CZĘŚĆ 4
Połączenie urwało się, zanim zdążyłam zapytać, skąd Sofía znała imię Matea.
Przez chwilę słyszałam tylko własny oddech.
Rafael wyciągnął rękę.
— Jedziesz tam sama?
— Tak powiedziała.
— A ja powiedziałem, że nie będziesz już sama.
W jego głosie nie było ani rozkazu, ani litości. Była decyzja.
Doña Carmen odebrała po pierwszym sygnale. W tle słyszałam kreski ołówka przesuwające się po papierze. Mateo zawsze rysował, kiedy się bał.
— Ciociu? — zawołał.
— Jestem. Zostań z doñą Carmen. Nie wychodźcie z mieszkania, dopóki nie przyjadę.
— Czy stało się coś złego?
Spojrzałam na Rafaela, na czerwoną teczkę i na Paolę, która stała pod palmą z twarzą pozbawioną całej swojej pewności.
— Muszę coś naprawić — powiedziałam. — Ale wrócę.
— Obiecujesz?
— Obiecuję.
Kierownik zadzwonił po ochronę budynku, a Rafael polecił zamknąć salę dla wszystkich gości. Nie chciałam, żeby Paola zniknęła, lecz nie chciałam też, by ktokolwiek przejął kontrolę nad tym wieczorem.
— Nie zatrzymujcie jej siłą — powiedziałam. — Chcę, żeby pojechała z nami.
Paola roześmiała się nerwowo.
— Myślisz, że tamta kobieta będzie twoim świadkiem? Sofía jest tak samo zamieszana jak ja.
— Dlatego właśnie chcę ją zobaczyć.
Stara drukarnia przy ulicy Nogal znajdowała się sześć przecznic od restauracji. Rafael prowadził, a ja siedziałam obok z telefonem w dłoni. Wciąż widziałam na ekranie numer mojego mieszkania.
— Dlaczego nie powiedziałeś mi od razu, kim jesteś? — zapytałam.
— Bo przy stoliku nie chciałaś rozmawiać z właścicielem grupy restauracji. Chciałaś porozmawiać z człowiekiem, który nie pozwolił ci odejść samej.
— A ty wiedziałeś, że Paola pracuje nad czymś przeciwko mnie?
— Nie. Sprawdzałem obsługę. Zobaczyłem ją dopiero, kiedy podeszła do nas.
— Gdybyś się nie zjawił?
Zacisnął dłonie na kierownicy.
— Nie pozwoliłbym sobie długo tego wybaczyć.
Drzwi starej drukarni były uchylone. W środku pachniało kurzem, olejem i mokrym papierem. Na środku hali stała Sofía, drobna kobieta w beżowym płaszczu, z teczką przyciśniętą do piersi.
— Spóźniliście się o trzy minuty — powiedziała.
— Gdzie jest człowiek, który był pod moim adresem? — zapytałam.
— Odjechał, kiedy dozorca zagroził, że zadzwoni po pomoc. Nie dotknął Matea.
Kolana ugięły się pode mną. Oparłam dłoń o starą maszynę drukarską, zimną i chropowatą.
— Powiedz mi wszystko.
Sofía spojrzała na Paolę.
— Ona nie zaczęła tego sama. Agencja miała długi. Paola obiecała klientowi, że zdobędzie dla niego kampanię Salcedo za wszelką cenę.
Rafael zmrużył oczy.
— Jakiemu klientowi?
Sofía wyjęła z teczki umowę. Na dole widniało nazwisko Tomás Ordóñez — ojciec Paoli i właściciel firmy zajmującej się prywatną opieką nad dziećmi. Dokument przewidywał zapłatę za „pozyskanie wiarygodnej historii rodzinnej” oraz zdobycie zgody na wykorzystanie wizerunku nieletniego.
Paola zrobiła krok w tył.
— To nie miało tak wyglądać.
— A jak? — spytałam. — Miałam podpisać, bo bałam się o Matea?
