CZĘŚĆ 4
— Proszę wejść — powiedziałam. — Niech pan wejdzie natychmiast.
Mężczyzna pojawił się po kilku minutach. Był niski, przemoczony i trzymał pod pachą czarną teczkę owiniętą folią. Przedstawił się jako Rafael Orduña, księgowy firmy Césara.
César ruszył w jego stronę.
— Rafael, wynoś się stąd.
Księgowy zatrzymał się przy łóżku, ale nie spojrzał na niego.
— Pracowałem dla pana przez sześć lat. Znam pańskie przelewy, pożyczki i podpisy. Wiem też, że firma była zadłużona na kwotę większą, niż mówiłeś rodzinie.
Teresa podniosła głowę.
— Jak dużą?
Rafael wyjął z teczki plik tabel. Papier miał wilgotne brzegi, a jedna strona była przygnieciona śladem zszywacza.
— Trzysta osiemdziesiąt tysięcy. Pożyczki zaciągnięte na nazwisko firmy, ale wypłacane na prywatne rachunki. Część pieniędzy poszła na spłatę kart, część na zakłady, a reszta na zakup działki poza Cholulą.
César odwrócił się do matki.
— Nie słuchajcie go. To kłamstwo.
— Mam przelewy — powiedział Rafael. — I umowę, którą znalazłem w archiwum.
Podał dokument Lucíi. Przejrzała pierwszą stronę, potem drugą. Jej twarz stężała.
— To nie jest umowa przeniesienia udziałów — powiedziała. — To pełnomocnictwo ograniczone do podpisywania rachunków. W żadnym miejscu nie pozwala na sprzedaż przedsiębiorstwa.
Spojrzałam na Césara.
— Podrobiłeś dokument, żeby odebrać mi firmę.
— Firma była nasza.
— Nie. Założyłam ją przed ślubem. To ja zdobyłam pierwszych klientów. To ja pracowałam po nocach, kiedy ty dopiero uczyłeś się odróżniać próbnik tkanin od katalogu farb.
— A kto prowadził ją przez cztery lata?
— Ty. I zadłużyłeś ją, używając mojego nazwiska.
César podszedł do łóżka. Pachniał mokrą wełną i ostrą wodą kolońską. Przez chwilę zobaczyłam w nim człowieka, którego poślubiłam: mężczyznę, który kiedyś przyniósł mi kawę do pracowni i powiedział, że moje projekty potrafią zmienić zwykły pokój w czyjeś ulubione miejsce.
Potem przypomniałam sobie lodowatą wodę na twarzy.
— Powiedz mi jedno — poprosiłam. — Dlaczego aż tak bardzo chciałeś, żebym wyglądała na chorą?
César ścisnął palce.
— Bo wiedziałem, że bez firmy zostanę z niczym.
— To nie odpowiedź.
Teresa zaczęła płakać cicho. Różaniec przesuwał się między jej palcami.
— César miał długi — powiedziała. — Ludzie przychodzili do domu. Grozili, że zabiorą samochód, że zrobią krzywdę Danieli. Powiedział, że jeśli przejmie studio, spłaci wszystko.
Daniela poderwała się z krzesła.
— Mnie też okłamał. Powiedział, że pożyczył pieniądze na leczenie mamy.
— Nie chciałem, żebyście się bali — rzucił César.
— Więc podałeś Marianie truciznę? — zapytała Daniela.
César pobladł.
Doktor Wrona, który wrócił do sali, położył na stole podpisany wynik toksykologiczny.
— Zawartość we krwi odpowiada wielokrotnemu przyjmowaniu tego leku. Pojedyncza pomyłka nie tłumaczy takiego stężenia. Jeśli pacjentka dostałaby jeszcze jedną dawkę, mogłoby dojść do zatrzymania serca.
Elvira zakryła usta.
Teresa wypuściła różaniec. Paciorki rozsypały się po podłodze i odbijały od metalowej nogi łóżka.
— César — powiedziała. — Czy ty chciałeś ją zabić?
— Nie! — krzyknął. — Chciałem tylko, żeby podpisała! Chciałem, żeby przestała się ze mną kłócić, żeby wszyscy zrozumieli, że nie może decydować!
W sali zapadła cisza, ale nie była spokojna. Każde jego słowo układało się w obraz, którego nikt już nie mógł odsunąć.
Lucía wyjęła telefon.
— Mam kopie dokumentów. Wysyłam je do rejestru, banku i ubezpieczyciela. Jutro rano pełnomocnictwo zostanie cofnięte, a konto firmowe pozostanie pod kontrolą Mariany.
