CZĘŚĆ 4 — Mąż oznajmił, że odchodzi do młodszej kobiety, lecz kiedy podsunęłam mu teczkę, jego pewność siebie nagle zniknęła

CZĘŚĆ 4

…— Wyślij mi zdjęcie — powiedziałam.

Złata zrobiła to natychmiast. Otworzyłam wiadomość i poczułam, jak dłonie robią mi się lodowate.

Wniosek dotyczył hipoteki ustanowionej na mieszkaniu przy L­iściastej.

Jako podstawa widniała umowa pożyczki z kwietnia. Czterysta tysięcy złotych. Ta sama kwota, o której dowiedziałam się z otwartego konta Arka.

— On zastawił lokal — powiedziała Kira.

— Bez mojego podpisu — dodałam.

— Właśnie dlatego nie ruszaj się stąd.

Arek przysunął się do mnie.

— Inga, możemy to załatwić między sobą.

— Nie ma już „między nami”. Jest dokument, bank i twoje konto.

— Jeśli zgłosisz, stracę wszystko.

— Ty chciałeś sprzedać moje mieszkanie, żeby zacząć życie z Alicją.

— Chciałem tylko wyjść z długów.

— Nie. Chciałeś, żeby ktoś inny zapłacił za twoją ucieczkę.

Alicja stała przy ścianie. Papierowa torba zmięła się w jej palcach.

— Czy ty w ogóle mnie kochałeś? — zapytała.

Arek spojrzał na nią z miną człowieka, który został przyłapany nie na kłamstwie, lecz na tym, że sam w nie uwierzył.

— Oczywiście.

— To dlaczego mówiłeś, że mieszkanie jest nasze?

— Bo chciałem ci coś dać.

— Nie miałeś prawa dawać mi cudzego życia.

Te słowa trafiły w niego mocniej niż mój gniew. Usiadł ciężko na krześle. Sprężyna pod tapicerką zapiszczała.

Kira zadzwoniła do banku. Rozmawiała krótko, rzeczowo, podając numer księgi i wyjaśniając, że właścicielka kwestionuje podpis na zabezpieczeniu. Bank wstrzymał czynności do czasu wyjaśnienia sprawy, ale zażądał mojego osobistego stawiennictwa oraz wzoru podpisu.

— To tylko odroczenie — powiedziała Kira. — Musimy działać szybko.

— Zrobimy to.

— I jeszcze jedno. Oryginał pełnomocnictwa może być u osoby, która przygotowała wniosek.

Spojrzałam na mężczyznę reprezentującego nabywcę.

— Kto przygotował porozumienie?

Nie odpowiedział od razu. Złożył kartki w równy stos.

— Biuro pośrednictwa „Przystań”.

Nazwę znałam. To było biuro, z którym Arek nigdy wcześniej nie miał nic wspólnego. Ale kilka miesięcy wcześniej oceniałam dla nich mieszkanie przy ulicy Sadowej. Pamiętałam kierowniczkę, panią Marię, i jej zwyczaj oznaczania każdej kopii małą czerwoną pieczątką w kształcie liścia.

Na odwrocie dokumentu Alicji zobaczyłam właśnie taki znak.

— Zadzwońmy do nich — powiedziałam.

Maria odebrała po drugim sygnale. Kiedy usłyszała moje nazwisko, zamilkła.

— Pani Ingo, bardzo mi przykro. Nie wiedziałam, że podpis jest fałszywy.

— Kto dostarczył wam dokumenty?

— Pani mąż. Ale jest jeszcze coś. W zeszłym tygodniu przyszedł do nas z kobietą, która przedstawiła się jako jego żona.

Alicja uniosła głowę.

— To nie byłam ja.

— Czy ma pani jej dane? — zapytała Kira.

Maria podała nazwisko.

Znałam je.

