CZĘŚĆ 4
Telefon prawie wypadł mi z ręki.
— To niemożliwe — wyszeptałam. — Daniel nie żyje od dwóch lat.
— Nagranie zostało zapisane dziś rano — powiedział Vincent.
W gabinecie zapanowała cisza, ale nie była to spokojna cisza. Była jak napięta lina, która mogła pęknąć przy najmniejszym ruchu.
Z telefonu dobiegł szum, a potem ponownie głos Daniela:
— Sophia, jeśli to słyszysz, Vincent wreszcie wie. Nie ufaj nikomu, kto powie ci, że robi to dla twojego dobra. Jedźcie do starej stacji tramwajowej przy ulicy Kedzie. Pod ławką z wyrytym ptakiem jest coś, czego nie zdążyłem ci oddać.
Nagranie urwało się.
Mia zacisnęła palce na mojej spódnicy.
— Tatuś mówił do nas?
Nie potrafiłam odpowiedzieć.
Vincent wyjął z kieszeni broń, ale nie skierował jej na Renza. Podał ją jednemu ze strażników i podszedł do mnie z pustymi rękami.
— Sophia, musimy wyjechać natychmiast.
— Nie będę uciekać, dopóki nie powiesz mi wszystkiego.
— Masz rację.
To krótkie zdanie uderzyło mnie mocniej niż krzyk. Vincent Castalano przyznał, że nie mam powodu mu ufać.
Renzo wykorzystał chwilę. Odepchnął Elenę i rzucił metalową zapalniczkę na dywan. Płomień wyskoczył przy zasłonie.
Mia krzyknęła.
Rzuciłam się do niej, a Vincent jednym ruchem przewrócił ciężki fotel na płonący materiał. Strażnicy wyprowadzili Elenę na korytarz. Dym szczypał mnie w oczy.
Renzo pobiegł schodami w dół.
— Zostań przy Mii! — krzyknął Vincent.
— Nie.
Spojrzał na mnie.
— Znam ten dom lepiej niż ty. Jeśli chcesz go zatrzymać, potrzebujesz mnie.
Pobiegliśmy razem.
Na parterze Renzo dopadł drzwi prowadzących do oranżerii. Mia, wciąż trzymana przeze mnie, nagle wskazała na jego dłoń.
— On ma mój ptaszek.
Renzo rzeczywiście trzymał srebrny medalion. Musiał wyrwać go jej z szyi, gdy wcześniej stał za drzwiami.
— Oddaj go — powiedziałam.
— To dzięki niemu Daniel znalazł schowek — syknął Renzo. — Myślał, że rodzinny znak otwiera każde drzwi. Nie wiedział, że klucz jest ukryty w środku.
Vincent spojrzał na medalion.
— Otwórz go, Sophia.
— Nie mam narzędzia.
Mia wyciągnęła z kieszeni fioletową kredkę. Wsunęłam jej cienką końcówkę w szczelinę medalionu. Zatrzask puścił.
W środku nie było zdjęcia.
Był maleńki pasek papieru z adresem i numerem skrytki.
Renzo rzucił się w moją stronę. Vincent zastąpił mu drogę.
— Zabiłeś Daniela — powiedział.
— Twój ojciec wydał rozkaz. Ja tylko dopilnowałem, żeby nie przeżył.
Vincent nie drgnął, ale jego oczy zmieniły się całkowicie.
— A potem okłamałeś mnie, żebym ścigał własnego brata.
— Potrzebowałem twojego nazwiska, twoich ludzi i twojego strachu. Wszystko dostałem.
— Nie wszystko.
Vincent wskazał na księgę, którą trzymałam pod pachą.
— Nie dostałeś jego zaufania.
Renzo rzucił się do ucieczki. Strażnik zatrzymał go przy szklanych drzwiach oranżerii, zanim zdążył wybić szybę. Nikt nie musiał go przesłuchiwać. Podczas szamotaniny wypadł mu z kieszeni plik rachunków, kilka podpisanych przez jego ojca Vincenta, a kilka przez niego samego. Jego własne ręce opowiedziały całą historię.
Elena przycisnęła dłoń do piersi.
— Daniel chciał, żebyś poznał prawdę, Vincent. Ale bał się, że jeśli cię ostrzeże, pobiegniesz prosto do ojca.
— Mój ojciec nie żyje — powiedział Vincent.
— Umarł, ale jego ludzie nadal wykonują jego rozkazy. Jeden z nich jest w tej posiadłości.
Wszyscy spojrzeliśmy na strażników.
Jeden z nich odsunął się o krok.
Rozpoznałam go. Był człowiekiem, który tego ranka przyprowadził Renza wschodnią bramą.
Nie zdążył sięgnąć po broń. Elena uderzyła go drewnianym naparstkiem prosto w knykcie, a Vincent wyrwał mu pistolet.
— Elena — powiedziałam z niedowierzaniem.
— Pracuję tu trzydzieści lat — odparła. — Wiem, gdzie trzymają srebrne sztućce i gdzie chowają tchórzy.
Kiedy zagrożenie minęło, Vincent zaprowadził mnie do biblioteki. Ogień ugaszono, ale na ścianie została czarna smuga. Mia siedziała na dywanie z pudełkiem kredek, jakby cała posiadłość nie była przed chwilą o krok od katastrofy.
