W ósmym miesiącu ciąży usłyszałam, że mój mąż planuje moją śmierć, a gdy dotknął klamki, jego twarz nagle stężała

O drugiej siedemnaście w nocy usłyszałam, jak mój mąż planuje zabrać nasze nienarodzone dziecko, a lekarz mówi, że ja tego nie przeżyję.

Obudziłam się z dłonią na brzuchu. Przez chwilę nie wiedziałam, co mnie wyrwało ze snu. Potem poczułam zimne miejsce obok siebie. Declan zniknął, a jego poduszka zachowała tylko głęboki zapach cedrowego mydła.

Byłam w ósmym miesiącu ciąży i każdy krok wymagał ode mnie wysiłku. Mimo to wstałam, narzuciłam jedwabny szlafrok i wyszłam na korytarz. Marmurowa posadzka była lodowata pod bosymi stopami. W ogromnej rezydencji panowała cisza, która nie przypominała nocnego spokoju. Bardziej przypominała oczekiwanie.

Wtedy usłyszałam głosy dobiegające z sali konferencyjnej.

— Płód rozwija się dokładnie według przewidywań — powiedziała doktor Beatrice Voss.

Zamarłam przy rzeźbionej kolumnie. Dlaczego mój lekarz był w domu w środku nocy?

— Ona nadal niczego nie podejrzewa? — zapytał Marcus, beta Declana.

— Nie — odpowiedział mój mąż.

Jego głos był spokojny. Zbyt spokojny.

Podeszłam do uchylonych drzwi i przycisnęłam dłoń do brzucha. Dziecko poruszyło się pod palcami, jakby wyczuło mój strach.

— Wierzy, że nasze małżeństwo było prawdziwe — powiedział Declan.

Serce uderzyło mi raz, boleśnie, a potem jakby przestało pracować.

Beatrice cicho się roześmiała.

— Doskonale odegrałeś oddanego męża. Nawet płakałeś, kiedy dowiedziałeś się o ciąży.

— Zrobiłem to, co było konieczne.

Przed oczami stanęły mi wszystkie chwile, które uważałam za nasze. Jego usta na moim czole przed spotkaniami. Dłoń zaciskająca się na mojej, kiedy budziłam się z koszmaru. Wieczór, gdy klęknął przede mną i obiecał, że nic nie skrzywdzi ani mnie, ani dziecka.

Wierzyłam mu.

— Jej pochodzenie uczyniło ją jedyną odpowiednią kandydatką — oznajmiła Beatrice. — Bez Adelajdy dziecko nie rozwinęłoby się w ten sposób.

Kandydatką?

Wcisnęłam paznokcie w drewnianą framugę.

— Pobranie zaplanowano na najbliższy czas — powiedział Marcus. — Gdy się zacznie, nie będzie można go przerwać.

— Wiem — odparł Declan.

— A Adelajda? — zapytał Marcus po chwili.

Zapadła cisza.

Tak długa, że przez kilka sekund łudziłam się, iż Declan odrzuci cały plan. Że podniesie głowę i przypomni sobie przysięgę.

Beatrice odezwała się pierwsza.

— Nie przeżyje pobrania.

Zasłoniłam usta. Łzy napłynęły mi do oczu, lecz nie pozwoliłam im spaść.

— W takim razie dopilnuj, żeby nic nie czuła — powiedział Declan.

Wtedy pękło we mnie coś, czego nie dało się już naprawić.

Cofnęłam się, ale pasek szlafroka zahaczył o poluzowaną deskę. Rozległo się suche skrzypnięcie.

W środku rozmowa urwała się natychmiast.

— Ktoś jest na korytarzu — powiedział Marcus.

Usłyszałam odsuwane krzesło. Kroki zbliżały się do drzwi.

— Adelajda? — zawołał Declan niskim głosem.

Klamka zaczęła się obracać, a ja zrozumiałam, że zostały mi najwyżej trzy sekundy, by zdecydować, czy stanąć twarzą w twarz z mężem, który mnie wykorzystał, czy uciec przed najgroźniejszym królem wilkołaków, niosąc jego dziecko…

CZĘŚĆ 2

Klamka opadła, lecz zanim drzwi się otworzyły, odsunęłam się za kolumnę. Brzuch ciążył mi jak kamień, a pod stopą czułam ostrą drzazgę. Zacisnęłam zęby, żeby nie krzyknąć.

Drzwi uchyliły się szerzej.

