
CZĘŚĆ 4
…podpis należał do kapitana Nerysa, mojego dawnego dowódcy i człowieka, który przez sześć lat spał pod drzwiami mojej komnaty, kiedy grożono mi zamachem.
Nerys wbiegł do sali chwilę później.
Na jego policzku ciągnęła się świeża rana, a na rękawie miał herb Ironvale.
Cassian uśmiechnął się z ulgą.
— Wiedziałem, że nie pozwolisz jej wyjechać.
Nerys zatrzymał się przy progu.
— Nie przyszedłem jej zatrzymać.
Rzucił na stół żelazny klucz.
— Otworzyłem bramę, żeby wpuścić ludzi, którzy stoją po stronie A ry.
Cassian spojrzał na klucz, potem na niego.
— Ironvale jest po mojej stronie.
— Nie wszyscy.
Zza korytarza dobiegł szczęk broni. Riven stanął przede mną, lecz Nerys podniósł rękę.
— Królu, jeśli zaczniemy walkę tutaj, runą pieczęcie ochronne. Zginą wszyscy w tej sali, także dziecko.
To był pierwszy raz, kiedy ktoś wypowiedział tę prawdę bez omijania jej słowami.
Dziecko.
Położyłam dłoń na brzuchu. Pod palcami czułam delikatne, niepewne ciepło. Przez całe poranne spotkanie bałam się, że moje ciało zdradzi mnie przed wszystkimi. Teraz zrozumiałam, że to nie ono było słabe. Słaby był świat, który próbował uczynić z niego cudzą własność.
— Nerys — powiedziałam. — Ilu ludzi stoi za bramą?
— Około czterdziestu.
— A ilu po stronie Cassiana?
— Sześćdziesięciu, ale połowa nie wie, po co tu przyszła.
Cassian sięgnął po czarną płytkę.
— Wciąż jestem królem. Rozkazuję wszystkim odłożyć broń.
Nerys spojrzał na niego z bólem.
— Właśnie dlatego tu jestem. Bo przysięgałem chronić królestwo, nie twoje kłamstwa.
Cassian uderzył dłonią w stół.
— To ja dałem ci rangę.
— Ara dała mi powód, by jej używać.
Słowa zawisły między nami ciężej niż broń.
Elian próbował wymknąć się przez boczne drzwi. Orven podstawił mu laskę pod nogi. Kanclerz upadł na kolana, a z jego szaty wypadła mała fiolka z czarnym płynem.
Riven schylił się i podniósł ją.
— Co to jest?
Elian zaczął płakać.
— Tylko środek usypiający.
— Dla kogo? — spytałam.
Nie odpowiedział.
Liora zrobiła krok ku niemu.
— Dla mnie?
Elian spuścił głowę.
— Miałaś zasnąć przed ceremonią. Cassian podpisałby za ciebie ostatnią część umowy.
Liora zamknęła oczy. Kiedy je otworzyła, nie było w nich już śladu dawnego uśmiechu.
— Przynieście mi płaszcz — powiedziała do stojącej przy ścianie służącej.
Cassian chwycił ją za ramię.
— Nigdzie nie pójdziesz.
Liora uderzyła go w twarz.
Nie mocno. Wystarczająco.
— Przyszłam tu jako twoja przyszła królowa — powiedziała. — Wyjdę jako świadek twojej zdrady.
Cassian spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Nie masz pojęcia, co robisz.
— Mam. Po raz pierwszy wiem dokładnie.
Riven skierował wzrok na mnie.
— Ara, musimy ruszać.
— Nie bez wszystkich dokumentów.
Orven pokręcił głową.
— Jeśli weźmiesz oryginał, rada będzie mogła powiedzieć, że go ukradłaś.
— W takim razie nie wezmę papieru.
Podeszłam do centralnego stołu. W kamieniu wyryto miejsce na pieczęć księżnej. Zdjęłam pierścień, który leżał obok rozwiązanej przysięgi, i przycisnęłam go do czerwonego wosku na dokumencie przejęcia.
— Co robisz? — zapytał Cassian.
— Korzystam z prawa, którego próbowałeś użyć przeciwko mnie.
Orven zrozumiał pierwszy.
— Pieczęć Voss może unieważnić każdą umowę zawartą bez świadomej zgody dziedzica.
— Nie jestem już twoją żoną — powiedziałam do Cassiana. — Nie jestem też twoim narzędziem. A moje dziecko nie jest zapłatą za twój tron.
Docisnęłam pierścień.
Czarna pieczęć pękła. Wszystkie czerwone znaki na ścianach zgasły jednocześnie. Zamek zatrząsł się tak mocno, że z sufitu posypał się pył.
Na dziedzińcu rozległy się krzyki. Żołnierze Ironvale opuścili broń. Bez zaklęcia umowa przestała obowiązywać, a wraz z nią zniknął powód ich obecności.
Cassian patrzył na pęknięty wosk.
— Co mi zrobiłaś?
— Odebrałam ci tylko to, co próbowałeś ukraść.
— Bez tej umowy rada mnie obali.