— Powiedz mi, dlaczego Daniel ufał właśnie mnie — poprosiłam.
Vincent otworzył księgę na ostatniej stronie.
— Bo przez kilka miesięcy przed śmiercią sprawdzał twoje nazwisko. Wiedział, że nie masz nic wspólnego z naszym światem. Wiedział, że gdyby zginął, będziesz walczyć o Mię, nawet jeśli nie będziesz wiedziała, z kim walczysz.
— I dlatego pozwoliłeś, żebym pracowała tutaj?
Vincent spuścił wzrok.
— Zatrudniłem cię, bo chciałem obserwować, czy ktoś cię śledzi. Nie powiedziałem prawdy. To był mój wybór i mój wstyd.
— Bałam się pana od pierwszego dnia.
— Wiem.
— A mimo to pozwalał pan Mii siedzieć w gabinecie.
Vincent spojrzał na moją córkę. Mia właśnie ustawiła kredki w równym szeregu i marszczyła brwi, naśladując go.
— Twój mąż uratował mi życie, gdy byliśmy młodzi — powiedział. — Potem próbowałem spłacić ten dług pieniędzmi. Daniel wiedział, że pieniądze niczego nie naprawią.
— Czego chciał?
Vincent podał mi ostatnią kartkę z księgi.
Widniała na niej prośba, nie rozkaz: żeby Mia nigdy nie dorastała w cieniu nazwiska Castalano.
Pod spodem Daniel napisał jedno zdanie: „Jeśli Vincent naprawdę chce mnie spłacić, niech pozwoli jej odejść”.
Vincent odsunął od siebie księgę.
— Posiadłość jest teraz celem dla każdego człowieka, którego wymienił Daniel. Nie możesz tu zostać.
— Nie chcę tu zostać.
— Zapewnię ci mieszkanie, pieniądze i ochronę.
— Nie chcę być kolejnym długiem.
Po raz pierwszy zobaczyłam na jego twarzy nie gniew, lecz coś znacznie trudniejszego do zniesienia.
— W takim razie powiedz, czego chcesz.
Spojrzałam na Mię. Trzymała srebrnego ptaka obiema rękami.
— Chcę nazwiska Daniela oczyszczonego z kłamstwa. Chcę pieniędzy, które należały do niego, ale nie chcę ich od pana. I chcę, żeby moja córka mogła przychodzić tu tylko wtedy, gdy sama będzie tego chciała.
Vincent skinął głową.
— Dostaniesz wszystko.
— Nie wszystko. Jedną rzecz musisz zrobić sam.
— Jaką?
— Powiedz ludziom, kim był Daniel. Nie jako zdrajca. Jako człowiek, który próbował zatrzymać własną rodzinę.
Dwa dni później Vincent zebrał wszystkich pracowników w holu. Na stole położył księgę, medalion i kartkę z podpisem Renza. Nie ukrył nazwiska ojca ani własnych błędów. Powiedział prawdę bez ozdobników.
Renzo stracił wpływy, majątek i ludzi, którzy dotąd bali się odmówić mu posłuszeństwa. Vincent nie pozwolił mu zniknąć za granicą, ale też nie urządził przedstawienia. Przekazał wszystkie dokumenty tym, którzy mogli rozliczyć jego zbrodnie. Sam sprzedał część interesów i przeznaczył pieniądze na fundusz dla rodzin ludzi skrzywdzonych przez jego ojca.
Elena została zarządcą domu. Oświadczyła, że jeśli ktokolwiek jeszcze raz przyniesie jej herbatę bez pytania, rozbije mu filiżankę na głowie.
Ja odeszłam z pracy, ale nie uciekłam z miasta. Otworzyłam mały zakład krawiecki przy ulicy Marlow, tej samej, przed którą ostrzegał Daniel. Przerabiałam ubrania, szyłam dziecięce sukienki i trzymałam jego księgę w sejfie pod ladą. Nie jako pamiątkę po mafii. Jako dowód, że jego imię nie zostało po tamtej stronie drogi.
Vincent odwiedzał nas raz w tygodniu. Nigdy nie przychodził z ochroniarzami do środka. Zostawiał ich na chodniku, a sam czekał, aż Mia skończy rysować.
Pewnego popołudnia przyniósł jej nową szkatułkę.
— To nie jest prezent za milczenie — powiedział poważnie. — To prezent za odwagę.
Mia otworzyła wieczko. W środku leżały trzy kredki, mały naparstek Eleny i fotografię Daniela jako młodego chłopaka.
— Wujek Vincent — powiedziała — zrób moją minę.
Vincent przykucnął przy niej. Zmarszczył brwi, uniósł podbródek i skrzyżował ramiona.
Mia zrobiła to samo.
Przez chwilę patrzyli na siebie jak dwoje przeciwników podczas najważniejszych negocjacji świata.
Potem Mia poprawiła mu kołnierzyk.
— Nie tak. Tata robił ją smutniej.
Vincent znieruchomiał.
Nie zaprzeczył.
Wyjął z kieszeni srebrnego ptaka i położył go na ladzie przed Mią.
— W takim razie naucz mnie — powiedział.
A ona, z poważną miną Daniela i gniewnymi brwiami Vincenta, uniosła małą dłoń i dotknęła jego policzka.
— Najpierw trzeba przestać udawać, że nic nie boli.
Przegapiłeś początek?
