Ochroniarz zamknął za ostatnią pielęgniarką drzwi windy i powiedział mi, że mam pięć minut, zanim Gabriel Moretti się obudzi.
— Jeśli pani ceni życie, proszę zejść na dół — dodał.
Stałam przy marmurowej umywalce w penthousie na pięćdziesiątym ósmym piętrze i spokojnie myłam ręce. Woda spływała po moich palcach, a pod miastem Chicago migotały tysiące świateł. Za plecami słyszałam, jak inna pielęgniarka z trzęsącymi się dłońmi upycha gaziki do torby.
— Ostatnia wytrzymała dziewięć godzin — powiedział ochroniarz. — Poprzednia sześć. Pan Moretti rzucił lampą przez okno, bo dotknęła jego ramienia.
— To może pani będzie miała więcej szczęścia — mruknęła pielęgniarka, mierząc mnie wzrokiem.
Nie odpowiedziałam. W wieku trzydziestu sześciu lat nauczyłam się, że ludzie najpierw oceniają wzrost, twarz i głos, a dopiero potem ręce. Moje ręce przeprowadziły kiedyś ciężarną przez krwotok na korytarzu szpitala. Nie zamierzałam pozwolić, żeby przestraszył mnie mężczyzna w drogim garniturze.
— Jaka jest temperatura pacjenta? — spytałam.
Ochroniarz zmarszczył brwi.
— Słucham?
— Gabriela Morettiego. Temperatura.
— Czterdzieści stopni. Od popołudnia.
— I nikt nie zabrał go do szpitala?
Jego usta wykrzywiły się bez cienia humoru.
— Wie pani, kim on jest?
— Wiem, że jest pacjentem z wysoką gorączką.
— To Gabriel Moretti.
— W takim razie Gabriel Moretti jest pacjentem z wysoką gorączką.
Dopiero wtedy ochroniarz przyjrzał mi się uważniej. Nazywał się Luca Ferraro, miał złamany nos, szerokie barki i jedną dłoń ukrytą pod marynarką. Wiedziałam, że dawniej boksował. Nie wiedziałam jeszcze, dlaczego tak bardzo bał się własnego pracodawcy.
Z sypialni dobiegł niski jęk.
Luca wyprostował się.
— Niech pani pamięta, że on nie idzie do szpitala.
— W takim razie umrze tutaj, z widokiem na całe miasto.
— Nie żartuję.
— Ja też nie.
Drzwi sypialni były uchylone. Gabriel leżał na szerokim łóżku, spocony, z twarzą szarą jak popiół. Miał szerokie ramiona, poobijane kostki i czarne włosy przyklejone do czoła. Trzy tygodnie wcześniej postrzelono go przed prywatną restauracją. Lekarze twierdzili, że kula przeszła przez lewe ramię, nie uszkadzając kości. Powinien wracać do zdrowia.
Tymczasem najpierw osłabły mu nogi. Później przestał chodzić. Potem pojawiły się gorączka, majaczenie i nagłe napady wściekłości.
Kiedy podeszłam do łóżka, jego ręka wystrzeliła do przodu. Palce zacisnęły się na moim nadgarstku tak mocno, że poczułam ból aż w łokciu.
Luca sięgnął pod marynarkę.
— Nie ruszaj się — syknął.
Gabriel wpatrywał się we mnie szeroko otwartymi oczami.
— Kto cię przysłał?
— Agencja opieki domowej.
— Kto dokładnie?
— Środkowo-Zachodnia Opieka Prywatna.
— Kłamiesz.
— Majaczysz.
Ścisnął mocniej. Na skórze natychmiast pojawiły się czerwone półksiężyce.
— Masz pięć minut, żeby powiedzieć prawdę.
— Ty masz dziesięć minut, żeby pozwolić mi sprawdzić, dlaczego umierasz.
W jego spojrzeniu pojawiło się coś nowego. Nie zaufanie. Ciekawość.
Puścił mnie.
— On nikogo nie puszcza — powiedział Luca.
— Każdy kiedyś puszcza.
Założyłam mu czujnik na palec. Tętno wynosiło sto czterdzieści, a natlenienie krwi było niebezpiecznie niskie. Zwiększyłam dopływ tlenu, lecz Gabriel nagle wygiął się z bólu.
— Plecy — wyszeptał.
