CZĘŚĆ 4 — Wróciłam wcześniej i zastałam męża z sąsiadką przy naszym stole, lecz po jednym pytaniu jego uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

Oddzwoniłam z chodnika przed kancelarią. Irena stała obok mnie, osłaniając dokumenty przed wiatrem, a Gleb i Markow zostali za szybą z minami ludzi, którzy właśnie stracili kontrolę nad rozmową.

— Tu Polina. Co znaczy, że brakuje jeszcze jednego nazwiska?

Po drugiej stronie odezwał się dyrektor finansowy, pan Wolski. Zwykle mówił spokojnie, nawet kiedy w firmie wybuchał prawdziwy pożar. Tym razem słyszałam w jego głosie napięcie.

— Pieniądze nie trafiały wyłącznie do Północnego Kamienia. Część przechodziła przez fundację budowlaną. Prezesem jest twój teść, Roman.

Oparłam dłoń o zimną balustradę.

— Ojciec Gleba?

— Tak. I jeszcze jedno. Twój podpis pojawia się przy zatwierdzeniu kilku przelewów.

Zrobiło mi się niedobrze.

— Nigdy ich nie zatwierdzałam.

— Wiem. Dlatego nie dzwonię, żeby cię oskarżyć. Dzwonię, żebyś przyjechała przed trzynastą. Zarząd chce usłyszeć, co się stało, zanim ktoś spróbuje zamknąć rachunki.

Irena zabrała mi telefon.

— Panie Wolski, mówi adwokatka Poliny. Proszę zabezpieczyć wszystkie dokumenty i nie pozwolić nikomu wejść do archiwum.

— Już to robimy.

— I proszę nie kontaktować się z Romanem.

Zapadła krótka cisza.

— Za późno — odpowiedział Wolski. — On jest tutaj.

Pojechałyśmy prosto do siedziby firmy. Gleb próbował zatrzymać mnie przed samochodem.

— Polina, poczekaj.

— Nie mamy już o czym rozmawiać bez świadków.

— To nie jest tak, jak myślisz.

— Wiem dokładnie, co podpisałam, czego nie podpisałam i ile pieniędzy zniknęło.

Alicja wysiadła z drugiego samochodu. Przyjechała z własnej woli. W ręku trzymała granatową teczkę.

— Ja też chcę wejść — powiedziała.

Gleb odwrócił się do niej gwałtownie.

— Po co ją tu przywiozłaś?

— Bo mam dość bycia narzędziem.

W holu pachniało kurzem i rozgrzanym plastikiem z drukarki. Na recepcji czekał Wolski, a za nim dwóch członków zarządu. Roman siedział przy stole, obok leżała skórzana teczka z wytłoczonym herbem fundacji.

— Polina — powiedział, podnosząc się. — To rodzinne nieporozumienie. Gleb popełnił błąd, ale można go naprawić.

— Czy dlatego założył fundację na pana nazwisko?

Roman spojrzał na syna.

Gleb spuścił wzrok.

— Odpowiedz — powiedziałam.

— Fundacja miała obsługiwać inwestycje — mruknął Roman.

— Jakie inwestycje?

Wolski położył przed nami wydruk przelewów. Każdy przelew z mojego działu przechodził przez rachunek fundacji, potem przez Północny Kamień, a na końcu trafiał do firmy założonej przez Gleba pod nazwiskiem jego kuzyna.

Nie chodziło o jeden dług.

Gleb wyprowadzał pieniądze przez trzy lata.

— To nie miało tak wyglądać — powiedział.

— Jak miało wyglądać? — spytałam. — Miałeś zwrócić wszystko przed moim audytem?

— Tak.

— A jeśli nie zdążyłbyś?

Nie odpowiedział od razu. Zamiast niego przemówił Roman.

— Sprzedałby mieszkanie. To miało zakończyć problem.

Gleb poderwał głowę.

— Tato, przestań.

— Co mam przestać? Ratowałem cię za każdym razem, kiedy brakowało ci pieniędzy.

— Nie ratowałeś mnie. Wciągałeś mnie coraz głębiej.

W pomieszczeniu zrobiło się duszno. Alicja otworzyła teczkę i wyjęła kilka stron.

— Mam wiadomości od Gleba i kopię pełnomocnictwa — powiedziała. — Jest też rozmowa z Markowem o zmianie stron dokumentu.

Markow, który stał przy drzwiach, natychmiast ruszył w jej stronę.

— Oddaj to.

Alicja cofnęła rękę.

— Nie dotykaj mnie.

Irena zrobiła krok między nimi.

— Jeszcze jeden ruch i wyjdzie pan stąd z ochroną.

Markow zbladł, ale tym razem nie znalazł żadnej groźby, która brzmiałaby przekonująco. Jego plan był prosty: zdobyć mieszkanie, spłacić własne zobowiązania i zrzucić fałszerstwo na Gleba. Roman chciał ochronić syna. Gleb chciał zachować pracę, nazwisko i małżeństwo jednocześnie.

