CZĘŚĆ 4
Człowiekiem za naszymi plecami był Daniel.
Nie zdążyłam nawet krzyknąć.
Odwrócił się błyskawicznie i zasłonił Sadie własnym ciałem. W jego ręce błysnął mały klucz, ten sam, który wcześniej wystawał z kieszeni płaszcza Owena.
— Nie ruszajcie się — powiedział.
Cameron spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Ty wysłałeś wiadomość?
— Nie chciałem, żeby tak wyszło.
— A jednak wyszło dokładnie tak.
Daniel cofnął się ku korytarzowi. Jego but zahaczył o srebrną tacę, która leżała na podłodze od chwili mojego wejścia. Taca obróciła się z metalicznym zgrzytem.
Wtedy zauważyłam, że na jego mankiecie tkwiła ta sama brązowa smuga oleju, którą widziałam wcześniej na fotografii z warsztatu.
— To ty byłeś pod domem pracownika — powiedziałam.
Daniel spojrzał na mnie.
— Twój problem polega na tym, że zawsze patrzysz na drobiazgi.
— Dlatego jeszcze stoimy.
Cameron przesunął się przed Sadie.
— Gdzie jest Marta?
— Bezpieczna.
— Na zdjęciu siedzi przywiązana do krzesła.
— Ma się dobrze.
— Jeśli ją skrzywdziłeś…
— Nie jestem Owenem — przerwał Daniel. — To on zabijał ludzi, kiedy chciał pieniędzy.
Owen odwrócił się do niego z furią.
— Nie wciągaj mnie w swoje błędy.
— Twoje błędy opłacały moje życie przez dziesięć lat.
Zrozumiałam wtedy, że historia była jeszcze gorsza. Owen nie działał sam, ale Daniel również nie był jego ślepym wykonawcą. Obaj próbowali przejąć firmę, tylko każdy dla innego powodu.
— Dlaczego zabrałeś Martę? — spytałam.
Daniel roześmiał się bez radości.
— Bo Marta miała dowód, że Owen kłamał. A ja potrzebowałem tego dowodu, żeby zmusić Camerona do sprzedaży udziałów. Nie chciałem pieniędzy z firmy. Chciałem pieniędzy na operację mojego syna.
Cameron patrzył na niego przez długą chwilę.
— Mogłeś poprosić.
— Prosiłem trzy razy. Pańska sekretarka wyrzuciła moje podania. Pański fundusz odrzucił wniosek, bo nie spełniałem jednego warunku.
— Jakiego?
— Dziecko musiało mieć mniej niż pięć lat. Mój syn miał pięć lat i dwa miesiące.
— Więc porwałeś starą kobietę i chciałeś porwać dziecko?
Daniel zadrżał.
— Nie zamierzałem jej skrzywdzić.
— Ale miałeś zamiar skrzywdzić mnie — powiedziałam.
Sadie wychyliła się zza ramienia Camerona.
— Panie Danielu, proszę oddać panią Marcie.
Daniel spojrzał na nią. Klucz w jego dłoni opadł.
— Mała, ty nic nie rozumiesz.
— Rozumiem. Pan jest bardzo przestraszony.
Te słowa trafiły w niego mocniej niż oskarżenie. Na moment zobaczyłam chłopca, który pewnie kiedyś czekał pod szpitalną salą i liczył monety na operację własnego dziecka.
Cameron wyciągnął telefon.
— Zadzwoń do miejsca, w którym ją trzymasz.
— Po co?
— Powiesz jej, że zaraz wrócisz. Potem pojedziemy tam razem.
— Ty chcesz mnie wydać.
— Chcę ją odzyskać. A potem zapłacę za operację twojego syna, jeśli dokumentacja medyczna jest prawdziwa. Nie dostaniesz jednak ani grosza, dopóki Marta nie będzie przy mnie.
Owen prychnął.
— Nadal bawisz się w świętego.
Cameron odwrócił się do niego.
— Ty nie rozumiesz różnicy między pomocą a kupowaniem czyjegoś milczenia.
Daniel podniósł telefon do ucha. Głos mu drżał.
— Marta, posłuchaj mnie. Otworzę drzwi. Nikomu nic nie rób.
Z głośnika dobiegł zachrypnięty głos:
— Daniel, chłopcze, odłóż broń i przestań udawać, że nie masz wyboru.
Daniel zbladł.
— Marta?
— Znalazłam sposób, żeby odwiązać ręce. I zabrałam ci klucz.
