
CZĘŚĆ 4
— Którego dokumentu? — zapytałam.
Jack nie odpowiedział od razu. Wyjął z teczki kartkę i położył ją na stole. Nie była to faktura ani pełnomocnictwo. Była to lista nazwisk, przy każdym nazwisku data i krótka adnotacja.
Na dole widniało jedno słowo: „Port”.
Marta zacisnęła palce na metalowym pudełku.
— To lista ludzi, którzy mieli zniknąć po przejęciu firmy — powiedziała.
— Mieli zniknąć? — Laura podniosła głos.
— Ci, którzy wiedzieli za dużo — wyjaśnił Jack. — Magazynierzy, kierowcy, księgowa, dwóch członków zarządu. Mój brat znalazł tę listę w archiwum i próbował ją wynieść.
Victor cofnął się o krok.
— Nie wiedziałem o żadnym porwaniu.
Jack odwrócił się do niego.
— Nie powiedziałem, że porwano go z twojego rozkazu.
Na korytarzu rozległ się dźwięk windy. Wszyscy spojrzeli w stronę drzwi. Ochroniarz pojawił się pierwszy, a za nim młody mężczyzna w rozpiętej koszuli. Miał rozciętą wargę i ręce związane plastikową opaską, którą przecięto przy wejściu.
— Michael! — Jack ruszył ku niemu.
Brat oparł się o framugę.
— Nie jestem ranny — powiedział. — Tylko bardzo źle potraktowano mi garnitur.
Jack objął go krótko, ale mocno. W jego twarzy zobaczyłam coś, czego wcześniej nie widziałam: nie strach o siebie, lecz zmęczenie człowieka, który zbyt długo pilnował wszystkich oprócz siebie.
— Kto cię wypuścił? — zapytał.
Michael spojrzał na Victora.
— Człowiek, który zrozumiał, że Victor sprzedał go za pieniądze.
Victor zbladł.
— Nie wiem, o czym mówisz.
— Wiesz doskonale. Zapłaciłeś ludziom z portu za dokumenty, a potem obiecałeś im, że Jack odda im całą firmę. Tylko że nie powiedziałeś, iż chcesz zatrzymać dla siebie fundusz i wszystkie nieruchomości.
Victor rzucił się ku drzwiom. Ochroniarz zagrodził mu drogę, ale Jack uniósł rękę.
— Nie dotykaj go.
Victor zatrzymał się, dysząc.
— Myślisz, że wygrasz? — zapytał. — Bez pieniędzy, bez ludzi i bez nazwiska ojca jesteś nikim.
Jack spojrzał na listę.
— Właśnie dlatego oddam wszystko.
Laura wstała.
— Co to znaczy?
— Fundusz bezpieczeństwa trafi do pracowników, których okradziono. Beryl zostanie zamknięta. Kontrakty transportowe przejmie niezależny zarząd. A część działalności, której nie da się prowadzić bez przemocy i łapówek, zostanie sprzedana, nawet jeśli stracę na tym połowę majątku.
Victor roześmiał się ochryple.
— Nie możesz sprzedać połowy firmy bez podpisu zarządu.
— Mogę, jeśli zarząd dowie się, że twoje podpisy były fałszywe.
Laura spojrzała na dokumenty, potem na Victora.
— Mój podpis też podrobiłeś?
Victor nic nie powiedział.
Marta otworzyła metalowe pudełko. W środku, pod kromką chleba owiniętą w folię, leżał niewielki klucz z czerwonym brelokiem.
— To otwiera schowek w piwnicy — wyjaśniła. — Tam trzymał oryginały.
— Dlaczego nie oddała go pani wcześniej? — spytałam.
Marta spojrzała na mnie.
— Bo groził mojej córce. A panią wybrał, bo uznał, że osoba, która dzieli się jedzeniem z obcym, będzie zbyt dobra, żeby podejrzewać innych.
Poczułam pieczenie pod powiekami.
— Pomylił się — powiedziałam.
Victor wbił we mnie wzrok.
— Nie masz pojęcia, z kim się mierzysz.
— Mam — odpowiedziałam. — Z człowiekiem, który wybrał mnie właśnie dlatego, że sądził, iż nie mam nic.
Jack podszedł do stołu i wyjął z teczki formularz, ten sam, który miałam podpisać rano. Na dole pozostawiono puste miejsce.
