CZĘŚĆ 4
Nie miałam czasu pytać, co oznaczał drugi ładunek.
— Luca, wezwij karetkę — powiedziałam.
— Gabriel nie chce szpitala.
— Gabriel nie ma już prawa wybierać między szpitalem a śmiercią.
— A Vincent?
Spojrzałam na kuzyna Morettiego. Stał przy stole z rękami opartymi o blat. Na jego mankiecie błyszczała kropla deszczu, a twarz miał napiętą jak człowiek, który właśnie zobaczył rachunek za własne decyzje.
— Vincent zostaje tutaj — powiedziałam. — I nie dotyka niczego.
— Nie możecie mnie zatrzymać — syknął.
— Nie musimy. Winda jest zablokowana, a dwóch ludzi przy niej słyszało twoje przyznanie.
Luca wybrał numer pogotowia. Mówił krótko, podając temperaturę, objawy i adres. Ja tymczasem przecięłam szew na plecach Gabriela. Skóra była gorąca, napięta i wilgotna. Pod nią wyczuwałam twardy, płaski przedmiot.
— Co to jest? — spytałam.
— Vale mówił, że urządzenie kontroluje ból — odpowiedział Gabriel. — Ale po każdym naciśnięciu pilota miałem wrażenie, jakby ktoś wbijał mi drut w kręgosłup.
— To nie jest zwykły nadajnik.
Vincent prychnął.
— Nie ma pani pojęcia, co robi.
— Mam dość pojęcia, żeby wiedzieć, że wszczepiono mu dwa różne przedmioty.
Elena stała przy stole, wciąż ściskając metalową tacę.
— Doktor Vale wspominał o kapsułce — powiedziała. — Powiedział, że znajduje się blisko dużego naczynia.
— Dlaczego dopiero teraz? — spytałam.
— Bo bałam się.
Gabriel odwrócił głowę.
— Wszyscy się bali.
Słowa były ciche, ale uderzyły mocniej niż krzyk.
Nagle usłyszeliśmy trzy szybkie uderzenia w drzwi wejściowe.
Luca podniósł broń.
— Karetka jeszcze nie dotarła.
— To nie karetka — powiedział Vincent.
— Skąd wiesz?
— Bo wysłałem ludzi, zanim tu przyjechałem.
Gabriel spróbował usiąść. Złapałam go za ramię.
— Nie ruszaj się.
— Jeśli wejdą, zabiją wszystkich.
— Nie, jeśli nie dasz im powodu.
Vincent spojrzał na pilota leżącego na stole.
— Mogę ich odwołać.
— Za co? — spytał Luca.
— Za dokumenty.
Gabriel uśmiechnął się bez radości.
— Nadal myślisz, że to negocjacje.
— To twoje życie, Gabriel.
— Nie. To twoja ostatnia szansa, żeby nie zostać właścicielem pustej firmy.
Vincent uniósł brwi.
— Pustej?
Elena wyjęła telefon z kieszeni fartucha i podała go mnie.
— Pani Majo, proszę otworzyć wiadomość wysłaną dziś rano.
Na ekranie znajdowała się fotografia rachunku z kliniki oraz numer rachunku bankowego. Pieniądze nie wypłynęły z majątku Gabriela. Zostały przelane z konta Vincenta do doktora Vale’a w trzech częściach. Przy każdej płatności zapisano to samo: „przygotowanie następcy”.
— Miałeś plan na długo przed strzelaniną — powiedział Gabriel.
Vincent zacisnął szczękę.
— Nie rozumiesz, co robiłem.
— Rozumiem — odpowiedział Gabriel. — Chciałeś, żebym żył wystarczająco długo, by podpisać wszystko, ale zbyt słabo, żeby się sprzeciwić.
— Zbudowałem tę rodzinę, kiedy ty bawiłeś się w króla.
— Ukradłeś ją.
— To ja spłacałem długi twojego ojca!
W penthousie zapadła ciężka cisza. Nawet Luca przestał patrzeć na drzwi.
Gabriel spojrzał na kuzyna.
— Jakie długi?
Vincent odwrócił wzrok.
— Twój ojciec nie zostawił ci firmy. Zostawił ją bankowi. Ja wykupiłem zobowiązania. Przez osiem lat płaciłem, żebyś mógł nosić jego nazwisko jak koronę.
To był zwrot, którego się nie spodziewałam. Vincent nie był tylko chciwym krewnym. Był człowiekiem, który przez lata dokładał własne pieniądze do rodzinnego imperium, a potem uznał, że zapłata daje mu prawo do cudzego życia.
Gabriel pobladł jeszcze bardziej.
— Mogłeś mi powiedzieć.
— Próbowałem. Za każdym razem wyrzucałeś mnie z gabinetu.
— Więc postanowiłeś mnie sparaliżować?
— Chciałem, żebyś podpisał przekazanie udziałów. Potem urządzenie miało zostać wyjęte.
— A jeśli nie podpisałbym?
Vincent nie odpowiedział.
Nie musiał.
Kolejne uderzenie zatrzęsło drzwiami.
Gabriel zamknął oczy.
— Luca, zadzwoń do zarządu.
— Po co?
— Powiedz im, że wszystkie moje udziały zostają zamrożone do czasu audytu. Żadnego przejęcia. Żadnej sprzedaży. I że Vincent nie ma prawa wydawać ani jednego polecenia w moim imieniu.
Vincent rzucił się do niego.
— Nie możesz tego zrobić bez podpisu!
