CZĘŚĆ 4 — Na weselu kuzynki były mąż pochwalił się swoją decyzją, lecz po chwili jego uśmiech zgasł, gdy ktoś zawołał moje imię

CZĘŚĆ 4

Lena nie dokończyła zdania. Koperta leżała na białym obrusie obok kieliszków, a czerwony stempel odbijał się w kroplach wosku ze świecy.
Andrzej rzucił się po dokument.
Roman był szybszy. Przycisnął kopertę dłonią do stołu.
— Proszę tego nie dotykać.
— To moje papiery.
— Nie. To wypis z rejestru udziałów i umowa powiernicza z pańskim podpisem.
Andrzej spojrzał na mnie.
— Co ty zrobiłaś?
Nie odpowiedziałam od razu. Zosia stała przy moim boku, a jej mała dłoń zaciskała się na moim palcu tak mocno, jakby bała się, że znowu zniknę.
Pięć lat wcześniej, dwa dni po rozwodzie, Andrzej przysłał mi umowę sprzedaży moich udziałów w firmie. Twierdził, że to jedyny sposób, żebym nie została z długami. Podpisałam ją w pośpiechu, z niemowlęciem gorączkującym w sąsiednim pokoju i walizką przy łóżku.
Nie wiedział, że zanim złożyłam podpis, zaniosłam kopię umowy Romanowi Wysockiemu. W dokumencie był zapis, że moje udziały pozostaną w depozycie do czasu rozliczenia alimentów i spłaty pożyczki zaciągniętej przez Andrzeja na firmę.
Nie zapłacił ani złotówki.
Później zniknęły jego listy, telefony i wszelkie ślady, że próbowałam odzyskać córkę. Przeprowadziłam się do Poznania, pracowałam w małej pracowni projektowej i przez lata odkładałam każdy grosz na sprawę o kontakty z Zosią. Andrzej odpowiadał na każdy wniosek tym samym: Marta nie interesuje się dzieckiem, Marta wyjechała dobrowolnie, Marta zagraża stabilności rodziny.
Nie miałam pieniędzy na długą walkę.
Miałam jednak kopię pierwszej umowy.
I pamięć Romana.
— Chciałeś sprzedać firmę, choć połowa udziałów była zamrożona — powiedziałam. — A żeby dostać zgodę banku, potrzebowałeś mojego podpisu. Dlatego sprowadziłeś Zosię tutaj.
Andrzej uśmiechnął się nerwowo.
— Przestań udawać, że wszystko zaplanowałaś.
— Nie zaplanowałam tego wieczoru. Zaplanowałam tylko, żebyś nie mógł już wymazać mnie z życia własnej córki.
Natalia odsunęła się od niego.
— Powiedziałeś, że firma jest twoja.
— Bo jest.
— Powiedziałeś, że Marta niczego nie ma.
— Natalia, przestań.
— Powiedziałeś, że wyjazd do Portugalii będzie naszym początkiem.
Wokół nas znów zapadła cisza, ale tym razem nie była pełna ciekawości. Była pełna wstydu, który przesuwał się z jednej osoby na drugą.
Andrzej złapał Natalię za nadgarstek.
— Nie rób mi tego tutaj.
— To ty robiłeś wszystko tutaj — odpowiedziała. — Przy ludziach, za ich plecami, przez pięć lat.
Odepchnęła jego rękę i zdjęła z palca pierścionek z dużym kamieniem.
— Ten też miał być opłacony z pieniędzy firmy?
Andrzej nie odpowiedział.
Natalia położyła pierścionek na stole i wyszła z sali, zostawiając za sobą zapach ciężkich perfum. Nie patrzyłam za nią. Nie dlatego, że nie było mi jej żal. Po prostu Zosia właśnie podniosła na mnie wzrok.
— Naprawdę chciałaś mnie zobaczyć? — zapytała.
Kucnęłam przed nią. Kolana uderzyły o drewnianą podłogę, lecz prawie tego nie poczułam.
— Każdego dnia.
— To dlaczego tata mówił, że nie odpowiadasz?
— Bo kłamał. I bardzo długo nie umiałam udowodnić, że kłamie.
— Teraz umiesz?
Spojrzałam na dokumenty, Helenę i Romana.
— Teraz nie jestem sama.
Helena podeszła do nas, opierając się na lasce.
— Zosiu, muszę cię przeprosić.
Dziewczynka odwróciła się do niej.
— Za co?
— Za to, że wiedziałam i milczałam.
— Bałaś się taty?
Helena skinęła głową.
— Tak.
Zosia pomyślała chwilę.
— Ja też się bałam.
Starsza kobieta rozpłakała się bezgłośnie. Zosia objęła ją niepewnie, a potem wróciła do mnie. Ten prosty gest znaczył więcej niż jakiekolwiek słowa. Nie zwrócił mi przeszłości, ale przywrócił prawo, by być przy niej teraz.
Roman położył przede mną jeszcze jeden dokument.
