CZĘŚĆ 4
Wtedy pod zamkiem rozległ się pierwszy wybuch, a kamienna wieża przechyliła się nad nami.
Z sufitu posypał się pył. Płomień w żelaznych lampach zgasł, a przez chwilę widziałam tylko złote oko Raidena i bladą twarz Adriany.
— Twój ojciec żyje — powtórzyła. — Jest dowódcą ludzi pod murami.
— Kłamiesz — powiedział Raiden.
— Nie tym razem.
Halvar podniósł księgę i przycisnął ją do piersi.
— O kim ona mówi?
Adrian nie odpowiedziała. Z korytarza dobiegły krzyki, tupot butów i huk taranu uderzającego w bramę. Oren chwycił mnie za ramię.
— Musimy zejść do schronu.
— A król?
— Jeśli go uwolnimy, zabije każdego, kogo zobaczy.
Raiden uderzył łańcuchem w kamień.
— Nie dotykaj jej.
— To nie jest czas na dumę — rzuciłam. — Jeśli zostaniemy tutaj, wszyscy zginiemy.
Adrian uniosła kuszę. Nie wycelowała we mnie. Skierowała ją w Raidena.
— Wypij eliksir — powiedziała. — Albo pozwolę wilkowi wyjść.
— Chcesz go zabić? — zapytałam.
— Chcę ocalić królestwo przed wojną.
— Nie. Chcesz, żeby królestwo bało się ciebie bardziej niż jego.
Jej palec drgnął na spuście.
Raiden szarpnął się tak gwałtownie, że metalowa obręcz przecięła mu skórę. Czarne żyły rozlały się aż po szczękę. Jego plecy wygięły się, a z gardła wyrwał się głos, który nie należał już do człowieka.
Halvar zaklął.
— Nora, kamień!
— Co?
— Chusteczka jest kluczem. Przyłóż ją do znaku i wypowiedz imię, które wyhaftowała Eliana.
Spojrzałam na srebrzyste litery. Przez całe życie uważałam je za niezrozumiałe bazgroły. Teraz rozpoznałam kształt, który powtarzała przełożona, kiedy myślała, że śpię.
— Avelin — powiedziałam.
Kamień rozjarzył się czerwienią.
Adrian wystrzeliła. Oren rzucił się przed nią, lecz bełt minął jego bark i wbił się w ścianę. Uderzenie odrzuciło mnie na kolana. Chusteczka wysunęła się z dłoni.
Raiden przestał walczyć.
— Nora — powiedział ludzkim głosem. — Nie rób tego za mnie.
— Nie wiem, co mam zrobić.
— Pozwól mi wybrać.
Podniósł wzrok na kamień. Przez chwilę wydawało mi się, że widzę za nim ogromnego wilka, z pyskiem pełnym dymu.
— Całe życie myślałem, że korona oznacza siłę — powiedział. — Jeśli oddam ją teraz, ludzie pod murami mnie rozszarpią.
— Jeśli jej nie oddasz, Adrian zrobi z ciebie broń.
— A ty? Dlaczego miałbym ci wierzyć?
— Bo jako jedyna nie przyszłam po twoją władzę.
To wystarczyło.
Raiden położył dłoń na kamieniu. Złote światło wystrzeliło przez komnatę. Łańcuchy pękły, lecz zamiast przemiany jego ciało opadło na posadzkę. Wilczy cień wyrwał się z niego jak czarny dym i uderzył w znak.
Adrian krzyknęła.
— Nie! Bez więzi korona należy do mnie!
— Nie należała do ciebie nigdy — odpowiedział Halvar.
Drzwi eksplodowały do środka. Wpadli uzbrojeni żołnierze. Na ich czele stał mężczyzna o siwych włosach, z blizną biegnącą od skroni do ust.
Spojrzał na mnie i upuścił miecz.
— Nora?
Nie potrafiłam oddychać.
— Kim jesteś?
— Twoim ojcem. Tomasem Veyrem.
Adrian odwróciła się do niego.
— Przybyłeś za późno.
— Przybyłem, żeby zabrać córkę.
— Córkę, którą porzuciłeś? — zapytałam.
Tomas zbladł, ale nie uciekł wzrokiem.
— Nie porzuciłem cię. Eliana oddała mi cię przed ucieczką, bo wiedziała, że Adrian będzie szukać dziecka. Miałem zabrać cię na północ. Zostałem schwytany, a kiedy uciekłem, sierociniec już cię przyjął.
— Dlaczego nigdy mnie nie odnalazłeś?
— Odnajdywałem cię trzy razy. Za każdym razem Adrian była przede mną.
Lady Greymark cofnęła się ku ukrytemu przejściu.
— Nie rozumiecie, co robicie. Bez królewskiej więzi armie z północy spalą dolinę.
Tomas podniósł swój miecz.
— To nie armia północy zaatakowała pierwsza. Twoi ludzie wysadzili bramę, żebyś mogła ogłosić Raidenа potworem.
Oren wyciągnął z kieszeni metalową tabliczkę.
— Znalazłem rozkazy w jej gabinecie. Pieczęć jest fałszywa, ale podpis prawdziwy.
