CZĘŚĆ 4
Przez chwilę nie rozumiałam słów na ekranie.
Potem świat przesunął się pode mną.
Julian żył.
Nie poczułam ulgi. Poczułam złość tak ostrą, że aż zaczęły drżeć mi kolana.
— To niemożliwe — powiedziałam.
Pan Różycki spojrzał na wiadomość i pobladł.
— On miał nie żyć dla wszystkich. Nawet dla pani.
— Od sześciu miesięcy noszę jego obrączkę na łańcuszku, a moja córka zasypia z jego zdjęciem. Niech mi pan nie mówi, że to było konieczne.
— Gdyby Victoria wiedziała, że przeżył, zabiłaby go naprawdę.
Za ścianą rozległ się krzyk. Ktoś przewrócił srebrny stolik. Wróciliśmy do sali.
Victoria stała przy głównym wyjściu, a Cassandra trzymała ją za ramię.
— Mamo, powiedz im, gdzie on jest — błagała. — Powiedz, że Julian żyje.
Victoria wyrwała się jej.
— On nie żyje. Maja oszalała.
Na ekranie pojawiła się kolejna wiadomość: „Magazyn. Wejście trzecie. Otwórz metalową skrzynkę pod schodami. Kod: data urodzenia Lily”.
Lily podniosła głowę.
— Tata zostawił coś dla mnie?
— Tak — odpowiedziałam. — Ale najpierw musimy stąd wyjść.
— Nie wyjdziesz — syknęła Victoria.
Nagle drzwi sali otworzyły się z hukiem. Wszedł mężczyzna w ciemnym płaszczu, z twarzą zmęczoną i wychudzoną, ale z oczami, które poznałabym nawet w tłumie.
Lily krzyknęła.
— Tato!
Julian zatrzymał się.
Moja córka pobiegła do niego, a on uklęknął na marmurze i przycisnął ją do piersi. Przez kilka sekund nie potrafiłam się ruszyć. Patrzyłam na jego dłonie, na bliznę przy skroni, na drżenie ramion, kiedy Lily płakała mu w szyję.
— Powiedziałeś, że wrócisz — wyszeptała.
— Wiem.
— Kłamałeś.
Julian zamknął oczy.
— Przepraszam.
Podeszłam do niego dopiero wtedy, gdy Lily odsunęła się o krok.
— Nie waż się mnie dotykać.
— Maja…
— Nie umarłeś. Pozwoliłeś mi pochować pustą trumnę. Pozwoliłeś swojej matce nazwać mnie morderczynią. Pozwoliłeś, żeby twoja siostra szarpała nasze dziecko.
— Chciałem was ocalić.
— Nie. Chciałeś kontrolować każdy ruch, tak jak zawsze.
Jego twarz skurczyła się z bólu.
— Miałem dowód, że matka zleciła mój wypadek. Kierowca, który miał mnie zabić, pomylił trasę. Samochód wpadł do rzeki, ale wydostałem się. Człowiek, któremu ufałem, zabrał mnie do kliniki pod innym nazwiskiem. Nie mogłem się ujawnić, dopóki nie wiedziałem, komu jeszcze mogę wierzyć.
— Mogłeś wierzyć mnie.
— Wierzyłem. Właśnie dlatego trzymałem cię z dala od tego koszmaru.
Roześmiałam się krótko, bez radości.
— Trzymałeś mnie z dala od własnego życia.
Victoria spojrzała na syna, jakby zobaczyła ducha.
— Julian, wróć do domu. Wszystko naprawię.
— Nie masz już domu, mamo.
— Jestem twoją matką.
— A ja byłem twoim synem, kiedy wysłałaś za mną człowieka z uszkodzonymi hamulcami.
Cassandra osunęła się na krzesło. Ethan stanął przy niej, ale nie dotknął jej ramienia.
— Czy ty o tym wiedziałaś? — zapytał.
Cassandra patrzyła na podłogę.
— Wiedziałam, że miało dojść do wypadku. Nie wiedziałam, że Julian przeżyje.
— I milczałaś?
— Bałam się matki.
— A dziś zaatakowałaś jego córkę.
Cassandra zakryła twarz dłońmi.