— Ramię?
— Plecy. Niżej.
— Od kiedy?
Luca odwrócił wzrok.
— Od zabiegu w klinice.
— W raporcie jest napisane, że usunięto fragment kuli.
— Doktor Adrian Vale przeprowadzał zabieg.
Przypomniałam sobie dokumenty z agencji. Za operację odpowiadał kuzyn Gabriela, Vincent Moretti.
Podniosłam prześcieradło.
— Musimy go obrócić.
— Nie — powiedział Luca natychmiast.
— Dlaczego?
Nie odpowiedział. Gabriel patrzył na mnie z gorączkowym lękiem, a nie gniewem.
— Obróćmy go — powiedziałam.
Dopiero kiedy razem z Lucą przesunęliśmy Gabriela na bok, zobaczyłam drugi szew. Małe, świeże cięcie znajdowało się kilka centymetrów poniżej rany postrzałowej. Nie mogło mieć nic wspólnego z usuwaniem kuli.
Żołądek ścisnął mi się boleśnie.
— Kto robił drugi zabieg?
Twarz Luki nagle straciła kolor.
Gabriel otworzył oczy.
— Vincent — wyszeptał.
A potem jego dłoń opadła na prześcieradło, a monitor przy łóżku wydał jeden długi, urywany dźwięk…
CZĘŚĆ 2
Dźwięk urwał się, zanim zdążyłam zawołać o pomoc. Gabriel przestał oddychać na kilka sekund, a jego skóra zrobiła się lodowata pod moimi palcami.
— Luca, podnieś go wyżej! — krzyknęłam.
— Co się dzieje?
— Nie pytaj, tylko trzymaj!
Ułożyłam mu maskę tlenową, sprawdziłam źrenice i zaczęłam uciskać klatkę piersiową. Pod dłonią czułam twarde żebra. W głowie liczyłam rytm, jak robiłam to setki razy na oddziale ratunkowym. Raz. Dwa. Trzy.
Gabriel nagle zacharczał i gwałtownie nabrał powietrza.
Luca oparł się o łóżko. Jego ukryta dłoń wysunęła się spod marynarki. Trzymał broń, ale ręka drżała.
— Jeśli zadzwonimy po lekarza Morettiego… — zaczął.
— To może podać mu dokładnie to samo, co podał wcześniej.
— Nie wie pani, co mu podano.
— Wiem, że rana na plecach nie jest po kuli. Wiem, że ma zaburzenia czucia w nogach. Wiem, że gorączka rośnie po każdym zastrzyku. To wystarczy, żeby przestać ufać wszystkim, którzy dotykali tego człowieka.
Gabriel poruszył ustami.
— Szuflada.
Nachyliłam się.
— Co jest w szufladzie?
— Zegarek… mój zegarek.
— Po co?
— Nie zegarek. Dno.
Luca spojrzał na niego z napięciem.
— Gabriel, nie teraz.
— Właśnie teraz — odpowiedziałam.
W szufladzie znalazłam srebrny zegarek z pękniętym szkiełkiem. Pasek był przesiąknięty zapachem cedru i dymu, jakby ktoś przechowywał go w starej drewnianej skrzynce. Pod zegarkiem leżał rachunek za zabieg. Nie był wystawiony na Gabriela, lecz na spółkę należącą do Vincenta.
Kwota wynosiła sto osiemdziesiąt tysięcy dolarów.
Na odwrocie ktoś dopisał ołówkiem: „Nie pozwól mu wstać przed podpisaniem”.
Serce uderzyło mi mocniej.
— Co miał podpisać?
Luca zamknął szufladę.
— Proszę oddać dokument.
— Nie.
— Nie rozumie pani, z kim pani zadziera.
— Rozumiem, że człowiek z gorączką leży sparaliżowany po zabiegu, którego nie ma w karcie. To już wystarczająco dużo.
Gabriel spróbował unieść głowę.
— Vincent powiedział, że to zabezpieczenie.
— Przed czym?
— Przed moim bratem.
Luca gwałtownie odwrócił się do niego.
— Powiedziałeś, że nikt nie może o tym wiedzieć.
— Maja musi wiedzieć.
Zamarłam. Nie przypomniałam sobie, żebym podała mu swoje imię.
— Skąd je znasz?
