CZĘŚĆ 4
— Jak długo? — zapytałem.
Mara spojrzała na zachodnie wzgórza. Nad nimi zbierały się czarne chmury, choć w dolinie nadal było duszno i jasno.
— Godzina, może mniej.
Sterling zrobił krok w stronę drzwi.
— Nie macie prawa niczego ruszać.
— A pan ma prawo pozwolić, żeby trucizna popłynęła do źródła? — zapytała Mara.
— Nie rozumiesz, co mówisz.
— Rozumiem wystarczająco dużo.
W magazynie zapadła ciężka cisza. Emilio wciąż trzymał mosiężny klucz, a Cole patrzył na wuja, jakby dopiero teraz zobaczył człowieka, któremu przez lata ufał.
Podszedłem do mapy leżącej na stole. W prawym dolnym rogu widniał podpis geodety. Obok niego mój ojciec dopisał ołówkiem jedno zdanie: „Nie pozwólcie, by woda poniosła to dalej”.
Pismo rozpoznałem natychmiast.
Nie była to zgoda na zakopanie beczek. To była notatka sporządzona po odkryciu oszustwa. Sterling wyciął z dokumentu całą górną część i zostawił tylko podpis, który mógł obciążyć mojego ojca.
— Mój ojciec chciał to ujawnić — powiedziałem.
— Chciał ratować własną skórę — syknął Sterling.
— Dlatego go pan śledził?
Sterling odwrócił wzrok.
Emilio podniósł rękę.
— Widziałem pańską ciężarówkę przy strumieniu tej nocy. Pański ojciec leżał na ziemi, a pan stał nad nim.
Cole pobladł.
— Wujku…
— To był wypadek — powiedział Sterling. — Odepchnąłem go. Upadł. Nie chciałem, żeby umarł.
Słowa zawisły między nami. Nie potrzebowaliśmy kolejnych dowodów, żeby zrozumieć, dlaczego przez sześć lat Sterling milczał.
Ale nie pozwoliłem, żeby ta chwila zamieniła się w widowisko. Deszcz był ważniejszy.
— Mara, gdzie możemy wykopać rów od strony północnej?
— Tam, gdzie teren opada. Potrzebujemy worków z piaskiem, folii i pompy.
— Mam sprzęt w oborze.
— Nie wystarczy.
Sterling roześmiał się krótko.
— Myślisz, że uratujesz ranczo łopatą?
— Nie ranczo. Studnię.
Pobiegłem do gospodarstwa. Kozy beczały niespokojnie, bo pierwsze krople uderzały już w blaszany dach. Wziąłem pompę, dwa zbiorniki i ciężkie rękawice. Mara zadzwoniła do miejscowego zespołu ochrony wód, ale nie czekaliśmy na ich przyjazd. Każda minuta miała znaczenie.
Przy korycie wilki krążyły wokół tyczki. Jeden z nich, największy, miał bliznę na pysku. Nie odchodził, choć deszcz gęstniał.
— One też czują, że coś się zmienia — powiedziała Mara.
Zaczęliśmy kopać rów, który miał odprowadzić pierwszą falę wody na kamienisty stok, z dala od studni. Emilio przyniósł worki. Cole został przy ciężarówce Sterlinga, ale po kilku minutach zrzucił czapkę i również chwycił łopatę.
Sterling stał pod parasolem.
— Cole, wracaj do samochodu.
— Nie.
— Powiedziałem, wracaj.
— Przez pana podpisałem fałszywą mapę.
— Byłeś dzieckiem.
— Miałem dwadzieścia cztery lata.
Cole wbił łopatę w glinę tak mocno, że ostrze zadrżało.
— Powiedział pan, że jeśli nie pomogę, wyrzuci mnie z pracy. Nie powiedział pan, że ktoś może przez to umrzeć.
Sterling zrobił krok ku niemu, lecz Mara zastąpiła mu drogę.
— Proszę zostać tam, gdzie pan stoi.
— Nie będziesz mi rozkazywać na mojej ziemi.
— To nie jest pańska ziemia. Właśnie dlatego tak bardzo chciał pan ją kupić.
Deszcz runął nagle, ciężki i ciepły. Woda zaczęła spływać po zboczu. Pompa zakaszlała, ale po chwili zassała brudną ciecz z płytkiego zagłębienia.
Wtedy usłyszeliśmy krzyk Mary.
— Tutaj! Widać pokrywę!
Ziemia osunęła się pod jej butem. Pod warstwą gliny pojawiła się metalowa beczka, rozdęta po bokach i pęknięta przy dnie. Wokół niej czarna maź mieszała się z deszczem.
Sterling ruszył naprzód.
— Zakryjcie to!
Odwróciłem się do niego.
— Właśnie tego chciał pan przez sześć lat.
