Mąż zażądał rozwodu przy śniadaniu, a gdy wymienił nazwisko bibliotekarki, jego dłoń nagle zadrżała

W chwili, gdy mój mąż powiedział przy śniadaniu, że chce rozwodu, nóż wysunął mi się z ręki i uderzył o talerz z takim hukiem, że kot uciekł pod kredens.

— Powtórz — poprosiłam.

Wiktor Pietrowicz złożył gazetę w równą kostkę. Robił to zawsze, kiedy zamierzał powiedzieć coś, czego nie dało się już cofnąć. Miał na sobie granatowy sweter z łatą na łokciu, tę samą, którą przyszywałam mu trzy zimy temu.

— Chcę się rozwieść, Nino.

Herbata spłynęła na haftowany obrus. Patrzyłam na brązową plamę i myślałam tylko o tym, że czterdzieści dwa lata małżeństwa właśnie rozpadły się między cukierniczką a talerzem z jajkiem.

— W twoim wieku? — zapytałam. — Masz sześćdziesiąt siedem lat.

— Właśnie dlatego. Nie chcę już tracić czasu.

— Na co?

Zdjął okulary i przetarł szkła serwetką.

— Na życie dla siebie.

Zaśmiałam się, ale ten śmiech zabrzmiał obco, jak kaszel starego zegara.

— Przez czterdzieści dwa lata żyłeś dla chińskiego cesarza?

Jego szczęka stwardniała.

— Zawsze musisz kpić.

— A ty zawsze musisz przemawiać do mnie jak do obcej osoby.

Wtedy wymienił jej imię.

— Galina Michajłowna mnie rozumie.

Znałam Galinę. Bibliotekarka z filii przy naszym bloku, kobieta o cienkich okularach i włosach spiętych srebrną klamrą. Wiktor chodził tam od kilku miesięcy. Wracał z zapachem kurzu, papieru i zimnego korytarza.

— Bibliotekarka? — spytałam.

— Rozmawiamy o książkach. O rzeczach ważnych.

— A ze mną o czym rozmawiasz?

Nie odpowiedział.

O jedenastej przyjechała Walentyna, moja sąsiadka i przyjaciółka od trzydziestu lat. Znalazła mnie przy stole, z palcami zaciśniętymi na zimnej filiżance.

— Wiktor chce rozwodu — powiedziałam.

Walentyna wypuściła biszkopt na serwetkę.

— Co takiego?

— Zakochał się w bibliotekarce.

— W jego wieku?

— Właśnie to powtarzałam.

Próbowała mnie pocieszać, ale każde słowo brzmiało jak cienki papier. Córka Olga przyjechała po południu. Zdjęła płaszcz, postawiła na stole słoik kompotu i długo patrzyła na ojca.

— Tato, naprawdę chcesz to zrobić?

— To moja decyzja.

— A mama?

— Mama sobie poradzi.

Poczułam, jak coś we mnie pęka. Nie z powodu rozwodu. Z powodu tego jednego zdania.

Wieczorem znalazłam w jego szufladzie kopertę z kancelarii notarialnej. Nie otworzyłam jej. Wiktor wszedł do pokoju i wyrwał mi ją z ręki.

— Nie masz prawa grzebać w moich rzeczach.

— Po czterdziestu dwóch latach nagle mam obce ręce?

— Jutro wszystko wyjaśnię.

Następnego dnia, o dziewiątej rano, siedzieliśmy w kancelarii przy ulicy Lipowej. Na biurku leżała granatowa teczka, a notariusz przekładał dokumenty, stukając paznokciem w metalowy klips.

— Zanim rozpoczniemy — powiedział — muszę zapytać, czy oboje rozumieją państwo konsekwencje podpisu.

Wiktor spojrzał na mnie.

Drzwi uchyliły się i do środka weszła Galina Michajłowna. W dłoni trzymała mały notes z biblioteczną pieczątką.

— Muszę coś powiedzieć — szepnęła.

Wiktor zerwał się z krzesła.

— Nie tutaj.