Jego wzrok przesunął się na plakietkę przypiętą do mojego fartucha. Plastik był porysowany, a nazwisko ledwie widoczne pod kroplami potu.
— Czytasz zbyt wolno — wyszeptał.
Mimo sytuacji prawie się uśmiechnęłam. Prawie.
O drugiej czterdzieści nad ranem zadzwonił telefon Luki. Ochroniarz odebrał, słuchał kilka sekund, po czym odsunął aparat od ucha.
— Vincent jedzie tutaj.
— Jak długo?
— Siedem minut.
— To dobrze. Chcę z nim porozmawiać.
— Nie chce pani.
— Właśnie że chcę.
Gabriel zacisnął palce na kocu.
— Nie pozwólcie mu wejść.
— Masz ochronę — przypomniałam.
— Vincent ją opłaca.
Luca spojrzał na mnie, a potem na drzwi.
— W całym budynku są ludzie mojego kuzyna. Jeśli go zatrzymam, zaczną strzelać.
— A jeśli go wpuścisz?
— Mogą zacząć strzelać wcześniej.
Wtedy zauważyłam coś jeszcze. Pod świeżym szwem skóra Gabriela delikatnie pulsowała. Nie jak rana. Jakby pod nią znajdował się obcy przedmiot.
— Potrzebuję latarki.
Luca podał mi telefon.
Przyłożyłam światło do pleców. Tuż obok szwu zobaczyłam cienką, ciemną linię, zbyt prostą, by była siniakiem.
— W środku coś jest — powiedziałam.
Gabriel spojrzał na mnie.
— Wiem.
— Co?
— Nie pozwoliłem mu tego wyjąć.
— Dlaczego?
— Bo powiedział, że jeśli umrę, urządzenie przestanie wysyłać sygnał.
W tej samej chwili rozległ się dzwonek windy.
Luca wyciągnął broń.
Gabriel chwycił mnie za rękę, tym razem nie po to, żeby mnie zranić.
— Jeśli zobaczysz mojego kuzyna, nie patrz na jego twarz — powiedział. — Patrz na jego lewą kieszeń.
Drzwi windy zaczęły się rozsuwać, a z korytarza dobiegł spokojny głos Vincenta:
— Gabriel, przywiozłem dokument, którego tak długo unikałeś…
CZĘŚĆ 3
Vincent wszedł do penthouse’u z parasolem ociekającym wodą, jakby przyjechał na zwyczajną kolację. Miał trzydzieści dwa lata, idealnie zawiązany krawat i srebrną spinkę w kształcie wilka. Za nim pojawiło się dwóch mężczyzn, lecz Luca uniósł broń i zatrzymał ich przy windzie.
— Tylko Vincent — powiedział.
— Oczywiście — odparł kuzyn Gabriela. — Nie chcemy przecież niepotrzebnego zamieszania.
Jego lewa kieszeń była wypchana.
Zauważyłam tam cienki prostokątny kształt.
— Jak się czuje mój kuzyn? — spytał Vincent.
— Ma czterdzieści stopni gorączki i objawy uszkodzenia układu nerwowego — odpowiedziałam. — Proszę pokazać dokumentację drugiego zabiegu.
Uśmiech Vincenta zgasł.
— Pielęgniarki nie czytają dokumentacji medycznej.
— Te, które chcą przeżyć noc, czytają wszystko.
Gabriel poruszył się na łóżku.
— Powiedz jej, Vincent.
— Jesteś majaczący.
— Wszczepiłeś mi nadajnik.
Luca przeklął pod nosem.
Vincent odłożył parasol. Krople spadły na czarny marmur i rozprysły się jak szkło.
— To był środek bezpieczeństwa — powiedział. — Po zamachu musieliśmy wiedzieć, gdzie jesteś.
— Dlaczego przez niego nie mogę chodzić? — spytał Gabriel.
Vincent podszedł bliżej.
— Bo twoje ciało odrzuca urządzenie.
— Kłamiesz — powiedziałam.
Vincent odwrócił się do mnie.
— Ma pani niezwykłą pewność siebie jak na osobę, która jest tutaj od godziny.
— A pan niezwykłą wiedzę o skutkach powikłań, których nie wpisał do karty.
Wyjęłam rachunek i położyłam go na stole.
— „Nie pozwól mu wstać przed podpisaniem”. Co miał podpisać?
