CZĘŚĆ 4
Podpis należał do ojca Andrieja, Wiktora.
Przez kilka sekund nikt się nie poruszył.
W gabinecie było słychać tylko nierówny oddech Eleny i cichy szelest koca, którym przykryto dziecko.
Andriej patrzył na kartkę, jakby widział ją po raz pierwszy.
— To niemożliwe — powiedział.
Doktor Wolska odwróciła dokument w jego stronę.
— Wynik porównawczy jest jednoznaczny. Mutacja znajduje się w pańskim materiale genetycznym. Pański ojciec miał ją również.
— Powiedział, że to Elena jest obciążona.
— Pański ojciec skłamał — odpowiedział doktor Sowa. — W jego rodzinie od pokoleń ukrywano tę chorobę. Andriej odziedziczył mutację, ale nie rozwinęły się u niego objawy. Zarodek E-17 mógł ją odziedziczyć po nim.
Elena zakryła usta dłonią.
— Przez ciebie myślałam, że moje dziecko będzie chore.
— Nie wiedziałem — powiedział Andriej.
— Wiedziałeś wystarczająco dużo, żeby je porzucić.
To zdanie zawisło pomiędzy nimi.
Nie czułam triumfu. Właściwie czułam coś znacznie gorszego: zmęczenie, które weszło mi w kości głębiej niż ból po porodzie.
Wiktor od lat przedstawiał się jako człowiek, który kontroluje wszystko. Klinikę. Pieniądze. Małżeństwo syna. Nawet przyszłe wnuki.
A Andriej pozwolił mu decydować za siebie.
Doktor Wolska podniosła drugi dokument.
— Jest jeszcze sprawa pani córki, Marty.
— To nie jest moja córka — odpowiedziałam odruchowo.
Dziewczynka poruszyła się pod kocem.
Słowa zabrzmiały w moich uszach obco.
— Nie znamy jej biologicznych rodziców — wyjaśnił lekarz. — Ale wiemy, że klinika popełniła błąd. D-04 został przeniesiony bez prawidłowej zgody. Ta para, do której należał zarodek, od dwóch lat bezskutecznie próbowała skontaktować się z kliniką. Ich dane znajdowały się w zamkniętym archiwum.
— Dlaczego nikt ich nie zawiadomił? — spytała Elena.
Doktor Wolska spuściła wzrok.
— Ponieważ Andriej wpłacił pieniądze na konto funduszu rozwojowego kliniki. Miałam uwierzyć, że chodzi o dodatkowe badania.
Andriej gwałtownie odwrócił głowę.
— Nie robiłem tego dla siebie.
— Zrobiłeś to, żeby nikt nie sprawdzał numerów — odpowiedziała Elena.
Wtedy telefon doktor Wolskiej zadzwonił po raz drugi. Tym razem podała go mnie.
— Dzwonią państwo Lewiccy. Biologiczni rodzice dziecka.
Nie byłam gotowa usłyszeć ich głosów.
Odebrałam.
— Czy to pani Marta? — zapytała kobieta po drugiej stronie. — Czy dziecko ma znamię na lewym ramieniu?
Spojrzałam na małą plamkę w kształcie płomienia.
— Tak.
Po drugiej stronie rozległ się płacz.
— Nasza córka — powiedział mężczyzna. — To musi być nasza córka. W dokumentach dawcy była informacja o takim znamieniu. Błagamy, proszę jej nie oddawać nikomu bez nas.
Zamknęłam oczy.
Przez całą ciążę wyobrażałam sobie moment, w którym przekażę dziecko Elenie. Ani razu nie pomyślałam, że może istnieć ktoś, kto czeka na nie od dwóch lat, nie wiedząc, że żyje.
— Jest bezpieczna — powiedziałam. — Przysięgam.
Połączenie zakończyło się dopiero, gdy lekarze ustalili termin spotkania.
Andriej stał przy szafce i nerwowo ściskał telefon.
— Jeśli to dziecko nie jest nasze, nie mamy żadnych obowiązków — powiedział.
Elena spojrzała na niego tak, jak patrzy się na kogoś obcego.
— Właśnie dlatego nigdy nie powinieneś zostać ojcem.
— A ty? Zamierzasz udawać, że to twoje?
— Nie. Zamierzam zrobić to, czego ty nie potrafiłeś. Zobaczyć w niej człowieka.
Andriej ruszył ku niej.
— Elena, pomyśl o nas. O klinice. O wszystkim, co możemy stracić.
— Już straciliśmy — powiedziała. — Tylko ty wciąż liczysz pieniądze.
Po południu przyjechał Wiktor.
Miał na sobie idealnie skrojony płaszcz, choć na zewnątrz było ciepło. Pachniał ostrymi perfumami i trzymał w dłoni laskę z jasnego drewna.
— Zabieram syna — oznajmił przy wejściu.
Doktor Wolska stanęła przed nim.
— Nigdzie pan nie pójdzie, dopóki nie wyjaśnimy sprawy.
— Pani nie rozumie, z kim rozmawia.