— Nie możesz! — César rzucił się ku niej.
Rafael zastąpił mu drogę.
— Możemy. Bo dziś rano wysłałem też własne zeznanie do zarządu banku.
César spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Ty mnie zdradziłeś?
— Nie. Przestałem cię chronić.
To zdanie zabolało mnie bardziej niż wszystkie jego krzyki. Przez lata myślałam, że jego rodzina jest murem, którego nie da się przebić. Tymczasem mur pękał od środka, bo każdy z tych ludzi miał własną granicę. Tylko ja zbyt długo udawałam, że jej nie widzę.
César usiadł na krześle. Ramiona opadły mu tak nagle, jakby ktoś przeciął niewidzialną linę.
— Mariano, mogę to naprawić.
— Nie dziś.
— Oddam ci studio.
— Ono nigdy nie było twoje.
— Pomogę spłacić długi.
— Najpierw przestaniesz dotykać moich leków, dokumentów i pieniędzy.
Doktor Wrona poprosił pielęgniarkę, żeby wezwała ochronę, ale nie pozwoliłam, by César został wyprowadzony siłą. Nie chciałam, żeby ktokolwiek urządzał za mnie widowisko. Chciałam, żeby każdy usłyszał moje warunki.
— Oddaj klucze do pracowni — powiedziałam.
César wyjął pęk z kieszeni. Zawieszona przy nim metalowa łyżeczka zabrzęczała. Położył klucze na stoliku, obok pustego kubka po herbacie.
— Teresa zostaje z tobą? — zapytałam.
Teściowa spojrzała na mnie. Jej twarz była pomarszczona i mokra od łez.
— Nie mam prawa prosić o przebaczenie.
— Nie proś. Powiedz prawdę wszystkim, którym mówiłaś, że jestem chora.
— Powiem.
— I oddasz Elvirze wszystkie zaległe pensje.
Teresa skinęła głową.
— Oddam.
Daniela podeszła do mnie i wyjęła z torebki mały klucz.
— To od szuflady mamy. Zabrałam zeszyt, zanim César go znalazł.
— Zatrzymaj go — powiedziałam. — Ale jutro przekaż kopię Lucíi. Nie chcę, żebyś już cokolwiek ukrywała za swoją rodzinę.
— Nie będę.
Nad ranem lekarz pozwolił mi napić się kilku łyków wody. Gorączka spadła, lecz ciało nadal miałam słabe. Lucía usiadła przy łóżku i położyła przede mną kartkę.
— To plan działań. Odzyskanie kontroli nad firmą, unieważnienie podrobionego dokumentu, zabezpieczenie rachunków i formalne rozdzielenie twoich finansów od finansów Césara.
— A małżeństwo?
Lucía nie odpowiedziała od razu.
— To ty zdecydujesz. Nie dziś, jeśli nie masz siły.
Spojrzałam na dłonie. Paznokcie miałam sine po tamtym poranku. Pod skórą wciąż czułam lodowate ukłucie wody.
— Dziś zdecyduję tylko o jednym — powiedziałam. — Nie wracam do domu Mendózów.
Po południu przyszła pielęgniarka z moją torbą. Wyjęła z niej miedzianą zawieszkę w kształcie łyżki i położyła ją na kołdrze.
— Znalazła się pod siedzeniem karetki — wyjaśniła.
Wzięłam ją do ręki. Metal był chłodny, ale nie lodowaty. Pomyślałam o ojcu, o jego restauracji i o tym, jak zawsze mówił, że człowiek poznaje prawdziwy smak potrawy dopiero wtedy, gdy sam wybiera składniki.
Tego wieczoru Rafael zadzwonił z wiadomością, że bank przyjął zastrzeżenie, a rejestr wstrzymał przeniesienie udziałów. Lucía powiedziała, że dokumenty Césara nie wytrzymają nawet pierwszej kontroli. Daniela zabrała Teresę do domu swojej ciotki i obiecała dostarczyć wszystkie rachunki.
César został sam z długami, które próbował ukryć za moim nazwiskiem.
Ja zostałam z gorączką, blizną po wenflonie i firmą, której trzeba było nauczyć się ufać od początku.
Nie czułam triumfu.
Czułam ulgę, że moje serce nadal bije w rytmie, którego nie wyznacza już cudza ręka.
Przed wyjściem ze szpitala Lucía podała mi klucze do pracowni. Metalowa łyżeczka zawirowała przy zawieszce, kiedy zacisnęłam na nich palce.
A ja powiedziałam do niej:
— Jutro otwieramy studio. Ale najpierw wymienimy zamek w szafce z lekami.