Gabriel otworzył oczy.
— Mogę. Podpisałem pełnomocnictwo awaryjne trzy dni przed zamachem.
— Gdzie?
— U notariusza. I wysłałem kopię do Eleny.
Kobieta spuściła głowę.
— Nie wiedziałam, że to ważne. Myślałam, że to rachunek za pensje.
— Dlatego przetrwało w kuchni — powiedział Gabriel. — Vincent nigdy nie zaglądał do szuflady z fakturami.
Luca zadzwonił do zarządu. Wypowiedział kilka zdań, a potem przekazał telefon Vincentowi.
— Prezes chce z panem rozmawiać.
Vincent słuchał w milczeniu. Jego twarz zmieniała się z każdym zdaniem. Najpierw złość, potem niedowierzanie, wreszcie coś bardziej ludzkiego — strach przed tym, że całe lata pracy mogą zniknąć bez jednego wystrzału.
Odłożył telefon.
— Nie macie prawa mnie wyrzucić.
— Masz rację — powiedział Gabriel. — To nie my cię wyrzucamy. To dokumenty pokazują, że sam wyrzuciłeś się z firmy, kiedy zapłaciłeś za moje unieruchomienie.
Z korytarza dobiegł głos ludzi Luki. Ochroniarze zatrzymali ich przed windą. Nie było strzałów. Vincent zrozumiał, że jego plan przestał być planem, a stał się dowodem.
Karetka przyjechała po jedenastu minutach.
Ratownicy weszli z noszami. Jeden z nich rozpoznał Gabriela, lecz ja nie pozwoliłam mu tracić czasu na pytania.
— Gorączka od kilkunastu godzin. Wszczepione urządzenie przy kręgosłupie, możliwa kapsułka przy dużym naczyniu. Osłabienie nóg, natlenienie wcześniej osiemdziesiąt sześć procent.
— Kto to wszczepił? — spytał ratownik.
Elena wskazała Vincenta.
— On zlecił.
Vincent odsunął się od ściany.
— Nie wiedziałem, że kapsułka jest w tym miejscu.
— Wiedziałeś wystarczająco dużo — powiedział Gabriel.
Ratownicy zabrali Gabriela. Przy noszach chwycił mnie za palce. Jego uścisk był słaby, ale świadomy.
— Jedź ze mną — powiedział.
— Pojadę do szpitala.
— Nie jako pielęgniarka.
— A jako kto?
Gabriel spojrzał na moją posiniaczoną rękę.
— Jako osoba, która nie pozwoliła mi podpisać własnego końca.
— Najpierw pozwól lekarzom cię uratować.
— A potem?
— Potem sam zdecydujesz, co zrobisz z rodziną.
— A ty?
Pomyślałam o wszystkich miejscach, w których przez lata byłam tylko parą spokojnych dłoni. O tym, jak ludzie wzywali mnie, kiedy ich życie się rozpadało, a później zapominali moje imię.
— Ja zdecyduję, czy chcę jeszcze pracować dla ludzi, którzy mylą posłuszeństwo z opieką.
Gabriel skinął głową.
W drzwiach ambulansu odwrócił się do Vincenta.
— Zapłaciłeś moje długi. Dlatego dostaniesz szansę powiedzieć prawdę zarządowi.
Vincent uniósł głowę.
— Szansę?
— Jedną. Oddasz wszystkie dokumenty, nazwiska lekarzy i przelewy. Jeśli kłamiesz choć raz, nie będę już twoim kuzynem. Będziesz tylko człowiekiem, który próbował mnie zabić.
Vincent patrzył na niego długo.
Potem wyjął z kieszeni mały klucz pamięci i położył go na dłoni Luki.
— Tam jest cała księgowość — powiedział. — I nazwisko człowieka, który zlecił strzelaninę.
Gabriel zamarł.
— To nie ty ją zleciłeś?
Vincent pokręcił głową.
— Nie. Chciałem przejąć firmę po zamachu, ale nie pociągnąłem za spust.
— Kto?
Vincent spojrzał na mnie, jakby po raz pierwszy naprawdę się bał.
— Twój brat. Ten, przed którym miał cię rzekomo chronić.
Ambulans ruszył, zanim Gabriel zdążył odpowiedzieć.
W środku ratownik przeciął mój fartuch, żeby podłączyć wenflon. Przy nadgarstku wciąż miałam czerwone ślady po jego uścisku. Nie bolały już tak jak wcześniej.
Gabriel leżał pod maską tlenową, a urządzenie z pleców zostawiliśmy nietknięte do czasu przyjęcia na oddział. Jego palce poruszyły się na kocu.
— Maja — wyszeptał.
— Jestem.
— Kiedy wyjdę, będę musiał zapytać brata, dlaczego chciał mojej śmierci.
— Tak.
— Pójdziesz ze mną?
Spojrzałam na klucz pamięci leżący w dłoni Luki i na człowieka, który jeszcze godzinę wcześniej próbował złamać mi nadgarstek, a teraz walczył o każdy oddech.
— Pójdę tylko tam, gdzie będzie potrzebna prawda, nie lojalność.
Gabriel zamknął oczy, a monitor przy jego głowie zaczął wybijać równy rytm.
Gdy ambulans skręcał pod szpital, Luca ścisnął klucz tak mocno, że metal wbił mu się w skórę.
Na jego powierzchni wygrawerowano jedno zdanie:
„Nie ufaj człowiekowi, który zna twój puls.”
Przegapiłeś początek?



