Podczas rozwiązania przysięgi mój narzeczony ostrzegł mnie przed błaganiem na swoim ślubie, lecz wtedy jego narzeczona nagle pobladła

Kiedy weszłam do sali rady, na moim krześle siedziała kobieta w srebrnej koronie, a przede mną leżały dokumenty kończące moje małżeństwo.

Był świt, lecz w komnacie Blackthorne panował chłód jak w podziemnej krypcie. Kamienne ściany pokrywały mapy granic, a nad stołem paliły się trzy lampy z czarnym olejem. Srebrzysta kobieta trzymała dłoń na oparciu mojego krzesła, jakby od dawna do niej należało.

Cassian Row stał naprzeciwko mnie w ceremonialnym płaszczu. Sześć lat wcześniej przysięgał mi przed tym samym stołem, że żadna korona, rada ani linia krwi nie będzie ważniejsza ode mnie.

— Rada zatwierdziła dziś sojusz z Ironvale — powiedział.

Spojrzałam na dokumenty.

— A ślub?

Nikt nie odpowiedział. Słyszałam tylko ciche skrobanie pazura sekretarza o metalową tabliczkę.

— Za sześć miesięcy — dodał Cassian.

Poczułam, jak palce drętwieją mi pod rękawiczkami. Przez sześć lat negocjowałam jego traktaty, odbudowywałam strażnice i osłaniałam granice, kiedy dwukrotnie próbowano odebrać mu tron. A teraz inna kobieta zajmowała moje miejsce, zanim zdążyłam z niego wstać.

— Zdecydowałeś, zanim mnie wezwałeś.

— Tak.

— Kim ona jest?

Kobieta uniosła podbródek.

— Liora z Ironvale. Przyszła królowa Blackthorne.

Na jej szyi błyszczał medalion w kształcie żelaznego wilka. Metal uderzył o stół, kiedy sięgnęła po pióro. Ten dźwięk zapamiętałam lepiej niż jej twarz.

Cassian przesunął ku mnie umowę rozwiązania przysięgi.

— Blackthorne potrzebuje stabilności. Ironvale zapewni wojsko, zapasy i następcę.

— A ja przez sześć lat zapewniałam ci wszystko pozostałe.

Jego szczęka napięła się.

— Myślałem, że zrozumiesz mnie lepiej niż ktokolwiek.

To zabolało bardziej niż widok Liory na moim krześle. Wzięłam pióro. Atrament pachniał gorzkimi jagodami.

Podpisałam.

Potem zdjęłam z palca pierścień księżnej i położyłam go obok dokumentu.

— Podpisz.

Cassian zrobił to bez wahania.

Więź między nami pękła z siłą, która przeszyła mi pierś. Kolana ugięły się pod stołem, ale nie pozwoliłam mu mnie złapać. Oparłam dłoń na zimnym kamieniu i zmusiłam się do wyprostowania.

— Jeśli przyjdziesz na ślub — powiedział, gdy odwróciłam się do wyjścia — nie chcę, żebyś się upokorzyła i błagała, żebym do ciebie wrócił.

Odwróciłam głowę.

— Nie będziesz musiał się o to martwić.

Liora uśmiechnęła się lekko.

Wtedy na tablicy kanclerza zamigotał dokument opatrzony trzema pieczęciami. Jedna z nich należała do Cassiana, druga do rady, a trzecia była czarna jak zaschnięta krew.

Nad nimi widniało jedno słowo: ZASTRZEŻONE.

Kanclerz Elian zauważył, że patrzę. Gwałtownie zasłonił ekran dłonią.

— To nie dotyczy pani — syknął.

— Skoro nie dotyczy mnie, dlaczego jest przy moim nazwisku?

Cassian zrobił krok w moją stronę.

— Ara, odejdź.

Nie ruszyłam się.

Elian pobladł i zaczął wygaszać tablicę. W tej samej chwili drzwi sali otworzyły się z hukiem, a do środka wszedł posłaniec z mokrym od śniegu płaszczem.

