CZĘŚĆ 4 — W ósmym miesiącu ciąży usłyszałam, że mój mąż planuje moją śmierć, a gdy dotknął klamki, jego twarz nagle stężała

CZĘŚĆ 4

Skurcz zgiął mnie wpół. Oparłam się o kamienną wannę, a brosza wysunęła się z rozdartego szlafroka i upadła na podłogę.

Złote włókna w bursztynie rozjarzyły się czerwonym światłem.

— Ona rodzi — powiedziała Elspeth.

— Nie tutaj — rozkazał Declan.

— Nie masz już prawa rozkazywać — odparła.

Z góry dobiegł tupot ciężkich butów. Strażnicy schodzili do pralni, ale wycie na zewnątrz było głośniejsze. Cała wataha zgromadziła się pod rezydencją. Czułam ich strach przez kamienne ściany.

Beatrice wyrwała rękę z uścisku Marcusa.

— Jeśli nie zabierzemy dziecka teraz, zginą wszystkie trzy watahy związane z koroną.

— Kłamiesz — powiedział Marcus.

— Czyżby? Spójrz na znak na jej brzuchu!

Nie musiałam patrzeć. Czułam płonący ślad pod skórą, okrągły i gorący jak rozgrzane żelazo.

Declan uklęknął przede mną.

Nie dotknął mnie.

— Adelajdo, musimy przenieść cię do sali rytualnej.

— Nie zbliżaj się.

— Jeśli zostaniesz tutaj, oboje możecie umrzeć.

— A jeśli pójdę z tobą, co zrobisz? Znowu każesz, żebym nic nie czuła?

Jego twarz napięła się z bólu.

— Powiedziałem to, bo wiedziałem, że Beatrice będzie próbowała użyć lancetu bez znieczulenia.

— Wiedziałeś, że mnie zabije.

— Tak.

Jedno słowo spadło między nami ciężko jak kamień.

— I mimo to pozwoliłeś jej przygotować wszystko?

Declan spuścił wzrok.

— Myślałem, że jeśli oddam dziecko, uratuję tysiące ludzi. Mój ojciec zatruł watahy wojną. Rada zagroziła, że po mojej śmierci rozpęta rzeź. Wierzyłem, że mogę poświęcić ciebie, zanim poświęcę ich.

— Nie nazywaj tego poświęceniem. To był wybór za moje plecami.

— Wiem.

Elspeth położyła dłoń na moim karku.

— Nie mamy czasu na jego skruchę. Druga strona umowy daje ci władzę, ale tylko jeśli odmówisz rytuału przy świadkach.

— Jakich świadkach?

— Przy wszystkich, którzy noszą znak Thornów.

Marcus spojrzał na Declana.

— Przywódcy są na dziedzińcu. Przybyli, gdy poczuli rozpoczętą więź.

— W takim razie wyjdziemy do nich — powiedziałam.

Declan poderwał głowę.

— Jesteś w trakcie porodu.

— Wiem.

Kolejny skurcz przeszył moje ciało. Krzyknęłam, a światło w broszy rozlało się po ścianach. Strażnicy cofnęli się, gdy Elspeth podniosła bursztyn.

— Klęknijcie albo patrzcie, jak stary tron spala własne fundamenty — powiedziała.

Nikt się nie poruszył.

Declan podniósł broszę i podał ją mnie.

— To twoje.

— Nie próbuj kupować mojego zaufania jednym gestem.

— Nie próbuję. Chcę, żebyś miała broń.

Wzięłam ją. Bursztyn był gorący, lecz nie parzył.

Przeszliśmy do głównej sali. Na kamiennej posadzce stało siedmiu przywódców watah. Każdy miał na szyi srebrny medalion z symbolem Thornów. W centrum wyrysowano krąg z czarnej soli, a w jego środku ustawiono wysokie łoże pokryte białym płótnem.

Na jego zagłówku widniała moja krew.

Beatrice uniosła lancet.

— Jeśli Adelajda przekroczy krąg, więź rozerwie się gwałtownie. Dziecko może nie przeżyć.

— Jeśli pozostanie, umrze — powiedział Elspeth.

Spojrzałam na siedmiu przywódców.

— Chcecie korony? To patrzcie uważnie.

Weszłam do kręgu.

Declan ruszył za mną.

— Zostań na zewnątrz — powiedziałam.

— Nie.

— To jedyna rzecz, o którą cię proszę jako męża.

Słowo „mąż” zabolało nas oboje.

Declan zatrzymał się przed linią soli.

Poczułam, jak więź szarpie moje ciało. Dziecko zaczęło walczyć o oddech, chociaż jeszcze się nie urodziło. Na medalionach przywódców pojawiły się pęknięcia.

— Adelajdo — wyszeptał Declan. — Powiedz, czego chcesz.

Odwróciłam się do Rady.

— Chcę, żeby moje dziecko urodziło się wolne. Chcę, żeby moja krew nie była już walutą dla żadnej korony. A wy oddacie władzę temu, do kogo należała od początku.

Beatrice rzuciła lancet w moją stronę.

Marcus zasłonił mnie własnym ciałem. Ostrze wbiło mu się w ramię.

— Marcus! — krzyknął Declan.

— Lepiej we mnie niż w niej — syknął beta.

