CZĘŚĆ 4
…Nathan natychmiast pobiegł do biblioteki, ale chłopców już tam nie było.
Zostały dwa otwarte okna, przewrócone krzesło i pluszowy lis z oderwanym uchem, leżący na dywanie.
— Gdzie jest strażnik? — zapytał Nathan.
Pani Bennett wskazała schody.
— Ktoś uderzył go od tyłu. Żyje, ale jest nieprzytomny.
Pobiegłam do tylnego korytarza. Na kamiennej posadzce leżała plastikowa opaska identyfikacyjna z kliniki w Hartford. Na jej odwrocie ktoś napisał flamastrem numer sali.
— Nie zabrali ich do samochodu przez główne wejście — powiedziałam. — Musieli znać przejście gospodarcze.
Nathan odwrócił się do Pani Bennett.
— Które wyjście prowadzi do garażu?
— Żadne. Od lat jest zablokowane.
— Nie jest — odezwał się doktor Reeves.
Wszyscy spojrzeliśmy na niego.
Siedział na podłodze przy konsoli, z rękami związanymi paskiem od zasłony. Na jego policzku widniała cienka smuga krwi.
— W planach budynku jest korytarz pod piwnicą. Elias kazał go zamurować, ale Adrian zostawił wejście za chłodnią.
Nathan chwycił go za kołnierz.
— Jeśli kłamiesz…
— Nie kłamię. Adrian zabrał chłopców, bo wie, że dokumenty są u ciebie. Potrzebuje ich podpisów, gdy będą zbyt słabi, żeby rozumieć, co podpisują.
Poczułam, jak pod palcami stygnie mosiężny termometr w kieszeni. Przypomniałam sobie słowa Jakuba o małym zegarze przy łóżku. Pobiegłam do jego pokoju i odsunęłam zegar z nocnej szafki.
Za nim znajdowała się niewielka, metalowa puszka przykręcona do ściany.
— Emilia! — zawołał Nathan.
— Tutaj!
Nathan wyrwał puszkę jednym ruchem. W środku był pendrive, klucz i odręczna kartka podpisana przez jego żonę, Sarę.
Nie była to wiadomość pożegnalna.
„Jeśli coś mi się stanie, Adrian nie działa sam. Nathan nie może ufać lekarzowi, który przychodzi do dzieci po zmroku. Dowody są w starym tunelu pod chłodnią. Niech znajdzie je ktoś, kto nie należy do jego świata.”
Nathan przeczytał kartkę dwa razy. Jego palce zacisnęły się na papierze tak mocno, że zagiął go na pół.
— Sara wiedziała — powiedział.
— Wiedziała i próbowała zabezpieczyć prawdę — odparłam. — Dlatego agencja dostała moje nazwisko.
Nathan spojrzał na mnie.
— Co to znaczy?
Wyjęłam z kieszeni drugi dokument. Dostałam go od właścicielki agencji dzień przed przyjazdem. Myślałam, że to zwykła karta kontaktowa, ale teraz rozpoznałam charakter pisma.
— Sara była moją pacjentką, kiedy pracowałam w hospicjum. Na kilka tygodni przed śmiercią poprosiła mnie, żebym zapamiętała jedno zdanie: „Jeśli kiedyś zadzwonię i poproszę o opiekę nad dziećmi, nie pytaj, dlaczego wynagrodzenie jest wysokie”.
Nathan wpatrywał się we mnie z niedowierzaniem.
— Ty znałaś moją żonę?
— Nie wiedziałam, że chłopcy są jej synami. Agencja ukryła nazwisko klienta. Dopiero dziś zobaczyłam fotografię Sary na korytarzu.
Doktor Reeves spuścił wzrok.
— Sara chciała, żeby ktoś spoza rodziny dotarł do dzieci — powiedział. — Wiedziała, że Adrian kontroluje ludzi Nathana.
Nathan podszedł do starego obrazu wiszącego przy schodach i zdjął go ze ściany. Za nim znajdował się zamek. Klucz z puszki pasował idealnie.
Pod chłodnią odkryliśmy wąski tunel. Powietrze było wilgotne, pachniało rdzą i mokrym betonem. Na jego końcu paliła się pojedyncza lampa.
Usłyszeliśmy głos Adriana.
— Podpiszesz pełnomocnictwo, Nathan, albo chłopcy zostaną bez kolejnej dawki. Sam wiesz, jak szybko słabną.
Nathan ruszył naprzód, ale zatrzymałam go dłonią.
— Niech myśli, że nadal ma przewagę.
— Są tam moje dzieci.
— Właśnie dlatego nie możesz wejść z gniewem.
Adrian stał przy składanym stole. Obok niego znajdowała się walizka z lekarstwami, a na krzesłach siedzieli Jakub i Jonasz. Byli osłabieni, lecz przytomni. Nad ich głowami wisiała rura wentylacyjna, z której wydobywał się ten sam słodki, chemiczny zapach.
— Wiedziałem, że przyprowadzisz lekarza — powiedział Adrian.
— Nie przyprowadziłem lekarza — odparł Nathan. — Przyprowadziłem kobietę, której nie potrafiłeś przestraszyć.