Vincent rzucił okiem na kartkę.
— Prywatne sprawy rodziny.
— Mój brat — wyszeptał Gabriel. — Chciałeś przejąć udziały.
— Chciałem uratować firmę przed tobą.
— Firma była moja.
— Dopóki nie umarłeś za życia.
Wtedy drzwi do małego pokoju dla personelu otworzyły się. Wyszła z niego drobna kobieta w granatowym fartuchu, ściskając metalową tacę. Miała siwe włosy, poparzone palce i oczy człowieka, który przez wiele lat nauczył się nie być zauważanym.
— Pani Majo — powiedziała cicho. — Mam coś, co powinnam była oddać wcześniej.
Vincent zesztywniał.
— Elena, wracaj do kuchni.
— Nie jestem już pańską pracownicą — odpowiedziała.
Położyła na stole książkę zabiegów. Na stronie dotyczącej Gabriela widniała data operacji oraz podpis doktora Vale’a. Pod nim znajdowała się druga rubryka: „wszczepienie urządzenia neurologicznego”. Obok podpisu widniały inicjały Vincenta.
— Widziałam, jak doktor Vale wszedł do sali po zakończeniu operacji — powiedziała Elena. — Kazał mi przynieść małe pudełko. Potem kazał wszystkim wyjść.
— Dlaczego milczałaś? — spytałam.
Kobieta ścisnęła tacę tak mocno, że pobielały jej knykcie.
— Mój syn pracował dla Gabriela. Vincent zagroził, że go zwolni i oskarży o kradzież. Myślałam, że jeśli będę cicho, ochronię rodzinę.
— A teraz? — spytał Gabriel.
Elena spojrzała na jego bezwładne nogi.
— Teraz widzę, że cisza też może zabić.
Vincent sięgnął do lewej kieszeni.
Luca napiął palec na spuście.
— Ręka na stół.
Vincent zatrzymał się.
— To tylko pilot do urządzenia.
— Właśnie dlatego go oddasz — powiedziałam.
Położył czarny prostokąt na blacie.
Gabriel zaczął drżeć.
— Wyłącz to.
— Nie wiem, o czym mówisz.
— Kiedy naciskasz przycisk, ból przechodzi przez plecy — powiedziałam. — Dlatego gorączka rośnie, a nogi słabną.
Vincent nagle zaśmiał się krótko.
— Nawet jeśli mam ten pilot, nie udowodnisz, że chciałem go zabić.
Elena wyjęła z książki drugą kartkę.
— Nie musi tego udowadniać.
Na kartce był podpis Vincenta pod zgodą na zmianę właściciela rodzinnej spółki. Data przypadała na dzień po rzekomej śmierci Gabriela. Poniżej widniała pieczęć notariusza i podpis świadka.
Gabriel wpatrywał się w dokument.
— Podrobiłeś moją zgodę.
— Ty i tak miałeś umrzeć.
Słowa zawisły w powietrzu.
Vincent zrozumiał, co powiedział, dopiero kiedy zobaczył twarze wszystkich obecnych.
Luca podniósł telefon.
— Rozmowa z notariuszem została połączona. Słyszał wszystko.
Vincent rzucił się do stołu, lecz Luca zastąpił mu drogę.
Gabriel po raz pierwszy od wielu dni spróbował poruszyć nogą. Drgnęła.
— Wyłącz urządzenie — powiedziałam. — Albo sam zobaczysz, jak szybko twoja umowa przestanie mieć znaczenie.
Vincent patrzył na pilot, potem na Gabriela.
I wtedy telefon Luki zawibrował. Na ekranie pojawiła się wiadomość od doktora Vale’a: „Urządzenie nie jest jedynym problemem. Vincent zostawił drugi ładunek w sercu Gabriela. Jeśli go usuniecie, może umrzeć w ciągu kilku minut…”
Gabriel zobaczył nazwisko na kluczu i zbladł…
Myślałam, że odkryliśmy już całą prawdę.
Okazało się, że najgroźniejszy człowiek w pokoju wciąż czekał poza drzwiami.
„Oddasz wszystkie dokumenty. Potem dowiemy się, kto naprawdę strzelił.”
Jego kuzyn zacisnął dłonie.
👇 Finał tej historii jest już otwarty.