— Rada już to zrobiła. Jeszcze tylko nie wypowiedziała tego głośno.
Orven odwrócił się do zebranych.
— Zgodnie z prawem księżycowym król, który podpisuje przejęcie własnego dziedzica bez zgody księżnej, traci prawo do korony. Nie potrzeba procesu. Nie potrzeba wyroku. Wystarczy odczytanie zapisu przy świadkach.
Cassian roześmiał się krótko, lecz śmiech załamał się natychmiast.
— A kto będzie rządził?
Wszyscy spojrzeli na mnie.
Nie chciałam tronu. Przez sześć lat dźwigałam jego ciężar za człowieka, który nawet nie zauważył, że przestałam oddychać.
— Rada tymczasowa — powiedziałam. — Do narodzin dziecka. Potem wybór zgodny z prawem Voss.
Riven patrzył na mnie uważnie.
— Możesz wyjechać ze mną. Północna Twierdza zapewni ci ochronę, lekarzy i spokój.
— A jeśli zostanę?
— Wtedy zostanę obok ciebie.
Nie obiecał, że rozwiąże wszystkie problemy. Nie nazwał mnie swoją własnością. Nie mówił o przeznaczeniu.
Po prostu powiedział, że zostanie.
Cassian podniósł wzrok.
— Ara, nie możesz odebrać mi wszystkiego.
Spojrzałam na pęknięty pierścień księżnej.
— Nie odebrałam ci królestwa. Sam wymieniłeś je na ślub, który miał kupić ci cudzą przyszłość.
Liora podeszła do mnie i zdjęła z szyi medalion.
— Weź go — powiedziała.
— Dlaczego?
— Bo w środku jest kopia fragmentu umowy. Jeśli kiedyś ktoś spróbuje powiedzieć, że to wszystko wymyśliłyśmy, pokażesz mu ją.
Wzięłam medalion. Był ciepły od jej dłoni.
— Co zrobisz?
— Wrócę do Ironvale. Mój ojciec nie dostanie dziecka, którego obiecano mu bez mojej zgody. I dowie się, że jego przyszła królowa nie podpisała niczego, co odbierałoby ci prawa.
Orven zebrał dokumenty.
— A Elian?
Kanclerz siedział na kamiennej posadzce, ściskając pustą fiolkę. Nie patrzył już na Cassiana.
— Powiem wszystko — szepnął. — Ale chcę, żeby Mael też został wezwany.
— Zostanie — odpowiedziałam. — Każdy, kto dotknął tego planu, wypowie swoje nazwisko przy tych samych świadkach.
Nie potrzebowałam zemsty. Potrzebowałam, żeby nikt nigdy nie mógł wymazać prawdy z ksiąg.
Przed wyjazdem weszłam jeszcze raz do sali rady. Na stole leżała umowa rozwiązania przysięgi, podpisana przez Cassiana i przeze mnie. Obok niej spoczywał mój stary pierścień.
Cassian stał przy ścianie pod strażą Nerysa.
— Naprawdę wyjeżdżasz? — zapytał.
— Tak.
— Z nim?
Spojrzałam na Rivena, który czekał przy wejściu z dłonią opartą na rękojeści miecza.
— Wyjeżdżam z własnym imieniem. Riven tylko idzie obok.
Cassian zacisnął szczękę.
— A dziecko?
Położyłam dłoń na brzuchu.
— Dziecko usłyszy prawdę o swoim ojcu, kiedy będzie na nią gotowe. Nie usłyszy twoich kłamstw jako pierwszych.
Wyszłam na dziedziniec. Śnieżne wilki czekały przy saniach, a nad północną bramą wisiał rozerwany sztandar Blackthorne.
Riven podał mi płaszcz. W jego podszewce wyczułam twardą, miedzianą płytkę. To był odłamek czarnej pieczęci, którą unieważniłam.
— Zachowaj ją — powiedział.
— Po co?
— Żebyś pamiętała, że żadna pieczęć nie jest silniejsza od ręki, która odmawia jej posłuszeństwa.
Nie odpowiedziałam. Przycisnęłam miedziany odłamek do medalionu Liory. Oba metale zadrżały, a ukryte litery rozbłysły na moment.
Na powierzchni pojawiło się imię mojego dziecka.
Nie znałam jeszcze jego płci. Nie znałam jego twarzy. Znałam tylko imię, które moja matka szeptała przy kołysce, gdy byłam mała: Eira — ta, która pamięta.
Riven przeczytał je bez pytania.
— Piękne.
Za nami Cassian krzyknął z sali:
— Ara!
Odwróciłam się.
Stał pod pękniętymi pieczęciami, bez korony, bez narzeczonej i bez dokumentu, który miał uczynić z mojego dziecka własność jego tronu.
Nie prosił, żebym wróciła. Wiedział, że nie ma już czym mnie przywołać.
Nerys zamknął za nim ciężkie drzwi sali rady, a ja wsunęłam medalion pod płaszcz.
Kiedy sanie ruszyły ku Północy, miedziana płytka ogrzała się przy moim sercu i wyryte imię zabłysło jak mały księżyc: Eira.
