CZĘŚĆ 4 — Brat ukrył mnie przy dziecięcym stole na swoim ślubie, lecz gdy wszedł najważniejszy gość, jego uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

— W piwnicy — dokończyła Laura. — W pokoju gospodarczym za kuchnią.

Jej głos był cichy, ale usłyszeli go wszyscy.

Nicholas odwrócił się ku niej.

— Laura, o czym ty mówisz?

— O tym, co znalazłam przed ceremonią.

Odłożyła bukiet na stół. Czerwone krople krwi spadły na biały obrus, obok dokumentu z moim sfałszowanym podpisem.

Nie czułam już upokorzenia. Czułam coś ostrzejszego. Skupienie.

— Pokaż mi — powiedziałam.

Przeszliśmy przez boczne drzwi do korytarza prowadzącego na zaplecze. Ślubna muzyka przycichła za naszymi plecami. Pachniało rozgrzanym masłem, mokrym kamieniem i detergentem do polerowania srebra.

Laura otworzyła metalowe drzwi kluczem z małej, perłowej torebki.

W pomieszczeniu stał składany stół, zamrażarka i komputer podłączony do przedłużacza. Na ekranie świeciło okno mojego firmowego archiwum.

Pod klawiaturą leżała koperta z logo mojej firmy.

— Znalazłam go przed ślubem — powiedziała Laura. — Nicholas kazał mi nikomu nie mówić.

— Dlaczego mnie nie ostrzegłaś?

Spojrzała na mnie z bólem.

— Bo myślałam, że chodzi o dokumenty do jego firmy. A potem zobaczyłam twoje nazwisko.

Nicholas wszedł za nami.

— Laura, nie rozumiesz, co się działo.

— Rozumiem aż za dobrze. Mówiłeś, że Jenna jest niewdzięczna, bo nie chce ci pomóc. Mówiłeś, że wystarczy użyć jej nazwiska, a wszystko się ułoży.

— Nie chciałem jej skrzywdzić.

— Chciałeś dostać pieniądze za wszelką cenę.

Stał przy zamrażarce, z dłonią opartą na białej pokrywie. Na jej powierzchni widniała smuga po palcu.

— Firma miała uratować ludzi — powiedział. — Zatrudniłem dwadzieścia osób. Jeśli fundusz odmówi, stracą pracę.

— A jeśli fundusz przyjmie wniosek na podstawie kradzieży? — zapytałam. — Co wtedy uratujesz?

Nie odpowiedział od razu.

Wróciliśmy do sali. Daniel zabrał komputer, a Emmet poprosił Maję o zablokowanie wszystkich dostępów. Nie było krzyków ani dramatycznych gestów. Tylko krótkie polecenia i odgłos kieliszków odsuwanych od dokumentów.

Beatrycze usiadła prościej.

— Wszyscy myślą, że przyjechałam tu jako starsza krewna — powiedziała. — W rzeczywistości od ośmiu lat przewodniczę radzie funduszu, który miał sfinansować Nicholasa.

Nicholas spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Wiedziałaś?

— Wiedziałam, że twój wniosek jest słaby. Nie wiedziałam, że jest oparty na oszustwie.

— Mogłaś mi pomóc.

— Próbowałam. Poprosiłam o niezależną ocenę charakteru założyciela. Dlatego zaprosiłam Emmeta. I dlatego siedziałam przy dziecięcym stole, gdzie nikt nie zwracał na mnie uwagi.

Parker, który przyszedł za nami, podniósł rysunek ciężarówki.

— Czy to znaczy, że Nicholas nie dostanie pieniędzy?

Beatrycze spojrzała na niego łagodnie.

— Nie za pomocą tej firmy.

Nicholas zacisnął szczękę.

— Jenna, proszę. Oddam wszystko. Skasuję dokumenty. Powiem funduszowi, że to mój błąd.

— To nie wystarczy.

— Czego chcesz?

Po raz pierwszy tego wieczoru odpowiedziałam bez drżenia w głosie.

— Chcę, żebyś przy wszystkich powiedział prawdę. Nie o tym, że poniosły cię emocje. O tym, że ukradłeś moje materiały, sfałszowałeś podpis i użyłeś naszego ojca jako świadka.

Nicholas spojrzał na rodziców.

Ojciec pochylił głowę.

— Powiedz — szepnął.

Brat wrócił do sali i stanął przed gośćmi. Na stołach czekały nietknięte desery, a pod sufitem drżały szklane ozdoby.