Adrian rzuciła się na niego. Nora chwyciła stojący obok świecznik i zablokowała jej drogę. Lady Greymark uderzyła mnie w twarz. Poczułam smak krwi.
— Przez całe życie byłaś nikim — syknęła. — A teraz myślisz, że możesz odebrać mi wszystko?
— Nie jestem nikim tylko dlatego, że ty nie znałaś mojego imienia.
Raiden spróbował wstać, lecz zachwiał się. Podeszłam do niego.
— Nie dotykaj mnie — powiedział.
— Nie pytałam o pozwolenie.
Oparł ciężar na moim ramieniu. Był blady, bez mocy, ale jego oczy były już jednakowe. Ciemne i ludzkie.
Na dole rozległ się kolejny huk. Jeden z żołnierzy wbiegł do komnaty.
— Wasza Wysokość, ludzie Adrian uciekają przez wschodni most!
Raiden spojrzał na Halvara.
— Otwórzcie bramy dla mieszkańców. Niech wyjdą z doliny, zanim most się zawali.
— A ty?
— Nie mam już wilka, który zrobi to za mnie.
Ruszył pierwszy.
Adrian próbowała prześlizgnąć się za nim, lecz Tomas zastąpił jej drogę. Nie oddał jej żołnierzom. Wyjął z jej szyi klucz w kształcie półksiężyca i położył go na kamieniu obok księgi.
— To klucz do podziemi? — spytałam.
Adrian zacisnęła szczękę.
— Tam nie ma nic.
— W takim razie pokażesz nam sama.
W podziemiach znaleźliśmy ślady Eliany: wyschnięte butelki, pęknięty stół i ścianę pokrytą datami. Ostatnia z nich była sprzed dwudziestu dwóch lat. Obok ktoś wyrył jedno zdanie: „Jeśli Nora wróci, nie pozwólcie, by oddała swoją krew za cudzą koronę”.
Tomas dotknął napisu czołem.
— Twoja matka przeżyła ucieczkę tylko kilka dni — powiedział. — Zostawiła to dla ciebie.
Nie zapłakałam od razu. Najpierw poczułam gniew. Potem ulgę, że jej ostatnia myśl dotyczyła mnie. A dopiero później kolana odmówiły mi posłuszeństwa.
Raiden stał przy schodach, oparty o kamienną ścianę.
— Co teraz zrobisz? — zapytał.
— Nie wiem.
— Możesz odejść. Nie będę cię zatrzymywał.
— Nie odejdę jeszcze.
Spojrzał na mnie z pytaniem.
— Zostało coś do naprawienia — wyjaśniłam. — Nie przez krew. Przez ludzi.
Następnego dnia mieszkańcy dowiedzieli się, że klątwa nie była karą zesłaną przez bogów. Była narzędziem władzy. Adrian straciła tytuł, ziemie i wszystkich, którzy wierzyli, że potrafi ochronić ich przed potworem. Nie trafiła do lochu. Raiden kazał jej osobiście otworzyć archiwa zamku i podpisać zeznania dotyczące każdej osoby, którą skrzywdziła.
Kiedy odmówiła, Halvar położył przed nią księgę Eliany.
Podpisała.
Tomas nie próbował zostać moim ojcem jednym uściskiem. Codziennie siadał przy stole w starej bibliotece i odpowiadał na moje pytania, nawet te, na które nie miał dobrych odpowiedzi. To bolało bardziej niż kłamstwo, ale po raz pierwszy ból miał kształt prawdy.
Raiden nie wrócił do dawnej siły. Bez wilka szybciej się męczył, nie słyszał już szeptów zza murów i musiał sam przejść przez królestwo, które wcześniej rządziło się jego strachem. Ludzie początkowo widzieli w nim słabego króla.
Potem zobaczyli człowieka, który schodził do spalonej wsi bez zbroi i własnymi rękami odbudowywał most.
Ja zostałam przy archiwach. Nie jako służąca. Nie jako królewska ozdoba. Otworzyłam księgi, w których przez lata wymazywano nazwiska uzdrowicieli, sierot i więźniów. Odnalazłam tam imię Eliany. Dopisałam obok swoje.
Pewnego wieczoru Raiden przyniósł mi kamień z komnaty klątwy. Pęknięty, czarny, ciężki.
— Co z nim zrobisz? — zapytał.
— Nie wiem. Może zbuduję z niego próg do szpitala.
Uśmiechnął się.
— A jeśli ludzie będą bali się przez niego przechodzić?
— Wtedy powiesz im, że pod spodem nie ma żadnego potwora.
— A jeśli zapytają, gdzie on jest?
Położyłam na kamieniu haftowaną chusteczkę. Srebrzysty znak nie świecił już jak ostrzeżenie. Wyglądał jak zwykłe imię.
— Powiem im, że po raz pierwszy sam wybrał, dokąd odejść.
Raiden popatrzył na pęknięty kamień, potem na zapisane nazwisko mojej matki.
— Nora Veyr — powiedział cicho. — Dobrze brzmi.
A ja przesunęłam palcem po wyhaftowanych literach i odpowiedziałam:
— Brzmi jak coś, czego nikt już nie zdoła mi odebrać.
Przegapiłeś początek?