Nie dało się zachować wszystkiego.

Wolski odsunął w moją stronę jeszcze jeden dokument.

— Jest tu coś, czego nie rozumiem. Jedno zatwierdzenie przelewu rzeczywiście nosi pani podpis, ale data przypada na dzień, kiedy była pani z Ewą w szpitalu.

Przypomniałam sobie tamten dzień. Ewa miała wysoką gorączkę, a ja przez kilka godzin nie wypuszczałam jej ręki. Gleb powiedział wtedy, że sam zawiezie dokumenty do firmy.

— Wziął mój stary podpis z formularza ubezpieczeniowego — powiedziałam.

Roman zamknął oczy.

— Gleb, powiedz im, że to nie ty.

— To ja — odpowiedział Gleb.

Nie podniósł głosu. Nie prosił o litość. Patrzył na moje dłonie, jakby chciał znaleźć w nich dawną wersję naszego życia.

— Dlaczego? — spytałam.

— Najpierw przegrałem pieniądze na kontrakcie. Potem pożyczyłem, żeby je odzyskać. Później Markow zażądał zwrotu. Każda decyzja miała naprawić poprzednią.

— A Alicja?

— Była wygodna. Myślałem, że kiedy zobaczysz ją w kuchni, przestaniesz zadawać pytania o pracę. Chciałem, żebyś uwierzyła, że problemem jest zdrada, nie pieniądze.

To było najokrutniejsze ze wszystkiego. Nie zdradził mnie tylko z kimś. Wymyślił dla mnie fałszywy ból, żebym nie dotknęła prawdziwego.

— Nie kochałeś jej? — spytała Alicja.

Gleb spojrzał na nią z poczuciem winy.

— Wykorzystywałem jej zaufanie.

Alicja pokiwała głową, jakby właśnie usłyszała zdanie, którego potrzebowała, by przestać go usprawiedliwiać.

Zarząd zawiesił Gleba w obowiązkach. Firma przejęła dokumenty i rachunki, a Irena dopilnowała, by mieszkanie zostało zabezpieczone przed jakąkolwiek sprzedażą. Nie było widowiskowego zatrzymania ani krzyku na korytarzu. Gleb stracił coś, co uważał za nietykalne: możliwość decydowania za wszystkich.

Roman próbował podpisać zobowiązanie, że zwróci część pieniędzy ze sprzedaży domu. Wolski odsunął dokument.

— Niech najpierw pański syn przestanie przerzucać odpowiedzialność na rodzinę.

Gleb popatrzył na mnie.

— Polina, mieszkanie może zostać twoje. Oddam ci wszystko, co mam.

— Nie chcę twojej obietnicy.

— Co więc mam zrobić?

Podałam mu kartkę z numerem konta, na które firma miała przyjmować zwroty.

— Zacząć spłacać dług, który zaciągnąłeś. I podpisać prawdę o każdym dokumencie.

— A my?

Spojrzałam na miedzianą jaskółkę przypiętą do włosów. Ewa czekała u mojej mamy. Obiecałam jej, że wrócę przed kolacją.

— My kończymy małżeństwo. Nie po to, żeby cię ukarać. Po to, żebyś już nigdy nie mógł użyć mojego nazwiska jako zabezpieczenia.

Jego twarz skurczyła się z bólu.

— Mogę zobaczyć Ewę?

— Tak. Ale nie sam na sam i nie w naszym mieszkaniu.

To był mój nieoczekiwany wybór. Nie zabrałam mu córki, choć odebrałam mu dostęp do mojego życia. Ewa nie miała płacić za jego decyzje.

Alicja wyszła ze mną na schody.

— Przepraszam — powiedziała.

— Wiem. Ale przeprosiny nie mogą wymazać podpisu.

— Co teraz zrobisz?

Dotknęłam skrzydła jaskółki.

— Pojadę po Ewę. Potem wrócę do biura i dokończę audyt, od którego próbował mnie odsunąć.

Przy samochodzie Gleb stał sam, bez Markowa, bez ojca i bez tej pewności, z którą jeszcze rano podawał mi teczkę.

— Polina — zawołał.

Odwróciłam się.

— Co?

— Ten ekler… został jeszcze jeden?

Przez moment patrzyłam na człowieka, który kiedyś znał moje ulubione ciasto, a potem próbował ukraść mi podpis, mieszkanie i pamięć o własnym domu.

— Nie — odpowiedziałam. — Ewa lubi wanilię.

W samochodzie zdjęłam jaskółkę z włosów i położyłam ją na desce rozdzielczej. Jej miedziane skrzydła drżały przy każdym obrocie silnika, prowadząc mnie nie do domu, który miałam stracić, lecz do dziecka, którego nikt nie zdołał mi odebrać.

Оцените статью