To był moment, którego nikt nie przewidział. Jeden z przywódców zdjął medalion i położył go na ziemi.

Potem drugi.

Trzeci.

Czarny krąg zadrżał.

Beatrice cofnęła się.

— Nie róbcie tego! Bez korony watahy się rozpadną!

— Nie — powiedział najstarszy z przywódców. — Rozpadnie się tylko kłamstwo.

Declan spojrzał na mnie przez linię soli.

— Jeśli przejmiesz więź, stracę wilczą moc.

— Wiem.

— Stracę nazwisko, ludzi i wszystko, co budowałem.

— Wiem.

— A jeśli poproszę cię, żebyś mnie nie skazywała na samotność?

Dłoń położyłam na brzuchu.

— Nie mogę obiecać ci miejsca przy dziecku. Mogę obiecać, że jeśli chcesz je zobaczyć, przyjdziesz bez korony, bez straży i bez rozkazów.

Declan skinął głową.

— Przyjdę.

Elspeth nakazała mi przycisnąć broszę do znaku na brzuchu. Zrobiłam to.

Bursztyn pękł całkowicie.

Z kręgu wystrzeliło światło. Medaliony Thornów rozpadły się na srebrny pył, a Declan upadł na kolana, chwytając się za pierś. Z jego gardła wydobył się niski, urwany jęk. Czarna korona wypaliła się w powietrzu i zniknęła.

Beatrice próbowała uciec, ale siedmiu przywódców zagrodziło jej drogę. Nie potrzebowałam procesu. Cała Rada słyszała, jak przyznała, że planowała moją śmierć. Odebrano jej dostęp do lecznic i wygnano poza granice watah. Zabrano jej także metalową walizkę, w której znaleziono narzędzia i listę kobiet z rodu Veyl.

To odkrycie bolało inaczej.

Nie byłam pierwszą.

Byłam tylko pierwszą, która przeżyła wystarczająco długo, by odsłonić prawdę.

Poród trwał aż do świtu. Elspeth prowadziła mnie przez każdy oddech, a Marcus, z bandażem na ramieniu, trzymał miskę z wodą. Declan stał poza kręgiem. Nie odezwał się ani razu, dopóki nie usłyszał płaczu dziecka.

Wtedy podniósł głowę.

— To chłopiec — powiedziała Elspeth.

Położyła mi syna na piersi. Miał maleńką plamkę w kształcie półksiężyca pod lewym uchem. Kiedy dotknęłam jego policzka, znak na mojej skórze zgasł.

Declan zrobił krok.

— Jak go nazwiesz?

Spojrzałam na twarz dziecka, potem na mężczyznę, który kiedyś obiecał mi bezpieczeństwo, a później próbował kupić je moją śmiercią.

— Aron Veyl — odpowiedziałam. — Nie Thorn.

Declan przyjął to bez sprzeciwu.

Najstarszy przywódca podszedł do mnie i uklęknął.

— Pani Adelajdo, Rada uznaje cię za prawdziwą królową.

— Nie będę królową taką jak on — powiedziałam.

— Jaką więc będziesz?

Spojrzałam na siedmiu mężczyzn, na pęknięte medaliony i na Marcusa, który mimo bólu pilnował, by nikt nie przekroczył kręgu.

— Taką, która nie potrzebuje umierających matek, żeby utrzymać pokój.

Później Declan oddał wszystkie należące do korony udziały wspólnej radzie watah. Zatrzymał jedynie część legalnych przedsiębiorstw, żeby wypłacić odszkodowania rodzinom kobiet wymienionych na liście Beatrice. Marcus został strażnikiem nowej umowy, a Elspeth zamieszkała w skrzydle dla uzdrowicielek, gdzie zaczęła szukać innych ocalałych.

Ja nie wróciłam do małżeńskiej sypialni.

Nie dlatego, że zapomniałam o miłości. Właśnie dlatego, że pamiętałam ją zbyt dokładnie, by udawać, że zdrada była drobiazgiem.

Declan odwiedzał Arona raz w tygodniu. Zawsze przychodził sam. Zostawiał broń przy wejściu i czekał, aż zgodzę się go wpuścić. Nigdy nie nazywał się ojcem, dopóki Aron nie wypowiedział tego słowa pierwszy.

Pewnego wieczoru syn chwycił pękniętą broszę leżącą na stole. Złote włókna wysunęły się z bursztynu jak trzy cienkie promienie.

— Mamo, dlaczego ten kamień jest rozbity? — zapytał.

Spojrzałam na Declana. Stał przy ścianie, bez korony, z blizną po zerwanej więzi biegnącą od szyi do obojczyka.

— Bo kiedyś trzymał w środku coś, czego wszyscy się bali — powiedziałam.

— Co?

Wzięłam broszę i przypięłam ją do jego małego płaszcza.

— Prawdę.

Aron uśmiechnął się, a Declan pochylił głowę. Nie jak król. Jak człowiek, który wreszcie zrozumiał cenę własnego podpisu.

Za oknem watahy czekały na pierwsze zebranie bez tronu Thornów. W moich ramionach spał chłopiec, którego chciano uczynić narzędziem.

Przycisnęłam usta do jego włosów i powiedziałam cicho:

— Nikt już nie zapisze twojego losu cudzą krwią.

Оцените статью