— Nikogo tu nie ma — powiedział Marcus.

— Czuję jej zapach — odpowiedział Declan.

Jego głos był tuż za moimi plecami.

Wstrzymałam oddech. Przez szczelinę między kolumną a ścianą zobaczyłam Beatrice. Miała na sobie kremowy płaszcz i trzymała metalową walizkę. Na jej powierzchni odbijało się światło lampy, a na zamku widniał znak czarnego półksiężyca, symbol rodu Thornów.

Declan wyszedł na korytarz.

— Adelajdo, wiem, że tu jesteś.

Poczułam ruch dziecka. Odruchowo pogładziłam brzuch, ale ten gest zdradziłby mnie, gdyby cień drgnął.

Marcus wskazał schody.

— Może poszła do pokoju dziecinnego.

— Nie — odparł Declan. — Jest przerażona.

Prawie się roześmiałam. Przerażona? To on nauczył moje ciało, jak reagować na jego głos.

Kiedy mężczyźni ruszyli w przeciwną stronę, wymknęłam się do bocznego korytarza. Każdy krok przeszywał mnie bólem. W pokoju dziecka paliła się mała lampka w kształcie księżyca. Na komodzie leżała moja brosza z czarnego bursztynu, jedyna pamiątka po babce. W środku kamienia zatopione były trzy cienkie złote włókna, układające się w znak mojego rodu.

Chwyciłam ją i przypięłam do szlafroka.

Wtedy drzwi za mną otworzyły się gwałtownie.

— Adelajdo — powiedział Declan.

Odwróciłam się. Stał w progu bez marynarki, z rozpiętym kołnierzem. Jego twarz nie przypominała twarzy mężczyzny, który całował mnie przed snem.

— Od jak dawna to planujesz? — zapytałam.

— Nie wiesz, co usłyszałaś.

— Usłyszałam, że umrę, gdy zabierzecie mi dziecko.

Jego szczęka drgnęła.

— Musisz mi zaufać.

— Ufałam ci, kiedy mówiłeś, że mnie kochasz.

Za jego plecami pojawił się Marcus.

— Królu, musimy ją zabrać na dół.

Declan spojrzał na niego tak ostro, że Marcus cofnął się o krok.

— Nikt jej nie dotknie — powiedział Declan.

Po raz pierwszy od chwili, gdy usłyszałam rozmowę, poczułam przebłysk nadziei. Zgasł natychmiast.

Beatrice stanęła obok Marcusa.

— Jeśli rytuał nie rozpocznie się przed świtem, dziecko umrze razem z nią.

— Jaki rytuał? — wyszeptałam.

Declan zrobił krok w moją stronę.

— Adelajdo, pozwól mi wyjaśnić.

— Nie zbliżaj się!

Krzyknęłam tak głośno, że dziecko gwałtownie się poruszyło. Ból przeszył mój brzuch. Oparłam się o komodę, a brosza wbiła mi się w skórę.

Nagle na dole rozległ się alarm. Jeden długi, metaliczny dźwięk.

Marcus pobladł.

— Ktoś przekroczył północną bramę.

Declan spojrzał w stronę korytarza.

— Kto?

— Nie wiem. Strażnicy nie odpowiadają.

Beatrice chwyciła walizkę.

— To niemożliwe. Nikt nie zna tego miejsca.

Otworzyłam dłoń i zobaczyłam krew na palcach. Bursztynowa brosza pękła, odsłaniając maleńką zwiniętą kartkę, ukrytą wewnątrz kamienia. Na pergaminie widniał odcisk pieczęci mojej babki i jedno zdanie, którego znaczenia nie rozumiałam.

„Jeśli Thornowie przyjdą po dziecko, pokaż znak temu, kto nosi bliznę pod lewym okiem”.

W tej samej chwili z parteru dobiegł głos kobiety.

— Adelajdo Veyl! Jestem tu, żeby odebrać cię przed nimi!

Declan odwrócił się do Marcusa.

— Znajdź ją.

Ale ja już wiedziałam, że głos dochodził z ukrytego przejścia za regałem, a na korytarzu stał ktoś, kto znał mój sekret od dawna…

CZĘŚĆ 3

Za regałem znalazłam wąskie schody prowadzące do dawnej pralni. Zeszłam po nich, trzymając się zimnej poręczy, podczas gdy za ścianą rozlegały się rozkazy Declana. W powietrzu pachniało wilgocią, popiołem i lawendowym proszkiem, którego babka używała do ochrony domu.

