CZĘŚĆ 4 — Brat wyśmiał mnie przed całym lotniskiem, lecz gdy komunikat przerwał pokazy, jego kubek wypadł z dłoni

CZĘŚĆ 4

Telefon dowódcy nadal syczał, kiedy podniosłam wzrok znad dokumentu.

— Kto nim leci? — zapytałam.

— Kapitan Owen Price. Próba odzyskiwania kontroli miała rozpocząć się za trzy minuty.

W pomieszczeniu wszyscy poruszyli się naraz.

Mara złapała tablet.

— Jeśli ma tę samą zmianę, komputer może ograniczyć sterowanie przy pierwszym przejściu.

— Nie może lądować bez ostrzeżenia — powiedziałam.

Ramirez już biegł do wyjścia.

— Brooke, jesteś po locie.

— Nie jestem po locie, dopóki ktoś tam jest.

Na zewnątrz lotnisko przestało przypominać miejsce pokazów. Cywilne samoloty stały nieruchomo, ludzie cofali się za barierki, a personel wojskowy krążył między pojazdami. Nad płytą wisiał niski, metaliczny grzmot drugiego odrzutowca.

W słuchawkach usłyszałam głos kapitana Price’a.

— Centrum, wykonuję przejście do wysokiego kąta natarcia.

— Owen, przerwij profil — odpowiedziałam, zanim odezwał się dowódca. — Tu major Lawson. Twój układ może zgłosić fałszywe położenie prawego podwozia.

— Major Lawson? To ty pilotowałaś pierwszy samolot?

— Tak. Przejdź na sterowanie ręczne przed rozpoczęciem skrętu.

— Mam jeszcze zgodę centrum.

— Nie potrzebujesz zgody, żeby zachować życie.

Przez sekundę słyszałam tylko trzaski radia.

— Przyjąłem.

Samolot wszedł w zakręt. Na ekranie naziemnym jego ślad zaczął opadać zbyt szybko.

— Owen, ręcznie! Teraz!

— Przełączam.

— Wychylenie w prawo, nie w lewo. Nie ufaj wskazaniu podwozia.

— Widzę pas.

— Jeszcze nie. Masz za dużą prędkość. Podnieś nos o dwa stopnie.

Nawet przez radio słyszałam jego oddech. Przez moment pomyślałam o własnym podejściu, o tym lekkim opóźnieniu pod stopami i o dłoni, która wtedy nie pozwoliła mi uwierzyć kontrolce.

— Teraz opuszczaj podwozie — powiedziałam.

— Zielone światło.

— Nie patrz na światło. Potwierdź mechanicznie.

— Potwierdzam.

Maszyna dotknęła pasa twardo, odbiła się i osiadła ponownie. Zatrzymała się dopiero przy końcu drogi hamowania.

Kiedy kapitan wysiadł, uklęknął przy kole i przez chwilę trzymał dłoń na rozgrzanej osłonie. Potem spojrzał w stronę wieży.

— Uratowałaś mi samolot — powiedział przez radio.

— Uratowałeś go sam. Ja tylko nie pozwoliłam komputerowi mówić za ciebie.

Wróciliśmy do namiotu, gdzie Tyler siedział pod nadzorem dwóch żołnierzy. Ojciec stał obok niego, ale nie dotykał jego ramienia. Na piersi Tylera wciąż widniała zaschnięta plama po kawie.

Dowódca położył przed nim formularz dostępu.

— Przyznajesz, że wszedłeś do strefy technicznej?

Tyler wpatrywał się w podpis.

— Wszedłem.

— Przyznajesz, że dołączyłeś przewód?

— Tak.

— Kto dał ci instrukcję?

Tyler przełknął ślinę.

— Nikt.

Mara gwałtownie odwróciła tablet.

— To niemożliwe. Przewód był częścią zestawu używanego przez zespół oprogramowania. Nie mogłeś go zdobyć przy bramce.

Tyler spojrzał na ojca.

— Dostałem go od człowieka, który obiecał mi pracę w firmie lotniczej. Powiedział, że jeśli pokażę, iż system jest wadliwy, zatrudni mnie jako doradcę.

— Nazwisko — zażądał dowódca.

Tyler milczał, a potem wyszeptał:

— Doktor Nolan Voss. Kierownik zespołu, który zaprojektował układ.

Mara aż cofnęła się od stołu.

— Voss nie miał prawa zbliżać się do tej wersji oprogramowania. Został odsunięty po tym, jak odmówiłam podpisania raportu o błędzie.

Nagle wszystko połączyło się w jedną linię: fałszywa autoryzacja, zmienione oprogramowanie, przewód przy pierwszym samolocie i Tyler, który wierzył, że uczestniczy w małej zemście, nie w cudzej wojnie o kontrakt.

