CZĘŚĆ 4
Podpis należał do Michała.
Nie otworzyłam koperty od razu. Trzymałam ją między palcami, czując pod papierem twardą krawędź czegoś większego niż kartka. Chase stał kilka kroków ode mnie. Willow patrzyła na kopertę tak, jakby rozpoznawała na niej własny wyrok.
— Skąd wiesz, że to jego podpis? — zapytał Chase.
— Bo widziałam go na setkach rysunków — odpowiedziała Willow. — Zawsze podpisywał się podwójną kreską.
Odwróciłam kopertę. Nie była zaklejona. W środku znalazłam mały metalowy klucz i krótką wiadomość.
„Anna, jeśli to czytasz, nie ufaj dokumentom, które dostał Chase. Prawda jest w szafce siedemnastej na dworcu w Krakowie. Przyjedź sama.”
Pod spodem widniała data sprzed sześciu dni.
— Michał żyje — powiedziałam.
Chase usiadł ciężko na krześle.
— To niemożliwe. Willow mówiła, że nie potrafi już rozpoznać własnego imienia.
— Nie powiedziałam, że nie potrafi — odparła. — Powiedziałam, że czasem nie wie, gdzie jest.
— Dlaczego mnie okłamałaś?
Willow odwróciła twarz.
— Bo gdybyś zobaczył go wcześniej, pojechałbyś do niego sam. A ja nie miałabym żadnej gwarancji, że podpiszesz umowę.
Wyszedłem? Nie. Chase wyszedł? W tej historii narrator jest Anna, więc dialog: Chase stał etc. Need grammatical consistency okay. Continue.
— Zrobiłaś ze mnie narzędzie — powiedział Chase.
— Ty zrobiłeś ze mnie schronienie — odpowiedziała cicho. — Dzwoniłeś do mnie każdej nocy, mówiłeś, że tylko ja cię rozumiem, a kiedy pytałam o Annę, powtarzałeś, że to nie ma z nią nic wspólnego. Chciałeś, żebym pomogła ci nie czuć winy. Ja chciałam, żebyś podpisał.
Pierwszy raz oboje powiedzieli na głos to, co wszyscy wokół widzieli od dawna. Nie romans. Układ.
O jedenastej trzydzieści pojechaliśmy na dworzec. Nie sama. Nie dlatego, że Willow mi zaufała, ale dlatego, że Chase bał się zostać bez odpowiedzi. Siedział obok mnie w samochodzie, ściskając w dłoni drewnianą jaskółkę wyjętą z jego auta.
— Zabrałeś ją? — spytałam.
— Willow chciała ją wyrzucić.
— Dlaczego?
— Powiedziała, że przypomina mi, do czego zawsze wracam.
Nie odpowiedziałam.
Na dworcu pachniało mokrym betonem i kawą z automatu. Szafka siedemnasta znajdowała się za kioskiem, między uszkodzonym zegarem a gablotą z rozkładem jazdy. Klucz wszedł do zamka bez oporu.
W środku leżał pendrive, plik zdjęć, kopia testamentu i mały notatnik z granatową okładką. Nie było żadnej nagrania ani teatralnego wyznania. Były za to daty, numery rachunków i nazwiska.
Robert Hale przez siedem lat przelewał pieniądze z firmy na konto spółki założonej na człowieka, który dziś czekał na nas w pracowni.
Nazywał się Filip Sowa.
Był księgowym rodziny Hale’ów. To on przygotował fałszywy akt śmierci Michała. To on zawiadomił wierzycieli o rzekomej sprzedaży firmy przez Chase’a. I to on miał przejąć pracownię, gdy tylko zadłużenie osiągnie poziom niemożliwy do spłacenia.
— Willow o tym wiedziała? — spytałam.
— Nie o wszystkim — odpowiedział Chase.
W notatniku znajdowała się jeszcze jedna kartka. Michał napisał, że Willow odnalazła go przed rokiem i obiecała, że odzyska jego nazwisko. Nie wiedziała jednak, że Filip obserwuje każdy jej ruch.
— Dlaczego nie powiedziałeś mi o długach? — zapytałam Chase’a.
— Bo Filip przysłał mi zdjęcie ciebie przed pracą. Napisał, że jeśli zgłoszę sprawę, ktoś cię skrzywdzi. Potem pokazał mi przelew na konto kancelarii. Pomyślałem, że to ty bierzesz pieniądze od ojca.
— Mój przelew był na twoje leczenie.
— Wiem.
— Kiedy się dowiedziałeś?
— Dzisiaj rano. Willow powiedziała mi, że sprawdziła konto.
Spojrzałam na Willow.
— I mimo to nadal chciałaś, żebym uwierzyła, że Chase odszedł z własnej woli.
— Nie chciałam, żebyś umiała mnie zatrzymać — przyznała. — Bałam się, że jeśli powiesz mu prawdę o przelewie, wybierze ciebie, a nie podpis.
To była cena, której nie mogłam za nią zapłacić.
Pracownia znajdowała się trzy ulice dalej. Filip Sowa czekał przy recepcji w jasnym płaszczu, trzymając plik dokumentów. Marta stała naprzeciwko niego i ściskała telefon.
