CZĘŚĆ 4 — Pomyliłam powóz markiza po trzydziestu jeden godzinach bez snu, a jego uśmiech nagle całkiem zniknął

CZĘŚĆ 4

…Czekało w jego własnym domu.

Posłaniec miał na imię Tomás. Przybył z miasta z zabłoconymi butami i kopertą opieczętowaną czerwonym woskiem. Alejandro czytał dokument pod światło lampy, a ja obserwowałam, jak zmienia się jego twarz.

— Co tam jest? — zapytałam.

— Rachunek za dostawy dla wojska.

— I nazwisko pańskiej matki.

— Nie tylko nazwisko. Jej podpis.

Esteban wykorzystał chwilę, gdy wszyscy patrzyli na papier. Rzucił się ku bocznym drzwiom. Alejandro chwycił go za ramię, lecz mężczyzna uderzył go rękojeścią pistoletu. Markiz upadł na kolano.

Pobiegłam za Estebanem.

Nie dlatego, że byłam odważna. Dlatego, że w jego kieszeni dostrzegłam mały mosiężny klucz, a zbyt wiele rzeczy w Los Laureles zamykano przed ludźmi, którzy mieli prawo je zobaczyć.

Dopadłam go przy młynie. Śliskie kamienie uciekły mi spod butów. Esteban odwrócił się i wymierzył broń.

— Wracaj do swoich porodów, Robles.

— A pan wracaj do swoich kradzieży.

— Nie rozumiesz, jak działa ten świat.

— Rozumiem, że Mara jest chora, bo sprzedał pan lekarstwa. Rozumiem, że dzieci głodują, bo zboże trafia do miasta. I rozumiem, że ktoś taki jak pan najbardziej boi się ksiąg, w których liczby mają nazwiska.

Jego palec zacisnął się na spuście.

Wtedy nad młynem rozległ się trzask. To Julian zrzucił na niego ciężką belkę podtrzymującą wyschnięty żuraw. Belka uderzyła w ziemię tuż obok Estebana. Mężczyzna zachwiał się, a pistolet wypadł mu z dłoni.

Alejandro podniósł broń.

— Nie strzelaj — powiedziałam.

— Zabiłby cię.

— Jeśli go zastrzelisz, wszyscy powiedzą, że broniłeś majątku. Nie ludzi.

Patrzył na mnie przez długą chwilę, z rozciętą skronią i krwią spływającą po policzku. Potem odsunął pistolet nogą.

— Tomás, zabierz broń. Julian, sprowadź starszych rodzin.

Esteban zaśmiał się, leżąc w błocie.

— Myślisz, że wieś ci podziękuje? Twój ojciec zbudował ten system. Ty korzystałeś z jego pieniędzy przez całe życie.

Alejandro nie zaprzeczył.

To był drugi, trudniejszy zwrot. Dokument nie czynił go niewinnym. Nie wiedział o kradzieżach, lecz przez dwa lata po śmierci ojca pobierał dochody z majątku, nie sprawdzając, skąd pochodziły.

O świcie zgromadziliśmy ludzi w spichlerzu. Wewnątrz pachniało pleśnią i trzciną. Matka Mary stała z córką owiniętą kocem. Starsi robotnicy siedzieli na workach z ziarnem. Esteban miał związane ręce, a jego srebrna laska leżała pod ścianą.

Alejandro położył na stole księgę, testament i rachunek.

— Mój ojciec zostawił wam Los Laureles — powiedział. — Ja przez dwa dni próbowałem znaleźć sposób, żeby zachować nad nim władzę. Nie mam już do tego prawa.

Jeden ze starszych mężczyzn, Mateo, wstał powoli.

— A co zrobisz?

— Oddam ziemię wspólnocie. Zostanę tylko zarządcą, jeśli mnie wybierzecie. Jeśli nie, wyjadę.

— Łatwo oddać coś, czego i tak nie można było legalnie zatrzymać — zauważyła matka Mary.

Alejandro skinął głową.

— To prawda. Dlatego nie proszę o wdzięczność.

Spojrzał na mnie.