W pralni czekała niska kobieta w granatowym płaszczu. Miała srebrne włosy splecione w warkocz i długą bliznę pod lewym okiem.

— Pokaż mi broszę — powiedziała.

— Kim jesteś?

— Elspeth Rane. Byłam opiekunką twojej matki.

Z góry dobiegł huk. Ktoś przewrócił regał.

— Mów szybko — szepnęłam.

Elspeth spojrzała na pęknięty bursztyn.

— Twoja babka wiedziała, że ród Thornów będzie chciał wykorzystać twoją krew. Ich dziedzic nie może przejąć pełnej mocy bez dziecka z linii Veyl. Ale nie chodzi o zwykłe pobranie.

— Co chcą zrobić?

— Wyjąć dziecko, zanim się urodzi, i związać jego duszę z tronem. Do tego potrzebują twojej krwi. Zabieg zabije cię, bo twoje ciało jest kotwicą rytuału.

Zacisnęłam dłonie na brzuchu.

— Declan o tym wiedział.

— Podpisał zgodę.

To zabolało bardziej niż wszystko, co usłyszałam wcześniej.

Elspeth wyjęła z kieszeni zwinięty dokument. Papier był poplamiony woskiem, a pod trzema pieczęciami widniał podpis Declana.

— To umowa z Radą Siedmiu. Zawarł ją sześć lat temu, kiedy jego ojciec umierał. Obiecał im dziecko z twojej krwi w zamian za utrzymanie korony.

— Dlaczego poślubił właśnie mnie?

— Bo twoja babka odmówiła oddania cię. Declan uznał, że małżeństwo będzie prostsze niż wojna.

Za drzwiami rozległ się głos Beatrice.

— Adelajdo, oddaj nam dokument! Nie wiesz, co podpisujesz!

Elspeth przycisnęła kartkę do mojego serca.

— Jest jeszcze druga strona umowy. Tego nie wiedzą.

W tej chwili drzwi pralni wyleciały z zawiasów. Declan wszedł pierwszy. Za nim stał Marcus, a Beatrice trzymała w dłoni lancet.

— Odłóż go — powiedział Declan do lekarki.

Beatrice uśmiechnęła się.

— Już za późno. Twój podpis zobowiązuje nas wszystkich.

— Mój podpis nie pozwala ci jej tknąć.

— Sam kazałeś, żeby nic nie czuła.

Spojrzałam na niego.

— Powiedz mi, że to nieprawda.

Declan zamknął oczy, jakby każde słowo rozcinało mu gardło.

— Chciałem ją ocalić przed bólem.

— Chciałeś ocalić koronę.

Elspeth nagle wyrwała mu dokument i rozwinęła go przed wszystkimi.

— Czytaj ostatnią klauzulę — powiedziała.

Declan spojrzał na pergamin. Jego twarz straciła kolor.

— „Jeżeli matka przeżyje i odmówi oddania dziecka, więź królewska przechodzi na nią” — przeczytałam.

Marcus cofnął się.

— To niemożliwe.

— Możliwe — odparła Elspeth. — Ród Veyl nie był dawcą. Był prawowitym źródłem korony. Thornowie ukradli ją przed pokoleniami.

Beatrice rzuciła się po dokument, lecz Marcus chwycił jej nadgarstek.

— Powiedziałaś, że Adelajda musi umrzeć.

— Bo inaczej ona przejmie wszystko! — wrzasnęła Beatrice.

Na górze rozległ się drugi alarm. Tym razem dołączyły do niego wycie setek wilków.

Declan spojrzał na mój brzuch, potem na podpis pod umową.

— Rytuał już się rozpoczął — powiedział Elspeth. — I jeśli natychmiast nie przerwiesz więzi, dziecko urodzi się martwe, a ty umrzesz przed świtem…

Wtedy pod moją dłonią poczułam gwałtowne, rytmiczne skurcze.

CZĘŚĆ FINAŁOWA

Declan zobaczył pękniętą broszę i zrozumiał, co traci…

To, co wydarzyło się podczas porodu, zmieniło nie tylko moje małżeństwo. W jednej chwili zachwiała się cała władza rodu Thornów.

W samym środku finału Adelajda powiedziała:
„Chcę, żeby moje dziecko urodziło się wolne”.
A wtedy pierwszy medalion spadł na kamienną posadzkę.

😱 ODKRYJ, CO UKRYWALI →

👇 Finał tej historii jest już otwarty.

Оцените статью