Galina położyła notes obok teczki i wyciągnęła rękę do dokumentów. Jej palce dotknęły metalowego klipsa, a ja pochyliłam się, żeby zobaczyć, co przyniosła…

CZĘŚĆ 2

…ale Galina nie otworzyła teczki. Zamiast tego cofnęła rękę i spojrzała na Wiktora tak, jak patrzy się na człowieka stojącego zbyt blisko krawędzi.

— Nie będę kłamać za pana — powiedziała.

W kancelarii zrobiło się duszno. Za oknem tramwaj zgrzytnął na zakręcie, a metalowa łyżeczka w filiżance notariusza zaczęła drżeć od wibracji.

— Nikt cię o to nie prosił — syknął Wiktor.

— Prosił pan, żebym podpisała oświadczenie, że zamieszkamy razem. Nie podpiszę.

Odwróciłam się do niego.

— Zamieszkacie razem?

Wiktor pobladł.

— To nie tak.

— Jak więc?

Galina zdjęła okulary i przetarła je rogiem chusteczki.

— Wiktor przychodził do biblioteki nie tylko po książki. Ćwiczył ze mną zapamiętywanie. Daty, nazwiska, adresy. Czasami czytał tę samą stronę pięć razy.

— Przestań — powiedział Wiktor.

— Nie mogę.

Spojrzała na mnie.

— On nie chciał się ze mną ożenić. Chciał, żebym wszystkim powiedziała, że go rozumiem. Myślał, że jeśli odejdzie od pani, nikt nie zauważy, co się z nim dzieje.

Wiktor gwałtownie wstał. Krzesło uderzyło o ścianę.

— Nie jestem chory!

Jego głos odbił się od drewnianych półek z aktami. Poczułam, jak ściska mi się żołądek.

— Nikt nie powiedział, że jesteś chory — odparłam.

— Ty patrzysz na mnie tak samo jak wszyscy! Jak na starca, którego trzeba prowadzić za rękę.

Notariusz odchrząknął.

— Jeśli jedna ze stron ma wątpliwości co do zdolności świadomego podpisania dokumentu, nie możemy kontynuować.

— Ja mam pełną świadomość — powiedział Wiktor.

Wtedy do kancelarii zadzwonił telefon. Notariusz odebrał, słuchał przez kilka sekund i podał mi słuchawkę.

— Dzwoni przychodnia neurologiczna. Mówią, że to pilne.

Nie wiedziałam, skąd mieli mój numer. Przyłożyłam telefon do ucha.

— Pani Nino? Tu doktor Sokołowska. Czy mąż jest z panią?

— Tak.

— Proszę go nie informować, że rozmawiałyśmy. W jego teczce znalazłam coś, co powinno trafić do pani natychmiast.

Popatrzyłam na Wiktora. Stał przy oknie i udawał, że czyta wywieszone ogłoszenie. Na jego lewej dłoni widniała ciemna plama po atramencie.

— Co znalazła pani doktor?

— Wynik badania sprzed trzech miesięcy. I podpis pod zgodą na sprzedaż udziału w nieruchomości.

— Jakiej nieruchomości?

Po drugiej stronie zapadła krótka cisza.

— Państwa domu letniskowego. Ale to nie wszystko.

Wiktor odwrócił głowę.

— Nino, odłóż ten telefon.

Doktor mówiła ciszej:

— Proszę dziś przyjechać do przychodni. Sama. W dokumentach jest nazwisko osoby, której pani nie wymieniła.

— Czyje nazwisko?

Wiktor ruszył w moją stronę. Galina zagrodziła mu drogę.

— Niech pan jej pozwoli usłyszeć prawdę.

Wiktor zacisnął palce na oparciu krzesła.

— Jeśli jej powiesz, wszystko się skończy.

— Co się skończy? — zapytałam.

Nie odpowiedział. Wyrwał mi torebkę z krzesła, wyjął z niej kluczyki i wybiegł z kancelarii.

Zostałam z telefonem przy uchu, Galiną przy drzwiach i notariuszem, który patrzył na uchylony dokument.

