CZĘŚĆ 4 — Lekarze dali moim bliźniętom dziesięć dni, lecz gdy bezdomna kobieta wspomniała o ich matce, mój szef ochrony pobladł

CZĘŚĆ 4

Kobieta czekała już przy windzie, kiedy wbiegliśmy do szpitala.

Miała na sobie granatowy płaszcz, białe rękawiczki i identyfikator zawieszony na smyczy. Z daleka wyglądała jak lekarka. Z bliska widziałem, że identyfikator był wydrukowany kilka minut wcześniej.

Za szybą oddziału Jonah i Blythe nadal spali.

Jedna z pielęgniarek stała przy drzwiach, blada i z rozbitą filiżanką w dłoni.

— Próbowała wejść z dwoma mężczyznami — powiedziała. — Twierdziła, że dzieci zostały jej odebrane.

— Gdzie jest teraz? — spytałem.

— Przy windzie.

Kobieta odwróciła się, kiedy usłyszała moje kroki.

— Lawson Mercer? — zapytała. — Nazywam się doktor Celia Voss. Mam upoważnienie do przejęcia opieki nad bliźniętami.

Prescott stanął obok mnie.

— Proszę pokazać dokument.

Podała mu teczkę. Na pierwszej stronie widniała pieczęć kliniki Armitage, podpis ordynatora i numer sprawy.

Elena, która biegła za nami, zatrzymała się tak gwałtownie, że uderzyła ramieniem w ścianę.

— Znam ją — powiedziała.

Celia spojrzała na nią z irytacją.

— To niemożliwe.

— Byłaś przy Genevieve w noc, kiedy uciekła z kliniki.

— Nigdy jej nie widziałam.

Elena wyciągnęła z kieszeni złożony skrawek papieru. Papier był przesiąknięty deszczem, ale nazwisko nadal dało się odczytać.

— Twoja pieczątka jest na zgodzie dotyczącej pobrania komórek Samuela Warda.

Twarz Celii stwardniała.

— To nie dowodzi, że jestem matką tych dzieci.

— Nie jesteś — powiedział Reeve, który dotarł do nas chwilę później. — Byłaś administratorką programu. Fałszowałaś wnioski i przelewałaś pieniądze na konto ojca Lawsona.

Celia zrobiła krok w tył.

— Gdzie Adrian?

— W drodze do miejsca, w którym będzie mógł odpowiedzieć za swoje decyzje — odparł Prescott.

Nie użył słowa, którego wszyscy się spodziewaliśmy. Nie było potrzeby. Adrian stracił już najważniejszą rzecz: możliwość sterowania ludźmi za pomocą rodzinnego nazwiska.

Celia spojrzała na mnie.

— Jeśli nie oddasz dzieci, leczenie zostanie przerwane.

— Nie będzie — odpowiedziałem.

— Nie masz odpowiedniego dawcy.

Reeve otworzył metalową kasetę na stoliku przy recepcji. Wyjął kartę z numerem próbki i położył ją przed doktorem Yatesem, który właśnie wyszedł z oddziału.

Yates przeczytał dokument. Jego brwi uniosły się wysoko.

— Ta zgodność… — powiedział. — To może wystarczyć do przeszczepu.

— Dla obojga? — spytałem.

— Jeśli próbka jest prawdziwa, tak. Ale musimy zacząć natychmiast.

Elena spojrzała na kartę.

— Dawcą był mój ojciec. Samuel Ward.

— Nie żyje? — zapytałem.

— Zmarł trzy lata temu. Ale w Armitage przechowywano jego komórki. Genevieve dowiedziała się, że część próbek nadal istnieje. Chciała je wykupić, lecz ktoś zamknął dostęp.

— Mój ojciec — powiedziałem.

— I Adrian — dodał Reeve. — Tylko że Adrian nie działał wyłącznie dla pieniędzy.

Odwróciłem się do niego.

— Co masz na myśli?

Reeve spuścił wzrok.

— Pański ojciec szantażował go chorobą. Adrian miał niewydolność serca. Obiecał mu przeszczep, jeśli będzie wykonywał polecenia. Genevieve odkryła to i chciała zabrać Adriana z tego układu.

Ta informacja nie unieważniała niczego. Nie zmniejszała bólu po śmierci Genevieve. Ale po raz pierwszy zobaczyłem brata nie jako potwora, lecz człowieka, który sprzedał wszystko, bo panicznie bał się własnego końca.

I właśnie dlatego jego wybór był jeszcze straszniejszy.

Drzwi oddziału otworzyły się.

— Panie Mercer — powiedział Yates. — Musimy pobrać próbkę i przygotować dzieci do zabiegu. Nie mamy czasu na formalności.

— Róbcie to.

Celia ruszyła za nim.

Prescott zablokował jej drogę.

— Pani zostaje tutaj.

— Nie możecie mnie zatrzymać.

— Nie zatrzymuję pani. Pilnuję, żeby nie zbliżyła się pani do dzieci.

W środku Jonah poruszył głową. Blythe otworzyła oczy.

— Tato? — szepnęła.

Wszedłem do sali i uklęknąłem między ich łóżkami.

