Wróciłam wcześniej i zastałam męża z sąsiadką przy naszym stole, lecz po jednym pytaniu jego uśmiech nagle zniknął

Wróciłam do domu trzy dni wcześniej i zastałam mojego męża przy kuchennym stole z sąsiadką z góry, jakby czekali na moje pytanie.

Gleb trzymał filiżankę tak mocno, że porcelana zadrżała o spodek. Na białym obrusie rozlewała się kawa, a naprzeciwko niego siedziała Alicja w kremowej sukience. Jej sandały stały w przedpokoju, ustawione równo pod ścianą. Nie wyglądała jak ktoś, kto wpadł na chwilę po śrubokręt.

— Dlaczego wróciłaś tak wcześnie? — zapytał Gleb.

Postawiłam na parapecie pudełko eklerów kupionych na dworcu. Pachniały wanilią, a czekoladowa polewa przykleiła się do wieczka.

— Pociąg przyjechał wcześniej — odpowiedziałam. — Czasami się to zdarza.

Kropla potu pojawiła się przy jego skroni.

— Myślałem, że będziesz dopiero pojutrze.

— Ja też. Dlatego chciałam zrobić wam niespodziankę.

Alicja podniosła się z krzesła.

— Przyszłam tylko po wkrętarkę. Gleb pożyczył mi ją do półki.

— Ciężka była? — spytałam. — Skoro trzeba było usiąść przy kawie.

Jej uśmiech drgnął.

— Polino, źle to rozumiesz.

— Jeszcze niczego nie zrozumiałam. Nawet nie zdjęłam płaszcza.

Alicja wyszła po minucie. Na spodku został różowy ślad szminki. Zapamiętałam go mocniej niż jej pożegnalne spojrzenie i to, jak Gleb odprowadził ją wzrokiem aż do drzwi.

Wieczorem przypięłam do włosów małą miedzianą jaskółkę. To był prezent od naszej sześcioletniej córki Ewy. Powiedziała mi kiedyś, że ptak zawsze prowadzi człowieka do domu. Zapięcie drapało skórę, ale nie zdjęłam ozdoby.

— Jesteś zła? — zapytał Gleb z sypialni.

— Myślę.

— O czym?

— Dlaczego pytasz, czy jestem zła, zamiast wyjaśnić, co Alicja robiła przy naszym stole.

Nie odpowiedział.

Następnego ranka znalazłam w kieszeni jego dżinsów dwa bilety do kina. Piątek, wieczorny seans, miejsca obok siebie.

— Gleb, chodź tutaj.

Wszedł do łazienki z niedojedzonym eklerem w dłoni.

— Co znowu?

Położyłam bilety na pralce.

— W piątek dzwoniłeś do mnie z biura i mówiłeś, że toniesz w sprawozdaniach.

— I co z tego?

— Okazały się bardzo interesujące. Był popcorn?

Pobladł, a potem podniósł głos.

— Przeszukujesz moje kieszenie?

— Piorę twoje ubrania. Czasami znajduję w nich monety, paragony i prawdę.

— Byłem z Tymurem!

— Dlaczego więc kupiłeś dwa miejsca obok siebie?

Zrobił krok w moją stronę, lecz zatrzymał się, gdy zobaczył moją twarz.

— Oskarżasz mnie?

— Zadaję pytania.

— Przyjechałaś i urządzasz przesłuchanie!

— Jeden prosty bilet już jest dla ciebie przesłuchaniem?

Trzasnął drzwiami. Stałam w korytarzu i słuchałam, jak pralka napełnia się wodą. W brzuchu miałam zimny ciężar, ale jeszcze nie chciałam nazwać go podejrzeniem.

Wieczorem zadzwoniła Ksenia, moja najbliższa przyjaciółka. Przyszła z mokrymi włosami i długo ściskała pasek torebki.

— Pola, dwa tygodnie temu widziałam Gleba w kawiarni przy Polnej — powiedziała.

— Z kim?

Podniosła na mnie oczy.

— Z Alicją. Trzymał ją za rękę. I słyszałam, co mówił. Ale najpierw muszę ci coś pokazać…

cta_part1

CZĘŚĆ 2

Kiedy Ksenia wypowiedziała ostatnie słowo, za oknem zaczął padać mokry śnieg, choć październik dopiero się kończył.

— Co dokładnie słyszałaś? — spytałam.

Miedziana jaskółka wpiła mi się w skórę głowy. Nie poprawiłam jej.

— Nie chciałam wchodzić między ciebie i Gleba — powiedziała Ksenia.

— Już jesteś w środku. Mów.

Wyjęła telefon i odtworzyła nagranie. Najpierw słychać było filiżanki, ekspres do kawy i szuranie krzeseł. Potem głos Gleba przebił się przez gwar.