— Pani Nino — powiedział lekarz — zanim pani przyjedzie, musi pani wiedzieć, że podpis na tej zgodzie nie należy do Wiktora…

CZĘŚĆ 3

…a ja przez chwilę nie rozumiałam, co słyszę. W kancelarii zegar wybijał dziesiątą, choć wskazówki zatrzymały się na siedem minut przed pełną godziną.

— Czyj więc jest ten podpis? — zapytałam.

Doktor Sokołowska westchnęła.

— To musi pani zobaczyć na miejscu.

Pojechałam z Galiną do przychodni. W poczekalni pachniało środkiem do podłóg i miętowymi pastylkami. Na krześle obok leżał szalik Wiktora, ten w brązową kratę, którego szukałam od tygodnia.

Doktor położyła przed nami teczkę.

— Pański mąż przyszedł tu w marcu — powiedziała, patrząc na mnie. — Miał problemy z pamięcią, orientacją i oceną ryzyka. Badania wskazują początkową chorobę otępienną. Nie mogłam postawić pełnej diagnozy bez kolejnych wizyt.

Poczułam, że podłoga mięknie pod stopami.

— Dlaczego mi nie powiedział?

Galina spuściła wzrok.

— Bo się bał, że przestanie być dla pani mężem, a stanie się pacjentem.

Doktor wyjęła kopię dokumentu.

— Sprzedaż udziału w domku letniskowym miała sfinansować pobyt w prywatnym ośrodku. Wiktor podpisał pierwszą zgodę, ale później ktoś dopisał klauzulę o przekazaniu pieniędzy na inne konto.

— Czyje?

Lekarka odwróciła kartkę.

Zobaczyłam nazwisko mojego brata, który zmarł osiem lat temu. Pod nim widniał numer rachunku należący do firmy prowadzonej przez jego syna, Marka.

— Marek? — wyszeptałam.

W tej samej chwili Galina wyjęła z notesu kartkę wyrwaną z katalogu bibliotecznego.

— Wiktor zostawił to wczoraj. Powiedział, że jeśli pani pozna prawdę, mam pani ją oddać.

Na kartce, jego nierównym pismem, było jedno zdanie: „Marek powiedział, że inaczej Nina zostanie bez pieniędzy, kiedy mnie zabraknie”.

Zadzwoniłam do Marka. Odebrał po trzecim sygnale.

— Ciociu, co się stało?

— Gdzie jest Wiktor?

— Nie wiem.

— Kłamiesz.

Przez telefon usłyszałam brzęk naczyń i czyjś szept.

— Dziadek przyjechał do magazynu — powiedział Marek. — Zdenerwował się. Mówił, że wszystko odda.

— Co mu zrobiłeś?

— Nic. Chciałem tylko pomóc.

Galina wyrwała mi słuchawkę.

— Marek, twój wuj nie żyje od ośmiu lat. Nie możesz dłużej używać jego danych.

Po drugiej stronie zapadła cisza.

Potem Marek powiedział:

— Jeśli Wiktor wróci do domu, pokaże pani drugi dokument. A wtedy straci pani nie tylko domek.

Telefon zgasł.

Doktor podniosła głowę.

— Jaki drugi dokument?

Nie wiedziałam. Wiedziałam tylko, że Wiktor pojechał do magazynu Marka, że ktoś wykorzystał jego lęk przed chorobą, a rozwód był częścią planu, którego jeszcze nie rozumiałam.

O siedemnastej zadzwonił telefon Galiny. Odpowiedziała, słuchała przez chwilę, po czym twarz jej stężała.

— Wiktor jest na dworcu — powiedziała. — Kupił bilet w jedną stronę. I mówi, że jeśli pani za nim pojedzie, zobaczy pani dokument, który podpisał jako świadek własnego pogrzebu…

FINAŁ HISTORII

Wiktor zobaczył podpis pod pełnomocnictwem i zbladł…

Myślałam, że chodzi o rozwód i inną kobietę. Finał pokazał, jak wiele kłamstw może narodzić się ze strachu.

Wiktor położył dłoń na dokumentach.
„Nie pozwolę już nikomu mówić za nas”.
Olga odsunęła teczkę od Marka.

😱 ODKRYJ, CO UKRYWALI →

👇 Finał tej historii jest już otwarty

Оцените статью