— Jestem.

— Przyszedł ktoś po nas? — zapytał Jonah.

— Nie. Nikt was nie zabierze.

Blythe spojrzała na srebrny łańcuszek, który Elena trzymała przy sercu.

— To mamy?

Elena uklękła przy niej.

— Tak. Twoja mama dała mi go, żebym znalazła ciebie i Jonaha.

— Ona wiedziała, że będziemy chorzy?

Elena zamknęła oczy.

— Wiedziała, że musicie dostać szansę, zanim ktoś wam ją odbierze.

Blythe wyciągnęła dłoń. Elena podała jej naszyjnik, ale dziewczynka nie zacisnęła go w palcach. Zamiast tego położyła go na poduszce między sobą a bratem.

— Mama powinna być z nami — powiedziała.

Te słowa rozdarły mnie bardziej niż wiadomość lekarza.

— Jest — odpowiedziałem. — Tylko inaczej, niż chcielibyśmy.

Na korytarzu rozległ się odgłos nadjeżdżających noszy. Przywieźli Adriana. Miał kajdanki na rękach i twarz szarą z bólu, ale nie patrzył na mnie. Patrzył na kartę dawcy.

— Lawson — powiedział.

Wyszedłem przed salę.

— Czego chcesz?

— Powiedz im, że to ja znalazłem próbkę.

— Nie znalazłeś. Próbowałeś ją ukryć.

— Ale wiem, gdzie jest druga.

Prescott pochylił się nad nim.

— Jaka druga?

Adrian spojrzał na mnie.

— Samuel Ward nie był jedynym dawcą. Genevieve odkryła, że przed śmiercią podmieniono jedną kartę. Jonah i Blythe mają różne profile. Jeden z nich może potrzebować drugiej próbki.

Yates wyszedł z sali.

— Panie Mercer, testy rozpoczęliśmy, ale jeśli druga informacja jest prawdziwa, musimy ją znać teraz.

Adrian zaczął oddychać z trudem.

— W magazynie przy nabrzeżu. Szafka numer czternaście. Kod to data urodzenia Genevieve.

— Skąd mam wiedzieć, że nie kłamiesz?

— Nie wiesz. Ale jeśli nie pojedziesz, jedno z dzieci może nie przeżyć.

To był jego ostatni ruch. Nawet ranny, nawet pozbawiony pieniędzy, próbował zmusić mnie, żebym zrobił dokładnie to, czego chciał.

Tym razem jednak nie musiałem wybierać między zemstą a dziećmi.

— Prescott, pojedziesz z Reeve’em. Weźcie próbkę. Nie spuszczajcie jej z oczu.

— A ty?

Spojrzałem na Jonaha i Blythe.

— Zostaję tutaj.

Adrian odwrócił głowę.

— Nie możesz mi wybaczyć?

Podszedłem do jego noszy.

— Nie dzisiaj.

— Genevieve by mi wybaczyła.

— Genevieve próbowała cię ocalić. To nie to samo, co wybaczyć ci wszystko.

Pielęgniarze zabrali go dalej. Nie odpowiedziałem na jego spojrzenie.

Dwie godziny później Yates wrócił z sali zabiegowej. Na jego rękawie widniała mała plama jodyny.

— Przeszczep rozpoczęty — powiedział. — Obie próbki pasują. Mamy realną szansę.

Nie powiedział, że będzie dobrze.

Nie potrzebowałem obietnicy.

Elena usiadła obok mnie na plastikowym krześle. W dłoni trzymała naszyjnik Genevieve, ale nie próbowała go już ukrywać.

— Co zrobisz z kliniką? — zapytała.

— Zamknę ją i przekażę wszystkie dokumenty rodzinom, które zostały oszukane.

— A z majątkiem ojca?

— Sprzedam część. Z pieniędzy powstanie fundusz dla dzieci leczonych tam bez zgody rodziców.

Elena popatrzyła na mnie długo.

— Genevieve chciała właśnie tego.

— Skąd wiesz?

— Powiedziała mi, że jeśli nie zdoła wrócić do domu, mam przypominać panu nie o niej, lecz o tym, kim był pan przed swoim ojcem.

Za szybą Blythe poruszyła palcami. Jonah zrobił to samo, jakby oboje trzymali niewidzialną nić prowadzącą ich z powrotem do nas.

Nie wiedziałem, czy przeżyją.

Wiedziałem tylko, że po raz pierwszy od dwóch lat nie pozwolę, by cudze kłamstwa decydowały o tym, co zostanie po Genevieve.

Nad ranem pielęgniarka przyniosła mi srebrny łańcuszek. Blythe trzymała go przez sen, a mały kamień zostawił na jej dłoni okrągły ślad.

Na odwrocie zawieszki, pod datą narodzin dzieci, odkryłem jeszcze jedno zdanie wygrawerowane drobnymi literami.

„Dla tych, których trzeba znaleźć”.

Przycisnąłem metal do ust, a zza szyby dobiegł cichy, zachrypnięty głos Jonaha:

— Tato, mama już wie, że nas znalazłeś?

Оцените статью