— Twój przypadek był idealny. Samotna ciotka, dziecko po stracie matki, dwa miejsca pracy. Ludzie by ci uwierzyli.
— Ludzie mieli uwierzyć mnie czy tobie?
Sofía podała mi drugą kartkę.
— Jest tam jeszcze coś. Paola wybrała cię, bo znała twoją siostrę Danielę. Była jej wychowawczynią w liceum.
Świat na moment zwęził się do nazwiska mojej siostry.
— Co powiedziałaś?
Paola odwróciła wzrok.
— Daniela poprosiła mnie kiedyś o pomoc. Bała się ojca Matea. Powiedziała, że jeśli coś jej się stanie, mam pilnować, żeby jej syn nie trafił do jego rodziny.
— I pilnowałaś? — zapytałam.
— Przez sześć lat nie zrobiłam nic. Potem zobaczyłam twoje nazwisko w dokumentach agencji. Pomyślałam, że mogę wykorzystać tę historię, ale jednocześnie dopilnować, żeby Mateo nie został sam.
To był cios, którego się nie spodziewałam. Paola nie była tylko bezduszną kobietą szukającą rozgłosu. Była tchórzem, który sprzedał cudzy ból, choć kiedyś obiecał chronić moje siostrzeńca.
— Gdzie jest jego ojciec? — zapytałam.
Sofía odpowiedziała zamiast niej.
— Właśnie tego dowiedziałam się dziś rano. Tomás od miesięcy prowadzi sprawę o uznanie opieki nad Mateem. Paola miała zdobyć dowody przeciwko tobie.
Rafael wyjął telefon.
— W takim razie nie jedziemy już tylko po wyjaśnienia. Musimy zabezpieczyć Matea.
— Nie chcę, żeby moje życie stało się kolejną sprawą prowadzoną przez obcych — powiedziałam. — Chcę sama powiedzieć, co się wydarzyło.
Sofía podała mi ostatnią kopertę. Była żółta, z nadrukiem szkoły Matea.
— To zostawiła Daniela. Otrzymałam ją dzień przed jej wypadkiem. Bałam się ją otworzyć, bo wiedziałam, że Tomás będzie jej szukał.
W środku znajdowała się kartka zapisana pismem mojej siostry.
„Lucía, jeśli czytasz te słowa, nie pozwól, by ktoś opowiedział za mnie historię mojego syna. Wiem, że będziesz zmęczona. Wiem, że będziesz się bała. Ale Mateo potrzebuje nie idealnej opiekunki, tylko osoby, która zostanie, kiedy wszyscy inni odejdą.”
Litery rozmazały mi się przed oczami.
Paola usiadła na drewnianej skrzyni.
— Chciałam wykorzystać twoją historię — powiedziała. — I jednocześnie przekonać ojca, że nie może odebrać ci Matea. Myślałam, że jeśli kampania odniesie sukces, będę miała pieniądze i wpływy, żeby go zatrzymać.
— A więc wybrałaś najgorszy sposób, by zrobić jedną dobrą rzecz.
— Wiem.
Tym razem nie próbowała się bronić.
Wróciliśmy do mojego budynku. Don Ernesto czekał przy wejściu z ciężkim pękiem kluczy, a doña Carmen stała na schodach z Mateem przy boku. Chłopiec miał na sobie piżamę w dinozaury i trzymał rysunek smoka z przypaloną rękawą.
Rzucił mi się na szyję.
— Obiecałaś, że wrócisz.
— I wróciłam.
Rafael zatrzymał się kilka kroków dalej. Paola została przy samochodzie, jakby nie miała prawa przekroczyć progu.
Mateo spojrzał na nią.
— To ta pani od restauracji?
Poczułam napięcie w całym ciele.
— Tak.
Paola uklękła, lecz nie wyciągnęła rąk.
— Jestem Paola. Zrobiłam coś bardzo złego twojej cioci.
Mateo zmarszczył czoło.
— Nakrzyczała pani na nią?
