CZĘŚĆ 4
Zacisnęłam palce na telefonie. Po słowach nieznajomego Igor spuścił wzrok, jakby wiedział, co zaraz usłyszę.
Przez kilka sekund nikt przy stoliku się nie poruszył. Alicja patrzyła na mnie, Igor na telefon, a ja słuchałam oddechu mężczyzny po drugiej stronie.
— Proszę się przedstawić — powiedziałam.
— Radosław Kaczmarek. Byłem wspólnikiem Igora w zakładach. Nie chcę pani mieszkania. Chcę odzyskać swoje pieniądze.
— Nie zamierzam płacić jego długów.
— W takim razie powinna pani zobaczyć, co podpisał.
— Proszę przyjechać do kawiarni.
Igor poderwał głowę.
— Nie, Maryna. To nie jest dobry pomysł.
— Właśnie dlatego chcę z nim porozmawiać.
Radosław przyjechał po dwudziestu minutach. Był wysoki, miał przemoknięte włosy i teczkę z brązowego płótna. Usiadł obok Alicji, ale nie podał Igorowi ręki.
— Znałem go z warsztatu — powiedział. — Najpierw pożyczył pięć tysięcy. Oddał po tygodniu. Potem poprosił o dziesięć. Oddał część. Później zaczął przegrywać coraz więcej.
— Dlaczego dał mu pan kolejne pieniądze?
— Pokazał mi dokumenty mieszkania. Twierdził, że zgodziła się pani sprzedać lokal.
— Nigdy się nie zgodziłam.
— Teraz już wiem.
Wyjął umowę pożyczki. Przy nazwisku Igora znajdował się jego podpis, a poniżej dopisek: „zabezpieczenie: zaliczka ze sprzedaży lokalu przy ulicy Brzozowej”. Nie było tam mojego podpisu ani mojego nazwiska jako dłużniczki.
— Pana też okłamał — powiedziałam.
— Tak. Dlatego przyszedłem dowiedzieć się prawdy, a nie zabierać pani mieszkanie.
Igor wstał tak gwałtownie, że krzesło uderzyło o ścianę.
— Oddam ci wszystko!
— Z czego? — zapytał Radosław. — Z pieniędzy, które już wydałeś?
— Sprzedam samochód.
— Samochód jest zastawiony.
Patrzyłam na Igora i miałam wrażenie, że go nie znam. Na samochód zabierał nawet pieniądze przeznaczone na jedzenie, a teraz okazało się, że jego też użył jako zabezpieczenia.
— Co jeszcze zastawiłeś? — spytałam.
Igor zacisnął dłonie. Radosław odpowiedział za niego:
— Swoją wypłatę na najbliższe sześć miesięcy.
Alicja przesunęła w moją stronę dokument.
— Może pani zgłosić posłużenie się pani dokumentami. Nie musi pani czekać na kolejną próbę sprzedaży lokalu.
— Nie rób tego — powiedział Igor.
— Nie prosisz mnie o wybaczenie. Chcesz, żebym znowu poniosła koszt twojej decyzji.
— Chciałem nas uratować.
— Nie. Chciałeś uratować siebie.
Wyszedł z kawiarni pierwszy. Nie zatrzymałam go. Wiedziałam, że w domu będzie próbował zagrać na moim współczuciu, więc pojechałam tam razem z Alicją i Radosławem.
W mieszkaniu Igor rzucił klucze na komodę.
— Daj mi tydzień.
— Nie.
— Trzy dni.
— Nie.
— Gdzie mam pójść?
Tym razem nie było w jego głosie rozkazu ani kpiny. Słyszałam czystą panikę.
— Do brata — odpowiedziałam. — Do tego, z którym jadłeś mięso za moje pieniądze w każdą niedzielę.
Zadzwonił do niego. Rozmowa trwała mniej niż minutę.
— Nie przyjmie mnie — powiedział.
— Dlaczego?
Igor usiadł na brzegu kanapy. Sprężyny zaskrzypiały.
— Od niego też pożyczałem. Powiedział, że jeśli jeszcze raz przyjdę, wyrzuci mnie za drzwi.
Radosław oparł teczkę o stół.
— Sprzedaj samochód. Oddaj część długu. Resztę odpracujesz w warsztacie. Bez zakładów i bez wymówek.
Igor spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Chcesz mnie zatrudnić?
— Chcę odzyskać pieniądze. Jeśli trafisz do ludzi, którzy połamią ci palce, nie zobaczę ani złotówki. Masz wybór, choć niewielki.
Radosław nie przyjechał mnie szantażować. Dał Igorowi sposób, by odpowiedział za własny dług, nie wciągając mnie w jego spłatę.
Igor spakował rzeczy tej samej nocy. Tym razem nie śmiał się, kiedy składałam jego ubrania do walizki. Nie dotykał moich szuflad. Nie wypowiadał słowa „wspólne”.
Przy drzwiach zatrzymał się i wyjął z kieszeni mały nośnik pamięci.
— Są tam wszystkie wiadomości i dokumenty, które wysyłałem. Zrobiłem kopię dla siebie, zanim zacząłem się bać. Nie chcę, żebyś myślała, że próbowałem wymazać ślady.
Wzięłam go, ale nie odpowiedziałam.
Następnego ranka zaniosłam dokumenty do kancelarii, zastrzegłam dowód i zmieniłam zamki. Nie pragnęłam zemsty. Nie mogłam tylko pozwolić, by ktoś znowu rozporządzał moim mieszkaniem bez mojej wiedzy.
Alicja odmówiła wynagrodzenia za pierwszą konsultację.
— Uratowała pani własne mieszkanie — powiedziała.
— Nie. Ono nigdy nie wymagało ratunku.
Kilka dni później Radosław napisał, że Igor sprzedał samochód i zaczął pracować w warsztacie. Spłacał dług powoli, bez wielkich obietnic. Do mnie nie pisał.
Nie poczułam triumfu. Byłam zmęczona i wstydziłam się, że tak długo tłumaczyłam mu oczywiste rzeczy. Ulgę poczułam dopiero wtedy, gdy przestałam sprawdzać, czy w lodówce zostało coś dla niego.
Tydzień później wróciłam z pracy i kupiłam po drodze kilka rzeczy, które naprawdę chciałam zjeść: świeży chleb, pomidory, zupę w słoiku i jogurt.
W kuchni nadal stała pęknięta ceramiczna miseczka po ojcu. Przypadkiem trąciłam ją łokciem. Zsunęła się z blatu, lecz złapałam ją tuż nad podłogą.
Na stole leżało potwierdzenie od Alicji, że dokumenty dotyczące sprzedaży zostały unieważnione. Pod spodem dopisała: „Proszę już nikomu nie oddawać podpisu za własne życie”.
Złożyłam kartkę i włożyłam ją do szuflady razem z aktem własności.
Potem otworzyłam lodówkę.
Na półce leżało jedno jajko, lecz tym razem było moje — i nikt nie mógł mi powiedzieć, na co mam je przeznaczyć.