To była moja szwagierka, Elżbieta, siostra Arka. Przez lata pomagała mu w sprawach, o których nie chciał ze mną rozmawiać: odbierała listy, przechowywała kopie dokumentów, czasem dzwoniła do banku. Nigdy nie sądziłam, że mogła posunąć się tak daleko.

Arek poderwał się z krzesła.

— Ela chciała mi tylko pomóc.

— Pomóc podpisać się za mnie? — zapytałam.

— Nie wiedziała, co robi.

— Wiedziała, że przedstawia się jako moja pełnomocniczka.

Kira odłożyła telefon.

— Inga, potrzebujemy jej wyjaśnień.

— Pojadę do niej.

— Nie sama.

— Nie jadę po awanturę. Jadę po odpowiedź.

Pojechaliśmy wszyscy do mieszkania Elżbiety. Było tuż po południu. Na klatce schodowej pachniało gotowaną kapustą i wilgotnym tynkiem. Elżbieta otworzyła po długiej chwili.

Kiedy zobaczyła Arka, od razu zrozumiała, że wszystko wyszło na jaw.

— Wejdźcie — powiedziała.

— Nie przyszłam siedzieć — odparłam. — Chcę dokumentów.

Elżbieta zacisnęła palce na krawędzi drzwi.

— Jakich dokumentów?

— Tych, które odebrałaś w biurze „Przystań”, udając mnie.

Arek szepnął:

— Ela, powiedz jej.

— Sam powiedz.

— To ty miałaś podpisać.

— Mówiłeś, że Inga się zgadza. Mówiłeś, że po rozwodzie i tak wszystko podzielicie.

— Bo chciałem ją przekonać później.

Elżbieta roześmiała się krótko, bez radości.

— Później? Po sprzedaży mieszkania?

To było niespodziewane. Nie broniła go. Zamiast tego poszła do kuchni i wróciła z kopertą. Nie była szara ani ozdobna, tylko gruba, biała, z rozdarciem wzdłuż brzegu.

— Zostawił to u mnie, kiedy pokłóciliśmy się wczoraj — powiedziała. — Nie chciałam brać udziału w czymś takim. Ale bałam się, że jeśli oddam ci dokumenty, Arek zrobi sobie krzywdę.

— W środku jest oryginał pełnomocnictwa? — zapytała Kira.

— I coś jeszcze.

Rozdarłam kopertę.

Wypadł z niej wydruk wiadomości oraz ręcznie zapisany plan spłat. Arkusz był podpisany przez Arka. Wynikało z niego, że po sprzedaży mieszkania miał spłacić pożyczkę, przekazać Alicji pieniądze i kupić sobie udział w domu pod miastem. Przy nazwisku Alicji dopisał: „Nie może wiedzieć o długu”.

Alicja przeczytała pierwsze dwie linijki i odsunęła kartkę.

— To nie jest plan wspólnego życia — powiedziała. — To plan ukrywania mnie.

Arek ruszył w jej stronę.

— Alicja, posłuchaj.

— Nie dotykaj mnie.

Zatrzymał się.

Nie było w tym geście teatralnej rozpaczy. Był tylko człowiek, który nagle zobaczył wszystkie drzwi zamykające się jednocześnie: bank, mieszkanie, Alicję, nawet siostrę.

Kira zabrała dokumenty do teczki.

— Oryginał trafi do rzeczoznawcy pisma i banku. Złożymy zawiadomienie o podrobieniu podpisu oraz wniosek o zabezpieczenie księgi. Pani Ingo, będzie pani musiała odpowiadać na pytania, składać wzory podpisów i wyjaśniać każdą datę.

— Wiem.

— To może potrwać.

— Nie dłużej niż pozwolę mu niszczyć moje nazwisko.

Pojechałam sama na L­iściastą. W mieszkaniu Arka nie było już jego rzeczy. Została tylko metalowa szafka przy wejściu. Otworzyłam ją kluczem z mosiężną linijką i znalazłam kopertę z rachunkami, kartę do samochodu oraz zdjęcie Złaty z pierwszego roku studiów.