— Jeszcze trochę wytrzymaj, Alicja. Podpisze wszystko, kiedy wróci. Wiem, jak na nią nacisnąć.

Przez chwilę słyszałam tylko własny oddech.

— Co mam podpisać? — spytałam.

— Nagranie się urywało — odpowiedziała Ksenia. — Ale później wspomniał o mieszkaniu.

Spojrzałam na fotografię wiszącą nad komodą. Ewa siedziała między nami nad morzem, z muszlą w małej dłoni. Gleb uśmiechał się na zdjęciu tak beztrosko, że poczułam gniew na samą siebie.

— Mieszkanie należy do nas obojga — powiedziałam.

— Na pewno?

— Kupiliśmy je po ślubie. Mam akt własności.

Ksenia przesunęła palcem po ekranie.

— W rejestrze pojawił się wniosek o zmianę właściciela.

Wyrwałam jej telefon. Data zgadzała się z dniem, kiedy byłam jeszcze w Jarosławiu. Przy wniosku widniało nazwisko notariusza i numer sprawy.

— To niemożliwe.

— Niemożliwe rzeczy zwykle zaczynają się od czyjegoś bardzo pewnego podpisu.

Zadzwoniłam do Gleba. Odebrał po trzecim sygnale.

— Tak?

— Składałeś dokumenty dotyczące mieszkania?

— Jakie dokumenty?

— Nie udawaj.

— Polina, znowu zaczynasz.

— Kim jest dla ciebie Alicja?

Zaśmiał się cicho.

— Sąsiadką. A ty zachowujesz się jak ktoś, kto szuka problemów z braku zajęcia.

— A mieszkanie?

— Porozmawiamy później.

— Nie. Teraz.

— Powiedziałem: później.

Rozłączył się.

Dwadzieścia minut później rozległ się dzwonek. Na korytarzu stał mężczyzna około pięćdziesiątki w granatowym płaszczu. Przedstawił się jako adwokat Gleba, Sergiusz Markow.

— Mąż polecił mi przekazać pani zawiadomienie — powiedział.

— Dlaczego nie przyszedł sam?

— Prawdopodobnie dlatego, że jest pani zbyt wzburzona.

Podał mi cienką teczkę. Papier pachniał świeżym drukiem. Na pierwszej stronie widniało moje nazwisko i podpis podobny do mojego, lecz zbyt równy, zbyt spokojny.

— Tego nie podpisałam.

— To kwestia do ustalenia.

— Dla kogo?

— Dla biegłego.

Ksenia stanęła obok mnie.

— Jest pan pewien, że chce brać udział w fałszowaniu dokumentów?

Usta Markowa zacisnęły się w wąską kreskę.

— Nie odpowiadam na prowokacje.

— Za to odpowie pan za skutki — odparłam.

— Gleb proponuje ugodę. Pani wyprowadzi się z Ewą do matki, zachowa samochód i część oszczędności.

— A mieszkanie?

— Zostanie sprzedane.

— Nie rozwodzimy się.

Markow spojrzał na podpis w teczce.

— Pani mąż uważa inaczej.

Po jego wyjściu otworzyłam wspólne konto. Przelewy z ostatnich dwóch miesięcy znikały w dużych kwotach. Odbiorcą była firma, której nazwy nigdy wcześniej nie widziałam: Północny Kamień.

— Przygotowywał to od dawna — wyszeptała Ksenia.

— Tak.

Wtedy nadeszła wiadomość od Gleba: „Jutro o dziesiątej u notariusza. Zakończmy to spokojnie. Nie bierz adwokata”.

Chwilę później pojawiła się druga wiadomość, z nieznanego numeru: „Mam prawdziwe pełnomocnictwo. Przyjedź sama. Mąż nie może się dowiedzieć, że je posiadam…”

CZĘŚĆ 3

Przeczytałam wiadomość trzy razy, zanim Ksenia wyrwała mi telefon z ręki.

— Nie jedź — powiedziała. — To może być pułapka.

— Gdyby Gleb chciał mnie zwabić, nie ostrzegałby, że masz przyjechać sama.

Adres prowadził do kawiarni przy starym dworcu. O wpół do dziewiątej zobaczyłam tam Alicję. Siedziała przy stoliku pod zegarem, a przed nią leżała granatowa teczka z wytartym rogiem.

— Gdzie jest pełnomocnictwo? — spytałam.

Alicja przesunęła teczkę w moją stronę.

W środku znalazłam dokument sprzed ośmiu miesięcy. Wynikało z niego, że pozwalałam Glebowi rozporządzać mieszkaniem.