Wtedy Julian podszedł do pulpitu i włożył do czytnika małą kartę pamięci. Na ekranie pojawiły się przelewy, nazwiska i daty. Nie były to tylko dowody przeciw Victorii. Były tam również dokumenty, które pokazywały, że Julian przez ostatnie sześć miesięcy przekazywał własne udziały do funduszu powierniczego Lily.
Victoria zauważyła to samo.
— Nie możesz tego zrobić.
— Już zrobiłem.
— Wszystko, co posiadasz, zawdzięczasz mnie.
— A wszystko, co prawie straciłem, też zawdzięczam tobie.
Na ekranie pojawiła się ostatnia klauzula. Jeśli Victoria lub Cassandra spróbują odebrać Lily jakikolwiek przedmiot należący do ojca, fundusz zostanie natychmiast przekazany na rzecz kliniki, która uratowała Juliana, oraz fundacji dla dzieci skrzywdzonych przez rodziny opiekunów.
Victoria zrozumiała, że nie straci pieniędzy za rok ani po długiej walce.
Straciła je tej nocy.
— Nie możesz oddać mojego majątku obcym ludziom! — krzyknęła.
— To nigdy nie był twój majątek — odpowiedział Julian. — Tylko pieniądze, które przez lata wyciągałaś z cudzej pracy.
Drzwi otworzyły się ponownie. Tym razem weszli urzędnicy z nakazem zabezpieczenia dokumentów finansowych, a za nimi lekarz i mężczyzna, który pomógł Julianowi przeżyć. Nie było widowiskowego zatrzymania. Nie było krzyku kamer.
Były pudełka na akta.
Były podpisy.
Była Victoria, która patrzyła, jak wynoszą księgi z jej firmy.
Kiedy przechodzili obok niej, Cassandra nagle podniosła głowę.
— Majo, zaczekaj.
Nie chciałam się odwracać, ale zrobiłam to.
— Dlaczego mam?
— Sukienka Lily… zapłaciłam za nią z pieniędzy fundacji. Victoria kazała mi ją kupić, żeby potem móc powiedzieć, że wszystko należy do rodziny. Myślałam, że jeśli będę wykonywać jej polecenia, dostanę udziały.
— I dostałaś?
Cassandra pokręciła głową.
— Dostałam tylko strach.
Spojrzałam na rozdartą sukienkę córki. Złoty jedwab był pęknięty przy ramieniu, lecz broszka w kształcie sokoła nadal trzymała się mocno.
— Oddaj Lily koszt naprawy — powiedziałam. — Nie mnie. Jej.
— Zrobię to.
— I zeznasz wszystko, co wiesz.
Cassandra skinęła głową.
Julian stanął obok mnie.
— Maja, nie oczekuję, że mi wybaczysz.
— Dobrze.
— Chcę tylko móc być ojcem Lily.
— Będziesz nim, jeśli przestaniesz podejmować decyzje za nas obie.
— Zgadzam się.
— I jeśli pójdziesz na leczenie. Nie tylko dla ciała.
Przyjął to bez protestu.
Lily podeszła do niego i dotknęła blizny na jego skroni.
— Czy teraz naprawdę zostaniesz?
Julian spojrzał na mnie.
Tym razem nie odpowiedział za mnie.
— To zależy od twojej mamy — powiedział.
Lily zacisnęła usta, jakby rozważała bardzo ważną sprawę.
— Mama może powiedzieć, że masz spać w pokoju dla gości.
Po raz pierwszy tego wieczoru uśmiechnęłam się naprawdę.
— To nie jest zły początek.
Przed wyjściem Lily zdjęła broszkę z rozdartej sukienki i podała ją Julianowi.
— Tato, już jej nie potrzebuję.
— Dlaczego?
— Bo sekret się skończył.
Julian długo patrzył na małego sokoła. Potem oddał go mnie.
Nie schowałam go do kieszeni.
Przypięłam broszkę do jego płaszcza, dokładnie nad sercem, i powiedziałam:
— Skoro wróciłeś z martwych, możesz przynajmniej nosić dowód, że twoja córka cię uratowała.
A Lily, stojąc między nami w rozdartej złotej sukience, poprawiła mu kołnierz i szepnęła: „Tato, tym razem nie znikaj bez pożegnania”
Przegapiłeś początek?