Przez chwilę chciałam wyrzucić wszystko do kosza.

Zamiast tego zadzwoniłam do córki.

— Jesteś w laboratorium?

— Tak. Czy bank wstrzymał sprzedaż?

— Tak. I mamy dokumenty.

— A tata?

Spojrzałam na zdjęcie. Arek trzymał na nim Złatę za ramiona, oboje śmiali się do obiektywu. Nie wiedziałam, czy tęsknię za nim, czy za człowiekiem, którego wtedy widziałam.

— Tata będzie musiał odpowiedzieć za swoje decyzje.

— A ty?

— Ja podpiszę tylko to, co naprawdę jest moje.

Następnego dnia spotkałam Arka w kancelarii. Miał na sobie koszulę bez marynarki. Bez roboczej kurtki wyglądał starzej, niż pamiętałam.

— Podpisałem oświadczenie — powiedział.

— Jakie?

— Że nie miałem prawa użyć twojego podpisu. Że konto należy do mnie. Że Alicja nie wiedziała o długu.

— Dlaczego to robisz?

— Bo Elżbieta powiedziała, że jeśli będę dalej kłamał, sama przekaże wszystko bankowi. A Alicja odeszła.

— Nie robisz tego dla mnie.

— Wiem.

Podał mi kluczyki do samochodu.

— Nie chcę auta — powiedziałam.

— Kredyt jest na mnie. Sprzedam je.

— Sprzedasz je, bo jest twoje. Nie dlatego, żebyś mógł powiedzieć, że cię skrzywdziłam.

Skinął głową.

Przez chwilę żadne z nas się nie odzywało.

— Inga — powiedział w końcu — czy przez te wszystkie lata byłem aż tak zły?

Pomyślałam o schodach, które naprawiał, o herbacie z plamą na akcie, o Złacie śpiącej przy jego ramieniu, kiedy miała gorączkę. Pomyślałam też o podpisie, który podrobił, i o tym, że chciał zbudować przyszłość z cudzej własności.

— Nie byłeś cały zły — odpowiedziałam. — Ale zrobiłeś coś, czego nie mogę za ciebie pomniejszyć.

— Rozumiem.

— Nie. Dopiero zaczniesz rozumieć.

Wyszłam z kancelarii z teczką pod pachą. W środku były dokumenty, które miały ocalić mieszkanie, ale nie małżeństwo. Na parkingu zadzwoniła Alicja.

— Pani Ingo, chcę oddać pieniądze, które od niego dostałam. To niewiele, ale…

— Zatrzymaj je.

— Nie mogę.

— Możesz. Wpłać je na konto uczelni albo przeznacz na coś, co naprawdę wybierzesz sama. Tylko nie kupuj za nie jego obietnicy.

Po drugiej stronie usłyszałam cichy płacz.

— Przepraszam — powiedziała.

— Nie musisz przepraszać za cudze kłamstwo.

Kiedy wróciłam do biura, Złata czekała przy stole. Na blacie ułożyła wszystkie dokumenty w równe stosy. Obok nich leżała moja mosiężna linijka.

— Pęknięte kółko można wymienić — powiedziała.

— Wiem.

— A podpis?

Spojrzałam na kartkę z fałszywą wersją mojego nazwiska. Litery wyglądały jak moje, ale żadna nie miała mojego ruchu.

Wzięłam czerwony długopis i przekreśliłam je jednym zdecydowanym pociągnięciem.

— Podpisu się nie wymienia — powiedziałam. — Podpisuje się od nowa.

Złata przesunęła mi przez stół formularz bankowy. W rubryce „właściciel nieruchomości” wpisałam swoje imię i nazwisko, a potem podpisałam się tak, jak robiłam to od dwudziestu czterech lat: szybko, lekko pochylona w lewo.

Tym razem żadna obca ręka nie dopisała pod nim cudzego planu.

Оцените статью