CZĘŚĆ 4
…i zostawił po sobie ślady mokrego piasku na marmurowej posadzce.
Zbiegłem do gabinetu, zanim ktokolwiek zdążył mnie zatrzymać.
Była 22:41. Czerwone światła awaryjne pulsowały na ścianach, a alarm wył tak głośno, że drżały szklane drzwi biblioteki. Sejf stał otwarty. Nie był wysadzony ani uszkodzony. Ktoś znał kod.
Na biurku leżała jedna rzecz: mosiężna spinka do krawata z wygrawerowanym herbem kancelarii, która prowadziła rachunki mojej firmy.
Nie należała do Dominika.
Należała do Adriana Rossi, mojego kuzyna i dyrektora finansowego.
— Zablokować wszystkie wyjścia — powiedziałem.
Ochroniarz zawahał się.
— Panie Rossi, część ludzi Dominika nie odpowiada.
Wtedy wszystko połączyło się w jedną linię. Przelewy. Zastępczy samochód. Zniknięta teczka. Wiadomość o drugim etapie. Dominik nie działał sam, ale ktoś wykorzystał jego chciwość, by przejąć moje przedsiębiorstwa po mojej śmierci.
Klara pojawiła się na schodach, prowadząc wózek Mateusza. Chłopiec był blady, lecz przytomny. Na jego kolanach leżała brązowa teczka.
— Nie powinnaś go tu przywozić — powiedziałem.
— On musi zobaczyć, co zrobisz z tym, co pamięta.
— To nie jest miejsce dla dziecka.
— Dla dziecka nie było też miejsca w samochodzie z bombą.
Jej słowa przecięły mnie jak szkło.
Na górze Dominik próbował wymknąć się przez boczny korytarz. Dwóch strażników zatrzymało go przy windzie. Nie oddał broni. Nie krzyczał. Patrzył tylko na mnie z twarzą człowieka, który wciąż wierzył, że może coś ugrać.
— Wincenty, możemy to naprawić — powiedział.
— Nie używaj tego słowa.
— Elena sama prowadziła podwójne życie. Miała kontakty z ludźmi, którzy chcieli cię zniszczyć.
Klara stanęła obok mnie.
— Powiedz mu całość.
Dominik zacisnął dłonie.
— Twoja żona znalazła przelewy Adriana. Chciała je wysłać do zarządu. Adrian obiecał mi połowę udziałów, jeśli zatrzymam ją przed spotkaniem. Miałem tylko przestraszyć kierowcę.
Mateusz patrzył na niego nieruchomo.
— Mama… była w aucie — wyszeptał.
— Nie wiedziałem, że ona tam będzie — odpowiedział Dominik.
— Wiedziałeś — powiedziałem.
Nie oparłem tego na domyśle. Klara wyjęła z teczki małą kartkę z listą rozmów i nazwisk. Elena zapisała na niej godzinę, miejsce oraz numer samochodu. Przy nazwisku Dominika widniały trzy słowa: „on zna trasę”.
Pod spodem dopisała: „Jeśli zginę, nie ufaj Adrianowi”.
Własne nazwisko zobaczyłem obok słowa „przepraszam”.
Przez czternaście miesięcy sądziłem, że Elena zginęła, bo nie potrafiłem jej ochronić. Tymczasem ona próbowała mnie ochronić przede mną samym — przed ludźmi, którym oddałem pieniądze, władzę i dostęp do naszego życia.
Adrian odezwał się przez głośniki.
— Wincenty, nie rób głupstw. Mam ludzi przy bramie. Jeśli nie podpiszesz przekazania udziałów, Mateusz nie dożyje północy.
Klara pobladła.
Mateusz chwycił ją za rękę.
— Nie oddawaj — powiedział.
Jego głos był słaby, ale wyraźny.
Adrian zamilkł na chwilę.
— Chłopiec mówi?
— Od dzisiaj — odpowiedziałem.
— W takim razie wiesz, że może opowiedzieć wszystko.
— Tak.
— Nie zdążysz go stąd wywieźć.
Klara spojrzała na mnie. W jej oczach nie było już tylko czujności. Była tam prośba, której nie chciała wypowiedzieć.