— To podróbka.

— Wiem.

Podniosłam wzrok.

— Pomagałaś mu?

— Tak.

Jedno słowo zabolało bardziej niż wszystkie jego kłamstwa.

— Dlaczego?

Alicja zacisnęła palce na papierze.

— Bo myślałam, że jesteście już w separacji. Gleb mówił, że nie pozwalasz mu sprzedać mieszkania, chociaż wszystko zostało między wami ustalone.

— Nie wiedziałam nawet, że chce się ze mną rozstać.

Jej twarz straciła kolor.

— Wczoraj zrozumiałam, że następna będę ja.

Pokazała mi wiadomości od Gleba. Prosił, żeby odebrała kopię dokumentu od Markowa i przekonała mnie do „spokojnego rozwiązania”. Na końcu leżało starsze pełnomocnictwo, sprzed trzech lat, dotyczące zakupu samochodu.

— Wykorzystał moją dawną chorobę — powiedziałam. — Wtedy podpisywałam wszystko, co podsuwał.

— Markow powiedział, że stary podpis będzie wyglądał wiarygodnie — przyznała Alicja. — Nie wiedziałam, że zamienił strony.

— Dlaczego teraz mi to oddajesz?

— Bo zobaczyłam, jak Gleb mówi o tobie. Nie jak o żonie. Jak o przeszkodzie.

Z teczki wyjęła kolejną kartkę.

— Firma Północny Kamień należy do Markowa. Gleb przelewał tam pieniądze za rzekome konsultacje. Ale Markow twierdzi, że Gleb jest mu winien dużo więcej.

Pod stołem zacisnęłam dłonie.

— Skąd to wiesz?

— Wczoraj słyszałam ich rozmowę. Gleb powiedział: „Po przepisaniu mieszkania spłacę resztę”. Markow zapytał, co będzie, jeśli ktoś sprawdzi pełnomocnictwo.

— A Gleb?

— Odpowiedział, że ty nie sprawdzisz. Bo w tym samym czasie będziesz zajęta audytem w Jarosławiu.

Wtedy zrozumiałam, dlaczego tak bardzo chciał, żebym wyjechała.

Następnego ranka czekała na mnie adwokatka Irena. Zostawiłyśmy kopie dokumentów i oświadczenie o sprzeciwie u notariuszki, zanim Gleb i Markow zdążyli rozpocząć rozmowę.

— Podpisujesz, samochód zostaje twój, mieszkanie sprzedajemy i kończymy małżeństwo — oznajmił Gleb.

— Najpierw sprawdzimy podpis — odpowiedziałam.

Markow poderwał się z krzesła.

— To nie jest odpowiednie miejsce na awanturę.

— Nie ma żadnej awantury — powiedziała Irena. — Jest zakwestionowany dokument.

Notariuszka obejrzała pełnomocnictwo i zmarszczyła brwi.

— Dziś nie dokonam żadnej czynności dotyczącej mieszkania.

Gleb pobladł.

— Mamy czas tylko do piątku.

Irena położyła na stole wyciągi z konta.

— Wiemy też o Północnym Kamieniu.

Notariuszka spojrzała na Gleba.

— Dlaczego zadłużenie wobec firmy doradczej odpowiada niemal całej wartości mieszkania?

— To były inwestycje — wyszeptał.

— Nie — powiedziałam. — To pieniądze mojej firmy.

Dopiero wtedy przyznał, że zniknięcia miały zostać wykryte podczas mojego audytu w Jarosławiu. Potrzebował mojego udziału w mieszkaniu, żeby spłacić niedobór i zatrzeć ślady.

Gleb chciał ratować swoją posadę. Markow chciał dostać mieszkanie. A ja byłam dla nich podpisem, który miał się pojawić na końcu.

Wychodząc od notariuszki, zobaczyłam na telefonie nieodebrane połączenie z centrali mojej firmy. Dyrektor finansowy zostawił tylko jedną wiadomość: „Polino, odkryliśmy, dokąd trafiły wszystkie przelewy. Musisz natychmiast wrócić do biura, bo brakuje jeszcze jednego nazwiska…”

CZĘŚĆ FINAŁOWA

Jedno nazwisko na przelewie zmieniło wszystko…

Myślałam, że walczę tylko o mieszkanie i własny podpis. Finał pokazał, jak daleko sięgał plan Gleba.

Wtedy Gleb przyznał, dlaczego wybrał właśnie mnie.
„Chciałem, żebyś uwierzyła, że problemem jest zdrada”.
I poczułam, że prawda boli bardziej niż zazdrość.

😱 ODKRYJ, CO UKRYWALI →

👇 Finał tej historii jest już otwarty

Оцените статью