— Dlaczego użył mojego identyfikatora? — zapytałam.

Mara spojrzała na dokument.

— Bo twój identyfikator zatwierdzał właśnie ten etap testów. Gdyby coś się stało, podejrzenie spadłoby na ciebie.

Tyler poderwał głowę.

— Voss powiedział, że Brooke i tak przejmie odpowiedzialność. Że potrzebuje tylko dowodu, iż jej zespół ukrywa problem.

— A ty mu uwierzyłeś? — zapytałam.

— Powiedział, że jeśli będę współpracował, dostanę miejsce w jego firmie.

Roześmiałam się bez radości.

— Chciałeś kupić moje upokorzenie za własną karierę.

Tyler spuścił wzrok.

Ojciec podszedł do mnie. W ręku trzymał mały, biały bandaż, który wcześniej wyjął z apteczki.

— Daj kolano — powiedział.

— Nie jestem dzieckiem.

— Wiem. Właśnie dlatego powinienem był to powiedzieć wszystkim dawno temu.

Nie ruszyłam się.

— Co powiedzieć?

Ojciec odwrócił się do ludzi w namiocie. Jego głos był słaby, ale tym razem nie uciekł w żart.

— Moja córka nie pracuje przy papierach. Jest pilotem doświadczalnym. Przez lata udawałem, że tego nie widzę, bo bałem się, że Tyler poczuje się gorszy. To ja nauczyłem obu moich dzieci, że jej sukces jest problemem, który trzeba przykryć.

Nikt nie odpowiedział.

Hank Sullivan podszedł do mnie i podał mi swoje pęknięte okulary.

— Znalazłem je przy bramce — powiedział. — Zostawiam je pani. Niech będą przypomnieniem, że czasem warto patrzeć przez pęknięte szkło. Człowiek nadal może zobaczyć, kto naprawdę stoi przed nim.

Wzięłam okulary, ale nie schowałam ich do kieszeni.

Dowódca wydał rozkazy zabezpieczenia danych i odsunięcia Vossa od programu. Tyler miał złożyć pełne zeznania, zanim ktokolwiek zdecyduje, czy jego współpraca zmniejsza odpowiedzialność. Nie próbował się targować.

— Brooke — powiedział, kiedy żołnierze prowadzili go w stronę wyjścia. — Nie chciałem, żebyś zginęła.

— Wiem.

— Chciałem, żebyś raz wyglądała jak ktoś zwyczajny.

— To nie była twoja decyzja.

Pokręcił głową.

— Wiem.

Tym razem te słowa nie były przeprosinami. Były pierwszą rzeczą, której nie próbował zamienić w wymówkę.

Ojciec nadal stał przy stole.

— Czy możesz mi wybaczyć? — zapytał.

Spojrzałam na bandaż w jego dłoni, na ślad kawy na kombinezonie Tylera i na kartę z moim nazwiskiem, która omal nie stała się dowodem przeciwko mnie.

— Nie dzisiaj — odpowiedziałam. — Ale możesz zacząć od tego, żeby nigdy więcej nie przedstawiać mnie za kogoś mniejszego, tylko po to, by ktoś inny poczuł się większy.

Skinął głową.

Mara wezwała mnie z powrotem do hangaru. Samolot czekał z otwartą osłoną przewodu, a na jego kadłubie odbijało się pomarańczowe światło zachodzącego słońca. Nie miałam już wykonywać pełnego profilu. Miałam odtworzyć usterkę z zespołem, krok po kroku, aż każdy inżynier zrozumie, gdzie system kłamał.

Przed wejściem do kabiny zatrzymał mnie kapitan Price.

— Major, mogę zachować twoją procedurę awaryjną w raporcie?

— Możesz zachować ją pod swoim nazwiskiem.

— Nie. Pod twoim.

Wspięłam się po drabince. W kabinie pachniało paliwem, rozgrzanym tworzywem i metalem. Położyłam pęknięte okulary Hanka na krawędzi tablicy przyrządów, tak żeby widzieć je przed sobą.

Na płycie czekała rodzina, której przez lata pozwalałam opowiadać o mnie nieprawdę. Tyler odjeżdżał pod eskortą, ojciec stał nieruchomo, a Hank uniósł rękę w geście pożegnania.

Założyłam hełm.

— Brooke — odezwał się Ramirez przez radio. — Gotowa?

Spojrzałam na przewód, który miał odebrać mi kontrolę, i zacisnęłam dłoń na drążku.

— Teraz już wiem, któremu głosowi wierzyć.

Silnik odpowiedział głębokim pomrukiem, a pęknięte okulary zadrżały na tablicy.

Оцените статью