— Proszę tylko, żeby Izabela została i prowadziła lecznicę. Ziemia może być wspólna, ale zdrowie nie powinno zależeć od tego, kto ma pieniądze.

— Nie będę pracować w domu, w którym każdy problem rozwiązuje się obietnicą — powiedziałam.

— W takim razie proszę zażądać warunków.

Wzięłam kartkę i atrament. Przy wszystkich zapisałam trzy rzeczy: zapasy lekarstw miały być otwierane przy dwóch świadkach, każda rodzina miała otrzymywać wyznaczoną część zboża, a lecznica miała należeć do wspólnoty, nie do markiza.

— Podpisz — powiedziałam.

Alejandro zanurzył pióro w kałamarzu.

— A jeśli nie podpiszę?

— Wtedy przekonasz się, jak przekonująco potrafię wydawać rozkazy.

Kącik jego ust drgnął. Podpisał.

Esteban został zabrany do stolicy nie jako właściciel sekretu, lecz jako człowiek, którego własne księgi oskarżały dokładniej niż jakiekolwiek zeznanie. Julian otrzymał zapłatę za pracę i sprowadził matkę do Los Laureles. Tomás wrócił do miasta z kopiami rachunków, testamentu i podpisów.

Alejandro sprzedał konie wyścigowe ojca, by kupić lekarstwa dla całej doliny. Nie opowiadał o tym nikomu. Dowiedziałam się, gdy handlarz przyniósł mi rachunek z jego nazwiskiem.

Mara wyzdrowiała po sześciu dniach. Sama przyniosła mi wtedy mosiężny gwizdek.

— Znalazłam go przy studni — powiedziała. — Markiz mówi, że należy do jego ojca.

— A ty co o tym myślisz?

Dziewczynka wzruszyła ramionami.

— Myślę, że powinien służyć do zwoływania ludzi, nie do ich straszenia.

Oddała gwizdek Alejandro, który stał przy wejściu do lecznicy. Wziął go, lecz nie użył.

— Nauczysz mnie, kiedy trzeba dmuchnąć? — zapytał Marę.

— Kiedy wszyscy mają przyjść, a nikt nie ma uciekać.

Później wyszłam na dziedziniec z moim skórzanym futerałem. Miał porysowany mosiężny zatrzask i plamę po tamtym porodzie, której nie dało się już usunąć. W środku leżały igły, bandaże oraz nowy notes.

Na pierwszej stronie zapisałam nazwę lecznicy: „Dom Oddechu”.

Alejandro podszedł z drugą kartką.

— Jest jeszcze jeden problem.

— Jeśli to kolejny ukryty rachunek, nie mam dziś cierpliwości.

— To nie rachunek. To lista mieszkańców, którzy chcą, żebym nauczył się rozróżniać zioła od trucizn.

— A pan umie?

— Umiem rozpoznać kobietę, która pomyliła mój powóz, ale uratowała mój majątek.

— To bardzo wąska specjalizacja.

— Zamierzam ją pogłębiać.

Z kaplicy dobiegł głos dzwonu. Mateo wzywał ludzi na zebranie dotyczące podziału ziemi. Alejandro ruszył w tamtą stronę, lecz zatrzymał się przy studni.

— Izabelo — powiedział. — Czy mogę kiedyś pożyczyć ten notes?

— Po co?

— Chcę zapisać, czego nie zauważyłem.

Podałam mu ołówek, nie notes.

— Zacznij od jednej rzeczy.

— Od jakiej?

— Od imienia Mary. Nie od liczby worków zboża.

Usiadł przy stole przed lecznicą i napisał pierwsze słowo. Mara zaglądała mu przez ramię, a Cynamon, który przyjechał ze mną w koszu, wskoczył na ławkę i zrzucił gwizdek na ziemię.

Metal uderzył o kamień.

Alejandro podniósł go, spojrzał na ludzi zbierających się przy kaplicy i powiedział do dziewczynki:

— Dobrze. To kiedy mam wezwać wszystkich?

Mara uśmiechnęła się szeroko.

— Kiedy ktoś znowu pomyli drogę i trafi tam, gdzie powinien.

Przegapiłeś początek?

← Czytaj historię od pierwszej części

Оцените статью