— Rozumiem doskonale. Rozmawiam z człowiekiem, który zmusił własnego syna do ukrycia wyników genetycznych.
Wiktor uderzył laską o podłogę.
— Ten zarodek mógł zniszczyć nazwisko naszej rodziny.
Elena wyszła z sali i stanęła pomiędzy nim a Andriejem.
— Nie zarodek zniszczył wasze nazwisko. Wasze decyzje.
Wiktor spojrzał na nią z pogardą.
— Bez mojego wsparcia nie będziesz miała ani kliniki, ani domu.
Elena zdjęła obrączkę. Położyła ją na parapecie, obok plastikowej miski z wodą dla pacjentek.
— W takim razie oddaję ci wszystko.
Andriej drgnął.
— Elena…
— Nie mów mojego imienia. Nie po tym, co zrobiłeś.
Następnego dnia spotkaliśmy państwa Lewickich w małej sali konsultacyjnej. Julia Lewicka miała czerwone oczy i drżały jej dłonie. Tomasz stał obok niej, trzymając w palcach zmięty róg chusteczki.
Gdy zobaczyli dziecko, Julia przycisnęła obie dłonie do piersi.
— To ona — wyszeptała.
Nie oddałam jej od razu.
Nie dlatego, że chciałam ją zatrzymać. Dlatego, że przez dziewięć miesięcy była częścią mojego ciała i nie potrafiłam jednym ruchem przejść od matczynego lęku do rozsądku.
Julia podeszła bliżej.
— Mogę dotknąć jej rączki?
Skinęłam głową.
Jej palec spotkał maleńką dłoń. Dziewczynka zacisnęła na nim palce.
Tomasz rozpłakał się bezgłośnie.
— Nazwaliśmy ją Zosia — powiedział. — Zanim ją straciliśmy.
Spojrzałam na Elenę. Stała z boku, blada, ale wyprostowana.
— To piękne imię — powiedziała.
Julia podniosła wzrok.
— Pani ją uratowała.
— Nie — odpowiedziałam. — Ja ją tylko nosiłam. To wy szukaliście jej tak długo.
— A pani?
Pytanie było proste, lecz zabolało najbardziej.
Nie znałam odpowiedzi.
Wtedy Elena podeszła do mnie i podała mi małą kopertę. Była biała, z odręcznie napisanym numerem E-17.
— To zgoda, którą Andriej sfałszował — powiedziała. — Znalazłam ją w jego biurze. Jest na niej podpis mojego ojca i data. Wiktor wiedział o mutacji. Wiedział od lat.
— Dlaczego mi ją dajesz?
— Bo bez tego nie udowodnimy, co zrobili. I dlatego, że nie chcę już chronić rodziny kosztem cudzych dzieci.
Andriej stał za nią z twarzą napiętą jak struna.
— Elena, jeśli to zaniesiesz dalej, wszystko przepadnie.
— Nie wszystko — odpowiedziała. — Przepadnie tylko to, co zbudowaliście na cudzym strachu.
Kilka dni później Elena zrezygnowała z udziałów w klinice i przekazała dokumenty komisji medycznej. Wiktor stracił kontrolę nad placówką, zanim zdążył ukryć kolejne akta. Andriej wyprowadził się z ich domu, ale nie próbował już wrócić do Eleny. Nie dlatego, że nagle zrozumiał. Po prostu pierwszy raz musiał sam ponieść ciężar własnych decyzji.
Elena odwiedzała mnie codziennie, dopóki Zosia była na oddziale.
Nie mówiła, że żałuje.
Przynosiła mleko, pieluszki i ciepłe skarpetki, bo szpitalne ogrzewanie znowu nie działało.
Pewnego ranka Julia przyszła po córkę. Tym razem trzymała w ręku mały album ze zdjęciami, a Tomasz niósł fotelik samochodowy.
Przed wyjściem Julia zatrzymała się przy mnie.
— Chcemy, żeby wiedziała, kto był przy niej, zanim ją odnaleźliśmy.
Poczułam łzy pod powiekami.
— Powiedzcie jej, że była kochana od pierwszego oddechu.
Julia położyła mi na dłoni maleńką kartkę. Narysowała na niej czerwoną plamkę w kształcie płomienia.
— To jej znak — powiedziała.
Nie zatrzymałam kartki. Włożyłam ją do kieszeni fartucha i pocałowałam Zosię w czoło.
— Żegnaj, maleńka.
Elena stała obok mnie. Kiedy rodzice zabrali dziecko, nie odwróciła wzroku.
Na korytarzu Julia przytuliła córkę do siebie. Tomasz poprawił koc i szepnął coś, czego nie usłyszałam.
Zosia odpowiedziała cichym westchnieniem.
A ja zacisnęłam w palcach kartkę z czerwonym płomieniem i po raz pierwszy od porodu poczułam, że to, co zrobiłam, nie zostało zmarnowane.
Bo dziewczynka, którą próbowano potraktować jak pomyłkę w dokumentach, wyjechała ze szpitala w ramionach ludzi, którzy przez dwa lata czekali właśnie na nią.
Przegapiłeś początek?