— Pani Hale — powiedział, gdy mnie zobaczył. — Proszę przekonać męża, żeby nie komplikował sytuacji. Wszystko zostało zatwierdzone.
— Przez kogo?
— Przez pana Chase’a.
Chase wszedł za mną.
— Nie wiedziałem, co podpisuję.
Filip uśmiechnął się z pobłażaniem.
— To nie zwalnia pana z odpowiedzialności.
— A pana zwalnia? — spytałam.
Wyjęłam z torby kopie przelewów.
Jego uśmiech zniknął.
— Nie wiem, co to jest.
— Numery rachunków, daty, podpisy. Wszystkie prowadzą do spółki, którą założył pan trzy dni po rzekomej śmierci Michała.
— To absurd.
Willow położyła na ladzie testament.
— Pański podpis jest na załączniku numer cztery.
Filip zacisnął palce na dokumentach.
— Pani nie ma prawa używać tych materiałów.
— Ma pan rację — powiedziałam. — Dlatego nie użyję ich ja.
Marta uniosła telefon.
— Wszystkie kopie dostały już osoby, które powinny je zobaczyć.
Filip spojrzał na Chase’a.
— Jeśli to zrobisz, firma upadnie.
— Może — odpowiedział Chase. — Ale nie będzie już należeć do ludzi, którzy budowali ją na kłamstwie.
Filip roześmiał się nerwowo.
— Pański brat nie żyje.
Zza drzwi zaplecza dobiegł głos:
— Nie umarłem wtedy, Filipie. Umarła tylko twoja wersja historii.
Michał wszedł powoli, opierając dłoń na lasce. Był szczuplejszy, niż zapamiętałam, z blizną biegnącą od ucha do szczęki. Willow ruszyła ku niemu, ale zatrzymała się kilka kroków przed nim.
— Michał — wyszeptała.
— Nie dotykaj mnie — powiedział. — Jeszcze nie.
Jej ramiona opadły.
Chase patrzył na brata, jakby ktoś nagle przesunął ścianę i pokazał mu pomieszczenie, którego istnienia nie podejrzewał.
— Dlaczego nie powiedziałeś mi, że żyjesz?
Michał oparł się mocniej na lasce.
— Próbowałem. Twój ojciec przyjechał do ośrodka i powiedział, że jeśli się odezwę, zniszczy ciebie. Potem przestałem pamiętać, komu można ufać.
— A Willow?
— Willow chciała odzyskać moje udziały. Ty chciałeś odzyskać spokój. Filip chciał odzyskać pieniądze. Każdy z was coś ode mnie brał.
Wtedy zrozumiałam, że nie byłam jedyną osobą zdradzoną w tej historii. Ale to nie znaczyło, że miałam udawać, iż nic się nie stało.
Chase podszedł do mnie.
— Anno, nie proszę, żebyś wróciła do domu i zapomniała.
— Dobrze.
— Chcę ci oddać wszystkie dokumenty. I powiedzieć ci całą prawdę, nawet jeśli po niej już mnie nie wybierzesz.
— Nie wybiorę cię dzisiaj.
Skinął głową.
— Rozumiem.
To było niewiele. Ale po raz pierwszy od wielu tygodni nie próbował decydować za mnie.
Willow podpisała oświadczenie, że przekazała dokumenty Michałowi i zataiła przede mną ich pochodzenie. Nie uciekła. Została w pracowni, gdy Filip musiał wyjaśnić przelewy ludziom, których wcześniej zastraszał.
Michał odzyskał nazwisko i udziały, ale nie wrócił do zarządzania firmą. Powiedział, że woli pracować z drewnem, bo drewno nie udaje, że nie ma sęków.
Chase sprzedał swój samochód, żeby spłacić część długu. Nie przyjął pieniędzy ode mnie. Przez wiele tygodni kontaktowaliśmy się wyłącznie w sprawie dokumentów i leczenia Michała.
Pewnego ranka spotkaliśmy się w pracowni. Na stole leżała drewniana jaskółka z odklejonym skrzydłem.
— Znalazłem ją w samochodzie — powiedział Chase.
— Co chcesz z nią zrobić?
— Nie wiem. To ty ją kupiłaś.
Wzięłam ją do ręki. Biały klej spękał, ale skrzydło nadal trzymało się na miejscu.
Michał siedział przy oknie i obrabiał kawałek jesionu. Willow stała przy półce z księgami rachunkowymi. Żadne z nas nie miało już tej samej roli co wcześniej.
Położyłam jaskółkę na stole między mną a Chase’em.
— Nie zabieraj jej — powiedziałam. — Zostaw ją tutaj.
— Dlaczego?
— Bo ten dom, do którego miałeś wracać, już nie istnieje. Ale może uda się zbudować coś, co nie będzie wymagało ucieczki.
Chase dotknął pękniętego skrzydła, a Michał podniósł głowę znad kawałka drewna.
— Anna — powiedział — przynieś jutro tę kopertę. Chcę dopisać jeszcze jedno nazwisko do testamentu.
— Czyje?
Michał uśmiechnął się słabo.
— Swoje. Tym razem sam zdecyduję, dokąd wracam.
Przegapiłeś początek?