— Wschodnia oranżeria — powiedziała. — Pod podłogą jest dawny tunel na przystań. Elena pokazała mi go, kiedy przyjechała do mnie po raz ostatni.
— Skąd wiesz, że nadal istnieje?
— Bo to ja pomogłam jej schować kopię dokumentów.
Nie zdążyłem odpowiedzieć. Z holu dobiegł trzask tłuczonego szkła, potem odgłos ciężkich kroków.
Przeniosłem Mateusza na specjalny wózek transportowy. Każdy ruch wywoływał ból w jego plecach. Klara klęczała obok, sprawdzając pasy.
— Tato — powiedział.
Zatrzymałem dłonie.
— Jestem.
— Nie patrz na ekran.
Zrozumiałem, co miał na myśli. Przez rok patrzyłem na niego przez kamery, bo bałem się, że jeśli odwrócę wzrok, znowu coś stracę. Nie zauważyłem, że on widział mnie tak samo — siedzącego w podziemiach, niezdolnego podejść do własnego dziecka.
— Masz rację — powiedziałem.
Wyłączyłem monitor przy wejściu do gabinetu.
Potem rozbiłem drugi.
Klara prowadziła Mateusza przez oranżerię, gdy do środka wpadł Adrian. Miał rozpięty płaszcz, a w dłoni trzymał plik dokumentów. Za nim szedł mężczyzna z pistoletem.
— Podpisz — powiedział Adrian. — Albo chłopiec zostaje tutaj.
— Chcesz firmę czy moje dziecko? — spytałem.
— Chcę tego, co zbudowała twoja rodzina. Ty tylko to odziedziczyłeś.
— Elena zbudowała połowę.
— Elena była przeszkodą.
Mateusz podniósł głowę.
— To ty… kazałeś?
Adrian spojrzał na niego.
— Twoja matka powinna była milczeć.
Klara nacisnęła ukryty przełącznik przy donicy z cytrynowym drzewkiem. Metalowa krata w podłodze odsunęła się z hukiem.
Adrian odwrócił się, lecz było za późno. Strażnicy, którzy pozostali wierni mnie, wkroczyli przez boczne drzwi. Mężczyzna z pistoletem rzucił broń. Adrian próbował uciec, ale poślizgnął się na mokrych liściach i upadł dokładnie na teczkę Eleny.
Nie wezwałem od razu żadnych służb. Najpierw podszedłem do niego.
— Powiedz to jeszcze raz.
Adrian podniósł wzrok.
— Co?
— Że Elena była przeszkodą.
Jego twarz zmieniła kolor. Zrozumiał, że wypowiedział to przy świadkach, przy człowieku z bronią, przy Dominiku i przy dziecku, które mogło zeznawać.
— Byłem zły — wymamrotał.
— Nie. Byłeś pewny, że nikt nie słucha.
Później wszystko potoczyło się szybko. Dokumenty trafiły do prokuratury, majątek firmy został zamrożony, a Dominik i Adrian zostali zabrani osobno. Nie czułem ulgi. Ulga byłaby zbyt mała dla Eleny.
Czułem zmęczenie.
I wstyd.
O świcie wróciłem z Klarą i Mateuszem do jego pokoju. Kamera nadal wisiała w rogu sufitu. Klara podeszła do niej, ale zatrzymałem ją gestem.
— Zostaw — powiedziałem.
— Po co?
— Żeby pamiętać, co robiłem, kiedy myślałem, że chronię syna.
Mateusz spojrzał na obiektyw.
— Wyłącz ją.
Podszedłem do ściany i wyciągnąłem przewód. Ekran zgasł.
Klara usiadła na podłodze obok jego wózka. Wyjęła z torby mosiężny metronom i postawiła go na parapecie.
— Jutro zaczniemy od dwóch słów — powiedziała.
— Jakich? — zapytałem.
Mateusz popatrzył na mnie.
— Mamo… pamiętam.
Klara zamknęła oczy. Ja również.
Za oknem morze uderzało o falochron, a mały metronom odmierzał rytm, w którym mój syn odzyskiwał głos.
— Powiedz jeszcze raz — szepnąłem.
Mateusz wyprostował plecy.
— Mamo, pamiętam.
Przegapiłeś początek?