Cameron spojrzał na Owena.
— Kto jeszcze tam jest?
— Nikt — odpowiedziała Marta. — Owen przysłał Daniela. Ale Owen nie wiedział, że jego brat zostawił kopię listu w mojej starej szafce.
Owen rzucił się ku windzie. Cameron zastąpił mu drogę, a Daniel nagle usiadł na podłodze, jakby ktoś przeciął sznur podtrzymujący jego ciało.
— To koniec — powiedział Owen.
— Nie — odparł Cameron. — To dopiero moment, w którym przestajesz opowiadać swoją wersję.
Następnego ranka pojechaliśmy do starego warsztatu. Nie pojechałam sama. Cameron siedział za kierownicą, Sadie obok mnie, a Marta czekała przy zardzewiałej bramie z pudełkiem przyciśniętym do piersi.
Była drobna, siwowłosa i miała dłonie popękane od zimna. Kiedy zobaczyła Camerona, nie podeszła od razu.
— Bałam się, że mnie znienawidzisz — powiedziała.
— Nienawidziłem człowieka, którym myślałem, że jestem — odpowiedział. — Nie ciebie.
Marta podała mu pudełko.
W środku leżały kredki, zasuszony żółty kwiat i kartka z rysunkiem czterolatki. Samochód miał krzywe koła. Obok niego stał mężczyzna z ciemną kreską przy uchu. Nad wszystkim dziecko narysowało dużą gwiazdę.
Cameron przycisnął kartkę do ust.
— Ona próbowała mi powiedzieć — szepnął.
— Próbowała wszystkim powiedzieć — odparła Marta. — Tylko dorośli byli zbyt zajęci tym, żeby nie słyszeć.
Owen został zatrzymany przez ludzi, których sam wcześniej wynajął do zastraszania świadków. Nie było widowiskowego pościgu. Zdradzili go, kiedy zrozumieli, że nie zapłaci im ani za milczenie, ani za lojalność.
Daniel nie trafił do więzienia tamtego dnia, bo sam oddał wszystkie dokumenty i wskazał miejsce, gdzie przetrzymywał Martę. Cameron opłacił leczenie jego syna, ale pieniądze przelał bezpośrednio do szpitala. Daniel musiał też zeznawać przeciwko Owenowi i przyjąć odpowiedzialność za porwanie.
Kiedy spytałam Camerona, dlaczego mu pomógł, odpowiedział:
— Bo jego syn nie powinien płacić za strach ojca.
— A Owen?
Cameron spojrzał na pudełko z rysunkami.
— Owen zapłaci za własne decyzje. Nie odbiorę mu tego.
Kilka dni później Cameron zaprosił Sadie do sali z fortepianem. Tym razem na stoliku nie stała żadna fotografia. Zdjęcie jego córki oprawił obok rysunku.
Sadie przyglądała się obu obrazkom.
— Panienka już nie jest sama — powiedziała.
Cameron uklęknął przed nią.
— Dzięki tobie.
— Nie. Dzięki temu, że pan jej posłuchał.
Cameron wyjął srebrną gwiazdkę, którą Sadie przykleiła mu na policzku. Przechowywał ją w małym szklanym pudełku razem z pierwszym rysunkiem córki.
— Mogę ją zatrzymać? — spytał.
Sadie pokiwała głową.
— Ale czasem musi pan dać komuś blask.
Cameron uśmiechnął się przez łzy.
— Komu?
Sadie wskazała jego telefon. Na ekranie widniało zdjęcie chłopca Daniela, czekającego przed salą operacyjną.
— Temu chłopcu.
Cameron nic nie powiedział. Wstał, przeszedł do biurka i napisał jeden czek. Potem go podarł.
— Co pan robi? — spytałam.
— Czek można ukraść. Utworzę fundusz, który pomoże dzieciom odrzuconym przez przepisy. Takim, które są o dwa miesiące za stare albo o jedną rubrykę za biedne.
Marta odwróciła głowę, żeby ukryć łzy.
Sadie podeszła do fortepianu i nacisnęła pojedynczy klawisz. Dźwięk był czysty, jasny i długo drżał pod wysokim sufitem.
Cameron postawił obok fotografii córki rysunek z warsztatu.
Na krzywym samochodzie, nad mężczyzną z blizną i nad małą dziewczynką, świeciła papierowa gwiazda.
Sadie przyłożyła palec do szyby i powiedziała:
— Teraz już wie, że tata jej uwierzył.
Przegapiłeś początek?