— Księżna Voss — wydyszał. — Król likantropów czeka na panią przy północnej bramie.

Cassian znieruchomiał.

Posłaniec położył na stole zapieczętowane wezwanie. Wosk nosił znak srebrnego wilka.

Elian wyciągnął rękę, żeby je przejąć, lecz ja byłam szybsza. Złamałam pieczęć i rozłożyłam kartę. Na odwrocie widniał drugi znak, którego nie widziałam od dzieciństwa.

Znak mojego rodu.

Cassian spojrzał na niego i po raz pierwszy tego ranka stracił pewność siebie. A wtedy Elian sięgnął do ukrytej szuflady po dokument z czarną pieczęcią…

CZĘŚĆ 2

…jego palce zatrzymały się centymetr nad szufladą, jakby sam widok mojego znaku sparzył mu dłoń.

— Odłóż to — powiedziałam.

— Nie masz prawa wydawać mi rozkazów.

— Jeszcze godzinę temu byłam księżną Blackthorne. Moje nazwisko widnieje na połowie traktatów, które pozwalają ci oddychać bez wojny.

Cassian podszedł do kanclerza.

— Elian, pokaż jej dokument.

— Wasza Wysokość…

— Powiedziałem: pokaż.

W sali zapadła ciężka cisza. Liora poprawiła medalion na szyi, lecz jej palce drżały. Zauważyłam to i poczułam, że pod bólem zaczyna budzić się gniew.

Elian wyjął z szuflady cienką płytkę z czarnego szkła. Na jej powierzchni widniały moje inicjały, data sprzed trzech tygodni i trzy pieczęcie. Najniżej zapisano: „Dziedziczenie krwi Voss pozostaje pod ochroną do czasu zawarcia sojuszu”.

— Co to znaczy? — zapytałam.

— Stary zapis genealogiczny — odpowiedział Cassian.

— Kłamiesz.

Jego oczy zwęziły się.

— Uważaj, Ara.

— Przez sześć lat podpisywałam rozkazy rady. Wiem, jak wygląda zapis genealogiczny. To jest klauzula przejęcia.

Elian zacisnął usta.

— Nie wolno ci jej czytać.

— A jednak ją czytam.

Na dole znajdował się fragment, którego nie zdążyłam rozszyfrować. Czarne litery układały się w formułę z dawnych praw księżycowych. Rozumiałam tylko dwa słowa: „potomek” i „własność”.

Cassian wyrwał płytkę z mojej ręki.

— Wyjdź.

— Czy moje nienarodzone dziecko też jest zapisane w tej umowie?

Tym razem cisza nie była odpowiedzią. Była przyznaniem się.

Liora wstała tak gwałtownie, że jej medalion uderzył o stół.

— Powiedziałeś, że Ara nie może mieć dzieci.

Cassian odwrócił się do niej.

— Liora, to nie jest miejsce na takie pytania.

— Powiedziałeś, że dlatego potrzebujesz Ironvale.

Serce zabiło mi mocniej. Od tygodni czułam mdłości, zmęczenie i dziwne ciepło pod żebrami. Tłumaczyłam to zerwaną więzią, stresem i bezsennymi nocami. Rano, zanim przyszłam do rady, znalazłam w kieszeni płaszcza zgnieciony pasek z uzdrowicielskiej apteki. Nie miałam odwagi odczytać wyniku.

Teraz wszystko stało się jasne.

— Liora — powiedziałam spokojnie — czy on pokazał ci moje badania?

Kobieta pobladła.

— Tak.

— Z moim podpisem?

— Była tam pieczęć uzdrowiciela.

— Nie mój podpis.

Cassian ścisnął czarną płytkę tak mocno, że pękła mu skóra na dłoni.

— To polityka, nie zdrada.

— Sprzedałeś moje dziecko jako warunek własnego ślubu.