— Gorzej. Próbowałam opowiedzieć jej życie tak, żeby inni mi zapłacili.
Chłopiec spojrzał na mnie.
— Można tak zrobić?
— Nie bez zgody osoby, której życie dotyczy.
Paola podała mu kopertę z rysunkiem, który znalazła zapewne w restauracji.
— To było w torbie twojej cioci. Nie powinnam była tego dotykać.
Mateo odebrał kartkę, a potem powiedział:
— Ten smok nie lubi, kiedy ktoś zabiera mu rzeczy.
Paola skinęła głową.
— Ja też już to wiem.
Nie wybaczyłam jej. Nie tej nocy. Wybaczenie nie mogło wymazać telefonu przy moim adresie, fałszywego podpisu ani lęku, który ścisnął mi serce, gdy pomyślałam o Mateu samym za drzwiami.
Ale Sofía przekazała wszystkie dokumenty, a Rafael obiecał sfinansować niezależną pomoc prawną dla mnie, nie dla własnej reklamy. Doña Carmen została świadkiem rozmowy. Don Ernesto spisał godzinę i opis nieznajomego. Każdy zrobił coś konkretnego.
Paola natomiast następnego ranka zerwała umowę z ojcem i oddała pieniądze, które dostała za mój wizerunek. Nie zrobiła tego, żeby odzyskać moją sympatię. Zrobiła to, bo wreszcie przestała traktować cudze życie jak narzędzie.
Rafael zaproponował mi pracę przy programie stypendialnym dla osób pracujących nocą. Nie jako twarz kampanii. Jako osoba, która miała współtworzyć zasady.
— Nie musisz przyjmować — powiedział.
— Przyjmę, ale pod jednym warunkiem.
— Jakim?
— Żadnych historii bez zgody bohaterów.
— Zgoda.
Kilka dni później spotkaliśmy się w bibliotece szkoły Matea. Na stole leżały formularze, kredki i mój rysunek smoka. Rafael przyniósł nowy blok papieru, a Mateo od razu zażądał, żeby narysować mu większe skrzydła.
Paola również przyszła, ale usiadła przy końcu stołu. Nie próbowała podejść bliżej.
— Chcesz coś powiedzieć? — zapytałam.
— Tak. Ale nie o sobie.
Wyjęła z torby list Danieli i położyła go przede mną.
— Powinnam była oddać ci go sześć lat temu.
Przesunęłam palcem po zagięciu papieru.
— Dlaczego tego nie zrobiłaś?
— Bałam się, że jeśli powiem prawdę, Tomás zacznie walczyć. Byłam tchórzem. Potem wmówiłam sobie, że skoro milczę, to chronię Matea. W rzeczywistości chroniłam tylko własny spokój.
Mateo podniósł głowę znad rysunku.
— Ciociu, smok ma już skrzydła. Co teraz sprzedaje?
Spojrzałam na kartkę. Na stole stał smok, który wcześniej piekł bułki i przypalał sobie rękę. Teraz trzymał nad głową małą tabliczkę.
— Co na niej napiszesz? — zapytałam.
Mateo podał mi czerwoną kredkę.
— „Nie kupuj cudzej historii. Zapytaj, czy można ją usłyszeć”.
Dopisałam słowa powoli, żeby nie zmieścić ich krzywo.
Za szybą biblioteki Rafael rozmawiał z dyrektorką o stypendiach, Sofía porządkowała dokumenty, a Paola czekała na swoją kolej, by podpisać rezygnację z projektu. Nikt nie robił zdjęć. Nikt nie klaskał.
Mateo przyjrzał się rysunkowi i przechylił głowę.
— Ciociu, a teraz smok może już zjeść bułkę?
Podałam mu kredkę i odpowiedziałam:
— Może. Ale najpierw sam wybierze, komu ją sprzedać.
Na czerwonej kartce, tuż obok skrzydła smoka, Mateo dopisał jedno słowo: „Lucía”.
Przegapiłeś początek?


