że mnie skrzywdził bardziej.
Tego samego popołudnia pojechałam z dziadkiem do banku. Musieliśmy potwierdzić tożsamość mojej matki, zanim rachunek mógł zostać odblokowany. W archiwum znaleziono kopertę z adresem sprzed lat oraz formularz, na którym widniał podpis nie Sebastiana, lecz jego ojca.
To był najważniejszy zwrot.
Sebastian nie odnalazł rachunku sam. Jego ojciec zostawił mu dostęp do starych akt i polecił, by wykorzystał pieniądze matki jako zabezpieczenie. Chciał uratować rodzinny majątek za wszelką cenę. Sebastian powtórzył jego metodę, a potem urządził przyjęcie, by ukryć ślady pod pozorem romansu.
Dziadek długo patrzył na formularz.
— Wiedziałem, że twoja matka nie wyjechała bez powodu — powiedział.
— Dlaczego nigdy mi nie powiedziałeś?
— Bo bałem się, że będziesz jej szukać, zanim będziesz gotowa usłyszeć prawdę.
— A teraz jestem?
— Teraz sama możesz zdecydować.
Wieczorem pojechałam pod adres z archiwalnej koperty. Była to niewielka pracownia naprawy instrumentów, ukryta między sklepem z tkaninami a zakładem introligatorskim. Nad wejściem wisiała drewniana tabliczka z wyblakłym fortepianem.
Właścicielka miała srebrne włosy i dłonie poplamione lakierem. Kiedy mnie zobaczyła, upuściła śrubokręt.
— Elena?
Nie potrafiłam odpowiedzieć.
Kobieta dotknęła ust.
— Dostałam wiadomość, że nie wolno mi się z tobą kontaktować. Twój dziadek myślał, że mnie chroni. Potem twój ojciec zabrał wszystkie listy.
— Dlaczego wysłałaś pieniądze Sebastianowi?
— Nie wysłałam. Podpisałam zgodę na wypłatę z mojego rachunku, kiedy twój ojciec obiecał, że wykorzysta ją, żeby do ciebie dotrzeć. Sebastian musiał znaleźć dokumenty w jego rzeczach.
Za plecami matki stał mały fortepian. Na jego pokrywie leżała czerwona szmatka do polerowania, niemal identyczna z tą, którą kiedyś widziałam w domu dziadka.
— Chciałaś się ze mną spotkać?
— Każdego dnia.
Nie rzuciłyśmy się sobie w ramiona. Żadna z nas nie udawała, że siedemnaście lat można skleić jednym uściskiem.
Usiadłyśmy przy instrumencie. Matka nacisnęła pojedynczy klawisz. Dźwięk był niski, trochę chropowaty, ale trwał długo.
W następnym tygodniu objęłam dział technologiczny Salcedo. Nie po to, by odebrać Sebastianowi wszystko, lecz by rozwinąć projekt urządzeń dla dziecięcych oddziałów, o którym opowiadałam mu kiedyś nocami. Dostałam własny zespół, własny budżet i ludzi, którzy pytali o moje decyzje bez sprawdzania, czy za nazwiskiem stoi fortuna.
Luna zamieszkała w moim gabinecie. Spała na poduszce obok dokumentów, a jej ogon czasem przesuwał kartki z planami.
Zegarek dla Sebastiana nadal leżał w schowku samochodu. W końcu zaniosłam go do pracowni mojej matki. Rozebrała mechanizm, wyjęła tarczę i zamieniła ją w mały ciężarek do nut.
— Nie chcesz go zatrzymać? — zapytała.
— Chcę, żeby odmierzał coś pożytecznego.
W dniu pierwszej prezentacji projektu matka usiadła przy odrestaurowanym fortepianie, tym samym, który zamówiłam na urodziny Sebastiana. Zagrała kilka taktów, a dzieci z zespołu technicznego podłączyły prototyp do ekranu.
Na stole leżał ciężarek z dawnego zegarka. Każda przewrócona kartka poruszała nim odrobinę.
Matka spojrzała na mnie znad klawiatury.
— Gotowa?
Popatrzyłam na nazwę projektu wyświetloną nad urządzeniem: „Luna”.
— Teraz już wiem, dla kogo to buduję.
Nacisnęła klawisz, a mały ciężarek zastukał o nuty.
Tym razem rytm wyznaczało moje imię.
Przegapiłeś początek?