— Chcieli, żeby Emilia podpisała zgodę na przekazanie danych kampanii — powiedział. — Potem wykorzystaliby jej podpis do zatwierdzenia pierwszego przelewu. Ale ona zauważyła różnicę w numerze rachunku.
— Nie podpisałam go — powiedziałam.
— Wiem.
— Skąd?
Jack wyjął z kieszeni serwetkę z zapisanym numerem rekrutera. Złożona była na cztery części, a na jednym rogu widniała tłusta plama po kanapce.
— Bo zamiast podpisać dokument, zadzwoniła pani do osoby, której numer znalazła na serwetce. Ta osoba nie istnieje, więc zaczęła pani zadawać pytania. Victor nie przewidział pytań.
Nie wiedziałam, że właśnie to uratowało mnie przed zostaniem jego przykrywką. Sądziłam, że jedynie próbowałam sprawdzić błąd.
Jack podszedł do Victora.
— Nie oddam cię w ręce ludzi, którzy czekają na twoją śmierć. Ale nie pozwolę ci też odejść z pieniędzmi.
— Chcesz mnie zamknąć?
— Chcę, żebyś podpisał zwrot środków i zeznanie dla zarządu. Jeśli odmówisz, wszystkie kopie dokumentów trafią do tych, którzy już od dawna czekają na prawdę.
Victor spojrzał na Laurę.
— Ona nic nie rozumie. Northbridge przetrwało dzięki mnie.
— Nie — odpowiedziała Laura. — Przetrwało mimo ciebie.
To był moment, w którym Victor stracił wszystko, czego naprawdę chciał. Nie pieniądze. Nie stanowisko. Kontrolę nad tym, jak inni opowiadali jego historię.
Podpisał dokument dopiero po południu. Każda strona została sprawdzona przez Laurę, Martę i Michaela. Nie było policji, przesłuchań ani teatralnych kajdanek. Były nazwiska, rachunki i ludzie, którzy patrzyli mu na ręce.
Jack zaproponował mi pracę.
— Nie jako zasłonę dymną — powiedział. — Potrzebuję kogoś, kto zapyta, dlaczego kampania dla magazynów jest opłacana przez spółkę bez magazynów.
— A jeśli znowu będę złośliwa?
— Wtedy będę wiedział, że działasz uczciwie.
Marta dostała miejsce w komisji pracowniczej i dostęp do wszystkich archiwów. Jej córka mogła wrócić do mieszkania, za które Victor płacił cudzymi pieniędzmi, bez obawy, że ktoś zapuka do niej nocą. Michael przejął negocjacje z kierowcami i zerwał umowy z ludźmi z portu.
A ja wróciłam do holu przed końcem dnia.
Na stoliku przy automatach nadal stał papierowy kosz. W jego środku leżał pusty papierek po mojej kanapce, z małą, tłustą plamą w kształcie półksiężyca.
Jack stanął obok mnie.
— Powinna pani była zatrzymać drugą połowę — powiedział.
— Wtedy nie poznałabym największego problemu tej firmy.
— Nie jestem największym problemem.
— Nie. Ale był pan najdroższym człowiekiem, którego kiedykolwiek nakarmiłam.
Uśmiechnął się, po czym wyjął z kieszeni nowy identyfikator. Nie miał jeszcze mojego zdjęcia. Na odwrocie ktoś narysował pomarańczową kropkę — znak dokumentu wymagającego sprawdzenia.
Podał mi go.
— Jutro zaczynamy od ksiąg Beryl.
Popatrzyłam na plastikową kartę, potem na drzwi windy, za którymi Victor zniknął pod strażą ochrony, bez pieniędzy, bez podpisów i bez ludzi gotowych go osłonić.
— Jutro zaczynamy od tego, że przestaje pan kupować tak drogie krawaty.
Michael roześmiał się z końca holu.
Jack pokręcił głową.
A ja odgryzłam ostatni kawałek kanapki, który zostawiłam sobie w papierowej torbie, i wskazałam nim na czerwone światło automatu z przekąskami.
— Najpierw jedzenie — powiedziałam. — Potem ratowanie imperium.
— Umowa stoi.
Tym razem to on podał mi połowę swojej kanapki.