— Jeśli to wypłynie, wszyscy stracimy gospodarstwa.
— Nie. Jeśli to zakryjemy, stracą je ci, którzy są niżej.
Mara uklękła przy beczce i wskazała na wąską rurę biegnącą w stronę koryta.
— To nie jest jedyna. Muszą być połączone.
Sterling przymknął oczy.
— Trzy — powiedział Emilio. — Zakopaliśmy trzy.
— Gdzie? — zapytałem.
Emilio wskazał kolejno: kępkę tamaryszku, kamienny nasyp i starą drogę techniczną.
Tam, gdzie przez trzy noce chodziły wilki.
Nie polowały na kozy. Prowadziły nas do miejsc, które ludzie próbowali wymazać.
Pracowaliśmy aż do przyjazdu zespołu ochrony wód. Nie było jednak żadnego uroczystego zakończenia. Przyjechali z pomiarami, zabezpieczyli teren i pobrali próbki. Jedna z osób powiedziała mi, że skażenie nie dotarło jeszcze do głównej studni, ale podziemny odpływ zaczynał się zaledwie kilkaset metrów dalej.
To wystarczyło, bym zrozumiał, jak blisko byliśmy katastrofy.
Sterling próbował odejść, lecz Cole wyjął z kieszeni oryginalny klucz i położył go na masce ciężarówki.
— Nie pojadę z panem — powiedział.
— Jesteś moim bratankiem.
— Byłem pańskim pracownikiem. To nie to samo.
Sterling spojrzał na mnie.
— Chcesz mnie zniszczyć?
— Chcę, żebyś przestał niszczyć innych.
— Twój ojciec też myślał, że może mnie zatrzymać.
Wypowiedział to z gniewem, nie z żalem. I właśnie wtedy zrozumiałem, że śmierć mojego ojca nie była dla niego ciężarem. Była tylko rachunkiem, który przez lata próbował ukryć pod ziemią.
Nie oddałem mu dokumentów. Oryginalną mapę przekazałem ludziom od ochrony wód, a kopię zostawiłem u Mary. Nie chciałem, żeby dowód zależał od jednej osoby.
Następnego ranka wilki wróciły. Stały przy ogrodzeniu, mokre i wychudzone, ale nie patrzyły na kozy. Największy z nich podszedł do miejsca, gdzie wcześniej tkwiła tyczka. W ziemi została tylko płytka dziura wypełniona czystym żwirem.
Mara trzymała w ręku swoją żółtą taśmę mierniczą.
— Co zrobisz z tym kawałkiem ziemi? — zapytała.
Spojrzałem na suche koryto, trzy zabezpieczone miejsca i ślady łap prowadzące ku wzgórzom.
— Nie sprzedam go firmie wydobywczej.
— Wiem.
— Zbuduję tam zbiornik odpływowy i zostawię korytarz dla zwierząt. Jeśli mam pilnować tej ziemi, zrobię to tak, żeby nikt nie musiał jej pilnować po mnie.
Mara uśmiechnęła się lekko.
— Twój ojciec byłby zadowolony.
Pokręciłem głową.
— Nie wiem. Ale wiem, że przestałby się bać, że jego podpis zostanie użyty przeciwko mnie.
Sterling stracił możliwość kupienia działki. Stracił też ludzi, którzy wykonywali jego polecenia, bo Emilio i Cole podpisali zeznania dotyczące beczek. Nie musiałem patrzeć, jak ktoś go odprowadza. Wystarczyło, że został sam przy ciężarówce, której nie mógł już skierować ku suchemu korytu.
Najtrudniejsza była jednak rozmowa z matką. Przez lata uważała, że ojciec umarł, bo zbyt długo pracował i zbyt mało mówił o bólu. Pokazałem jej ołówkową notatkę znalezioną na mapie.
Przycisnęła palec do jego pisma.
— On wiedział, że możesz kiedyś to znaleźć.
— Nie znalazłem tego sam.
— Ale pozwoliłeś, żeby zostało odnalezione.
Za oknem magazynu największy wilk podniósł łeb. Nad doliną krążyły kruki, lecz nie lądowały już przy korycie. Woda płynęła nowym rowem, omijając studnię.
Mara zwinęła taśmę mierniczą i podała mi drewnianą tyczkę, tę samą, którą wbiła w ziemię pierwszej nocy.
— Postaw ją przy nowym zbiorniku — powiedziała. — Niech tym razem oznacza coś, czego nie trzeba ukrywać.
Wbiłem tyczkę w mokrą ziemię. Zza ogrodzenia dobiegło niskie wycie, a pięć wilków ruszyło w stronę wzgórz.
Na jej drewnianej powierzchni deszcz zmył błoto, odsłaniając wyryte słowa mojego ojca: „Woda pamięta drogę”.