Adrian zaśmiał się.
— Niania? Naprawdę?
— Kobieta, która znalazła twoją instalację, twoje rachunki i list Sary — powiedziałam.
Jego uśmiech zniknął.
— Nie masz pojęcia, z kim rozmawiasz.
— Wiem, z kim. Z człowiekiem, który pompował truciznę do pokojów dzieci, bo chciał odziedziczyć firmę.
Adrian chwycił Jonasza za ramię.
— Jeszcze jedno słowo…
— Puść go — powiedział Nathan.
— Podpisz.
Adrian rzucił na stół dokument. Nathan podszedł, wziął pióro i pochylił się nad kartką.
Przez moment myślałam, że naprawdę ustąpi.
Potem Nathan przycisnął pióro do papieru tak mocno, że stal pękła.
— Nie dostaniesz niczego — powiedział. — Ani firmy, ani nazwiska, ani przyszłości, którą próbowałeś zbudować na ich chorobie.
Adrian wyciągnął broń.
Wtedy zgasła lampa.
Pani Bennett, która wcześniej została przy wejściu, odcięła zasilanie tunelu. W ciemności usłyszałam szarpaninę, krzyk i upadek metalowego stołu. Nie czekałam. Pobiegłam po chłopców, przycisnęłam ich do siebie i wyprowadziłam w stronę wejścia.
— Emilia, boli — jęknął Jakub.
— Wiem. Oddychaj powoli.
Za nami Nathan walczył z Adrianem. Doktor Reeves, zamiast uciec, kopnął walizkę z lekarstwami pod ścianę, odcinając Adrianowi drogę.
— Dlaczego mu pomagasz? — wrzasnął Nathan.
— Bo nie będę już patrzył, jak umierają!
Adrian przewrócił się na beton. Broń odsunęła się pod rurę. Nathan mógł go uderzyć, ale zatrzymał się kilka centymetrów przed jego twarzą.
— Sara chciała, żebym cię zabił — powiedział cicho Adrian.
— Nie — odpowiedział Nathan. — Sara chciała, żebym przestał być człowiekiem, którego można prowadzić za gniew. Dlatego zostawiła dowody Emilii.
Na zewnątrz czekała już karetka wezwana przez Panią Bennett. Tym razem nikt nie próbował jej zawrócić. Jakub i Jonasz trafili do szpitala, a próbki z wentylacji pojechały wraz z nimi do laboratorium.
Doktor Reeves został zatrzymany, ale jego zeznania nie były już jedyną podstawą sprawy. Pani Bennett przekazała rachunki, klucze i własnoręcznie zapisane daty włączania systemu. Adrian sam podpisał wcześniej dokumenty, które miały przejąć udziały Nathana. Podczas przeszukania znaleziono identyczne kopie w jego sejfie.
Największym ciosem dla Nathana nie było jednak to, że stracił brata. Było nim odkrycie, że Sara przez trzy lata próbowała ostrzec go przed ludźmi, których uważał za rodzinę.
Kiedy odwiedził chłopców w szpitalu, nie wszedł z ochroniarzami. Przyniósł tylko pluszowego lisa, którego odnalazłam w bibliotece.
Jakub spojrzał na niego nieufnie.
— Tata, czy już nie będzie pachniało cukierkami?
Nathan uklęknął przy łóżku.
— Nie, synku. Nigdy więcej.
Jonasz dotknął jego dłoni.
— A Emilia zostanie?
Nathan spojrzał na mnie. W jego oczach nie było już rozkazu ani podejrzliwości. Była prośba.
— Jeśli zechce — powiedział.
Podeszłam do łóżek i poprawiłam koc Jonasza.
— Zostanę, dopóki obaj nie wrócicie do sił. Potem sami zdecydujecie, gdzie chcecie mnie widzieć.
Jakub podał mi pluszowego lisa.
— Pilnuj go. On zna wszystkie tajemnice.
Uśmiechnęłam się i przyszyłam oderwane ucho mocną, białą nicią, którą znalazłam w szpitalnym zestawie. Gdy skończyłam, Jonasz przyłożył zabawkę do nosa.
— Pachnie już tylko mydłem — powiedział.
Za szybą laborant niósł zaplombowaną próbkę z posiadłości. Nathan stał obok, patrząc na nią tak, jakby ważyła więcej niż całe jego imperium.
A ja zrozumiałam, dlaczego Sara wybrała właśnie mnie: nie potrzebowała kogoś, kto bałby się nazwiska Colemana. Potrzebowała osoby, która usłyszy kaszel za zamkniętymi drzwiami i nie uzna go za przypadek.
Jakub ścisnął moją dłoń.
— Emilia?
— Tak?
— Jutro możemy pobiegać?
Spojrzałam na jego wychudzone nogi, na korytarz pachnący środkiem dezynfekującym i na lisa z nowym uchem.
— Jutro zaczniemy od jednego kroku.
— A potem?
— Potem zobaczymy, dokąd nas zaprowadzi.
Chłopiec uśmiechnął się i przytulił zabawkę do piersi.
Na jego łóżku pluszowy lis nie pachniał już cukierkami.
Przegapiłeś początek?