— Jutro rano musi się pani stawić w ośrodku pomocy społecznej razem z Zosią. Ale najpierw trzeba odwołać wyjazd. Wysłałem już kopie wszystkich dokumentów.
Andrzej odwrócił się gwałtownie.
— Nie możesz jej zabrać.
— Nie zamierzam jej zabierać — powiedziałam. — Zabieram ją do domu.
— Nie masz domu.
— Mam. I jest zapisany na mnie.
Lena podeszła bliżej.
— Andrzej, rozumiesz, co się stało?
Patrzył na mnie, na dokumenty, na matkę i na puste miejsce obok siebie, gdzie jeszcze kilka minut temu stała Natalia.
— Wszystko zniszczyłaś.
— Nie. Po prostu przestałam podtrzymywać twoje kłamstwa.
Rzucił się do stołu, chwycił teczkę i spróbował podrzeć najważniejszy dokument. Papier zatrzeszczał, ale się nie rozerwał: pokrywała go folia ochronna. Roman wyrwał mu teczkę z rąk.
— Każda kolejna próba zniszczenia dokumentów zostanie odnotowana.
Andrzej spojrzał na niego z nienawiścią.
— Myślisz, że to koniec?
— Dla twojej swobody — odpowiedział Roman. — Tak.
Nie było kajdanek, syren ani teatralnego wyprowadzenia. Byli tylko ludzie, którzy patrzyli, jak mężczyzna traci kontrolę nad historią, którą sam przez lata opowiadał.
Andrzej wziął telefon i zaczął nerwowo wybierać numer banku. Nikt nie odebrał. Spróbował jeszcze raz. Potem trzeci.
Lena podeszła do niego z kopertą.
— Poślubiłam dziś człowieka, którego znałam. Nie ciebie.
— Lena…
— Jutro składam wniosek o unieważnienie ślubu z powodu zatajenia długów i podwójnych umów. Nie będę twoją wspólniczką.
Andrzej przymknął oczy. To właśnie chciał zachować najbardziej: firmę, pieniądze i obraz człowieka, którego wszyscy podziwiali. W ciągu jednego wieczoru stracił wszystkie trzy rzeczy.
Zosia dotknęła mojej sukienki.
— Mamo, możemy już iść?
— Tak.
— Ale muszę zabrać koronę.
Podniosła papierową koronę z podłogi. Jeden bok był zgnieciony, a złote gwiazdki odpadały z tektury. Podałam jej spinkę do włosów i pomogłam ją naprawić.
— Tata mówił, że nie lubisz, kiedy noszę takie rzeczy — powiedziała.
— Tata mówił o mnie wiele rzeczy, które nie były prawdą.
Zosia przyjrzała mi się poważnie.
— To co jest prawdą?
Przez chwilę nie wiedziałam, jak odpowiedzieć dziecku na pytanie, na które sama szukałam odpowiedzi przez pięć lat.
— Że zawsze cię szukałam.
— A ja ciebie.
Przytuliłam ją. Jej włosy pachniały szamponem o zapachu jabłek, a papierowa korona wbiła mi się w policzek. Bolało, lecz nie odsunęłam się ani trochę.
Kiedy wychodziłyśmy z sali, Helena zatrzymała mnie za rękę.
— Mogę pojechać z wami?
Spojrzałam na Zosię.
— Jeśli Zosia chce.
Dziewczynka podała jej drugą dłoń.
— Chcę. Ale babcia musi mi opowiedzieć, dlaczego tata bał się tego pana.
Roman uśmiechnął się po raz pierwszy tego wieczoru.
— To długa historia.
— Mamy całą noc — oznajmiła Zosia.
Za nami Andrzej nadal próbował dodzwonić się do banku. Na stole pozostała jego teczka, zerwana kartka i pierścionek Natalii. Żaden z tych przedmiotów nie należał już do historii, którą chciał wszystkim sprzedać.
Na parkingu Zosia zatrzymała się przy samochodzie i spojrzała na mnie z nagłą powagą.
— Mamo?
— Tak?
— Jutro też będziesz?
Przykucnęłam, żeby nasze oczy znalazły się na tej samej wysokości.
— Jutro i każdego dnia, kiedy będziesz mnie potrzebować.
— To dobrze. Bo mam ci bardzo dużo do opowiedzenia.
Usiadła z tyłu, a papierowa korona zsunęła się jej na nos. Kiedy zapięłam pas, podała mi mały rysunek złożony na cztery części — trzy patyczkowe postacie, słońce i dom z czerwonym dachem.
— Narysowałam go dla ciebie dawno temu — powiedziała. — Tata nie pozwolił wysłać.
Rozłożyłam kartkę. Na dole, dziecięcymi literami, było napisane: „Dla mamy, która kiedyś wróci”.
Zosia poprawiła koronę i dodała szeptem:
— Już nie musisz wracać. Teraz pojedziemy razem.

Przegapiłeś początek?

← Czytaj historię od pierwszej części

Оцените статью