— Wniosek inwestycyjny, który złożyłem, zawierał materiały Jenny bez jej zgody — powiedział. — Podrobiłem jej podpis. Poprosiłem ojca, żeby poświadczył coś, czego nie sprawdził. Próbowałem zdobyć pieniądze, udając, że mam kompetencje, których nie miałem.

Laura zamknęła oczy.

Nikt nie klaskał.

To było uczciwe.

Daniel zebrał dokumenty.

— Fundusz wycofuje się z rozmów — oznajmił. — A firma Nicholasa ma siedem dni na zwrot wszystkich środków otrzymanych za rzekome konsultacje.

Nicholas wypuścił powietrze.

— Nie mam siedmiu dni.

— Masz siedem dni, żeby zacząć naprawiać to, co zrobiłeś — odparła Beatrycze. — Reszta zależy od ciebie.

Spodziewałam się, że poczuję triumf. Nie poczułam. Zobaczyłam tylko mojego brata, który przez lata chciał wyglądać na człowieka większego od siebie, aż w końcu zbudował życie z cudzych podpisów.

Maja zadzwoniła ponownie.

— Jenna, odzyskaliśmy archiwum. Jest jednak kopia na jednym z urządzeń wysłanych do klienta.

— Możemy ją usunąć?

— Tylko jeśli klient zgodzi się na współpracę. Emmet już z nim rozmawia.

Emmet wskazał mi granatową teczkę.

— Klient chce, żebyś osobiście poprowadziła dalszą analizę. Nie przez firmę Nicholasa. Przez swoją firmę.

Nicholas usłyszał te słowa.

— Możesz uratować mój zespół — powiedział. — Wystarczy, że podpiszesz krótką ugodę i potwierdzisz, że wszystko było nieporozumieniem.

Spojrzałam na niego.

— Nie nazwę kradzieży nieporozumieniem.

— W takim razie ludzie stracą pracę.

— Jeśli naprawdę są dla ciebie ważni, powiedz im prawdę i oddaj im kontrolę nad tym, co budowałeś. Nie używaj ich jako tarczy.

Beatrycze wyjęła z koperty ostatnią kartkę.

— Jest jeszcze wyjście — powiedziała. — Fundusz nie sfinansuje Nicholasa, ale może otworzyć program ratunkowy dla pracowników i klientów firmy. Bez niego jako właściciela.

Nicholas zbladł.

— Chcesz mi odebrać firmę?

— Nie. Ty już ją oddałeś, kiedy podpisałeś cudzym nazwiskiem. Dajemy ją ludziom, których przez ten czas wykorzystywałeś.

Laura zdjęła obrączkę. Nie rzuciła jej na stół. Położyła ją obok tortu z taką ostrożnością, jakby była czymś kruchym i niebezpiecznym.

— Nie wyjdę za człowieka, który uważa, że przeprosiny można wpisać do umowy — powiedziała.

Nicholas popatrzył na nią, potem na mnie.

— A ty? Też mnie zostawisz?

Pomyślałam o dziecięcym stole, o papierowym kubku z zaschniętym sokiem i o Parkerze, który bez wahania uznał moje smocze ciężarówki za najważniejszą rzecz w całej sali.

— Nie wiem, czy potrafię być twoją siostrą tak, jak dawniej — odpowiedziałam. — Ale podpiszę dokument, który ochroni twoich pracowników. Nie podpiszę kłamstwa, które cię uratuje.

Ojciec podszedł do mnie.

— Jenna, przepraszam.

— Wiem, że żałujesz. Teraz musisz jeszcze nauczyć się nie oddawać innym mojego nazwiska tylko dlatego, że boisz się własnej decyzji.

Skinął głową. To był pierwszy raz, kiedy nie próbował mnie objąć, żeby szybciej zakończyć rozmowę.

Emmet wrócił do stołu i otworzył swoją teczkę.

— Poniedziałkowe spotkanie nadal aktualne?

— O siódmej rano — odpowiedziałam. — Ale bez wystawnych kolacji.

— Zgoda.

Parker podsunął mi kartkę.

— Dorysowałem jeszcze jedną rzecz.

Na rysunku ciężarówka miała smocze skrzydła, zielony ogień i małą figurkę przy kierownicy. Nad nią Parker napisał krzywymi literami moje imię.

Nie schowałam kartki do teczki z kontraktem. Położyłam ją na środku stołu, obok sfałszowanego podpisu Nicholasa.

Dwa nazwiska leżały obok siebie.

Jedno miało mnie zastąpić.

Drugie było naprawdę moje.

Оцените статью