— Nie ma żadnego dziecka.

Wtedy na dziedzińcu rozległ się niski ryk rogu. Płomienie lamp zadrżały. Przez wysokie okna zobaczyłam jeźdźców w białych pelerynach i czarne wilki wielkości koni.

Król Riven z Północnego Księżyca zsiadł z siodła. Nie przybył z orszakiem dyplomatów. Przybył z wojownikami.

Cassian ruszył ku drzwiom.

— Nikt go tu nie wzywał.

— Ja go wezwałam — odpowiedziałam, choć nie pamiętałam, kiedy to zrobiłam.

Riven wszedł do sali, a jego spojrzenie zatrzymało się na mojej twarzy. Potem przeniósł wzrok na czarną płytkę w dłoni Cassiana.

— Wciąż ukrywasz przed nią, co podpisałeś? — zapytał.

Cassian cofnął się o krok.

— To sprawa Blackthorne.

— Nie, Cassianie. To sprawa przysięgi, którą złamałeś wobec kobiety noszącej krew starszą od twojego tronu.

Kanclerz Elian poderwał się z miejsca.

— Królu Rivenie, proszę opuścić salę.

Riven położył na stole mały, miedziany amulet.

— Nie opuszczę jej bez świadka.

Amulet otworzył się na dwie części. W środku tkwił wysuszony fragment pergaminu z odciskiem palca.

— Ten zapis znaleziono w archiwum Północnej Twierdzy — powiedział. — Podpis należy do człowieka, który sporządził umowę przejęcia dziedzica Voss.

Spojrzałam na Eliana.

Jego twarz zrobiła się biała jak popiół.

— Gdzie jest ten człowiek? — zapytałam.

Riven nie odpowiedział od razu. Z korytarza dobiegł odgłos powolnych kroków i stuk laski o kamienną posadzkę.

— W drodze tutaj — powiedział. — I twierdzi, że Cassian nie działał sam…

cta_part1:

CZĘŚĆ 3

…drzwi otworzyły się, zanim ktokolwiek zdążył zapytać, kto jeszcze stał za umową.
Do sali wszedł starzec w granatowej szacie, wspierając się na lasce zakończonej srebrnym pazurem. Znałam go. Mistrz Orven prowadził królewskie archiwum, dopóki Cassian nie usunął go za „błędy w pamięci”.
Orven zatrzymał się przy stole.
— Nie popełniałem błędów — powiedział. — Odmawiałem fałszowania dokumentów.
Cassian ruszył w jego stronę.
— Straż!
Wojownicy Rivena zablokowali wejście. Nikt nie wyciągnął broni, ale czarne wilki za oknami uniosły pyski.
Orven wyciągnął z rękawa zwinięty pergamin.
— Trzy tygodnie temu kanclerz Elian przyniósł mi dekret. Miałem wpisać, że Ara Voss utraciła prawo do dziedziczenia, ponieważ nie może urodzić potomka.
Spojrzałam na Cassiana.
— Wiedziałeś, że to nieprawda?
— Nie słuchaj starca.
— Odpowiedz.
Jego wzrok uciekł ku Liorze.
To wystarczyło.
Orven rozwinął pergamin.
— Do dekretu dołączono wynik badania. Został sfałszowany przez uzdrowiciela Maela. Prawdziwe badanie mówiło, że Ara jest w ciąży od siedmiu tygodni.
Liora zakryła usta dłonią. Medalion w kształcie wilka zsunął się jej z szyi i uderzył o posadzkę.
— Powiedziałeś, że ona nie może mieć dzieci — wyszeptała.
Cassian wyciągnął rękę.
— Lioro, zrobiłem to, żeby ocalić królestwo.
— Nie. Zrobiłeś to, żebyś mógł oddać moje dziecko Ironvale.
Elian gwałtownie odwrócił się do niego.
— Wasza Wysokość, nie powiedziałeś, że ona już wie.
Cassian spojrzał na niego z furią.
— Zamknij się.
Właśnie wtedy zrozumiałam całość. Ślub z Liorą nie miał dać Cassianowi dziedzica. Miał dać mu dostęp do starożytnego prawa Voss. Według niego dziecko pierwszej księżnej stawało się własnością tronu, a podpisany przez rodziców układ mógł przekazać je sojusznikowi jako gwarancję pokoju.
Cassian chciał moje dziecko, mój ród i moje nazwisko. Liora miała być tylko ozdobą umowy.
Poczułam mdłości, ale tym razem nie ze strachu. Podeszłam do stołu i położyłam dłoń na brzuchu.
— Gdzie jest oryginalny dekret?
Orven spojrzał na Eliana.
— W rękach tego, kto kazał go podpisać.
Riven uniósł brwi.
— Mów.
Elian zaczął się cofać.
— Dokument został zniszczony.
— Nie został — odezwała się Liora.
Wszyscy spojrzeli na nią.
Drżącymi palcami wyjęła z medalionu cienki pasek papieru.
— Cassian kazał mi podpisać kopię umowy wczoraj wieczorem. Powiedział, że to przysięga między naszymi rodami. Zabrałam fragment, bo chciałam sprawdzić, dlaczego wymaga mojego odcisku krwi.
Podała papier Orvenowi.
Starzec przyłożył go do pergaminu. Litery zaczęły świecić, a czarna pieczęć pękła wzdłuż środka.
— To nie jest umowa małżeńska — powiedział. — To przekazanie praw do nienarodzonego dziedzica.
Liora zrobiła krok w tył.
— On wykorzystał nas oboje.
Cassian chwycił ją za nadgarstek.
— Nie waż się mnie zdradzać.
Riven jednym ruchem odsunął go od niej.
— Wystarczy.
Cassian spojrzał na mnie. Gniew mieszał się w jego twarzy z czymś, czego nie chciałam nazwać.
— Ara, jeśli odejdziesz z Rivenem, Blackthorne pogrąży się w wojnie.
— Blackthorne pogrążyłeś ty.
Wtedy czarne pieczęcie na ścianach rozjarzyły się czerwienią. Z oddali dobiegł dźwięk alarmowego dzwonu.
Orven przeczytał ostatnią linijkę umowy i twarz mu stężała.
— Cassianie… jeśli krew Voss opuści granice przed ślubem, prawo przejęcia uruchomi się natychmiast.
Riven odwrócił się do mnie.
— Musimy wyjechać przed zachodem słońca.
— Dokąd?
— Do Północnej Twierdzy. Tam twoje dziecko będzie bezpieczne.
Na dziedzińcu wilki zaczęły wyć. Cassian spojrzał na czerwone pieczęcie, a potem na drzwi, za którymi czekała jego własna straż.
— Nie zdążysz — powiedział.
W tej samej chwili z korytarza dobiegł krzyk. Jeden z żołnierzy wbiegł do sali, ściskając zakrwawioną kartę.
— Wasza Wysokość — wysapał. — Bramę otworzył ktoś z rady. Oddziały Ironvale są już w środku…
Riven zacisnął dłoń na rękojeści miecza.
A ja zobaczyłam, że na karcie widnieje podpis osoby, której najbardziej ufałam…

CZĘŚĆ FINAŁOWA

Jedna pieczęć miała zdecydować o losie mojego dziecka…

Myślałam, że zdrada Cassiana była najgorszym, co spotkało mnie tego dnia. Prawda zmieniła nie tylko moje życie, ale także prawa całego królestwa.

Riven spojrzał na mnie i powiedział:
„Wyjeżdżam z własnym imieniem. Riven tylko idzie obok.”
Jego słowa odebrały tej ucieczce smak przegranej.

😱 ODKRYJ, CO UKRYWALI →

👇 Finał tej historii jest już otwarty

Оцените статью