Kiedy zdjęłam ciężki płaszcz i wyszłam na środek sali, książę Edward zerwał się od stołu tak gwałtownie, że przewrócił kielich z winem.
Szkło roztrzaskało się przy jego bucie. Nikt jednak nie spojrzał na kałużę. Wszyscy patrzyli na mnie.
Miałam sto trzydzieści kilogramów, szeroką suknię z bordowego aksamitu i koronę, która uciskała mnie za uszami. Przez cały wieczór czułam na karku spojrzenia dam dworu. Udawały, że podziwiają kwiaty, lecz ich oczy wracały do mojego ciała jak do widowiska.
— Izabelo, co ty robisz? — syknął Edward.
Uśmiechnęłam się do niego.
— Daj mi trzy minuty.
— Nie teraz.
— Właśnie teraz.
Podeszłam do muzyków i położyłam na pulpicie mały mosiężny dzwoneczek. Był porysowany, z pękniętym sercem na rączce. Dostałam go od matki, kiedy miałam dziewięć lat. Powiedziała wtedy, że człowiek czasem musi przypomnieć innym, iż jego głos nie zależy od tego, czy zechcą go słuchać.
Trzy razy dotknęłam dzwoneczka.
Skrzypek spojrzał na mnie, skinął głową i orkiestra zaczęła grać melodię, której nikt na dworze nie znał. Był to taniec z górskiej prowincji, gdzie dorastała moja matka. Taniec kobiet, które wracały z pól zmęczone, zmarznięte i obolałe, ale mimo wszystko stawały przed domem i obracały się w rytm bębnów.
Zrobiłam pierwszy krok.
Potem drugi.
W sali zapadła cisza, lecz trwała tylko kilka sekund. Z prawej strony dobiegł cichy chichot.
— Czy ona naprawdę zamierza to robić? — szepnęła młoda dama.
— Widocznie chce, żebyśmy zapamiętali ten wieczór — odpowiedziała jej przyjaciółka.
Ich śmiech rozlał się po sali jak rozlane wino. Poczułam gorąco pod kołnierzem, ale nie zatrzymałam się. Każdy obrót bolał mnie w kolanach. Suknia ocierała skórę, a oddech rwał się coraz mocniej.
Patrzyłam tylko na Edwarda.
Przez osiem miesięcy małżeństwa nauczyłam się rozpoznawać każdą zmianę na jego twarzy. Teraz widziałam wstyd. Nie złość, nie troskę. Wstyd.
— Edward — powiedziałam bezgłośnie, gdy mijałam jego stół.
Odwrócił wzrok.
Książę zacisnął palce na oparciu krzesła. Jego doradca, lord Malcolm, pochylił się do niego i coś szepnął. Edward odpowiedział krótkim ruchem głowy.
Muzyka przyspieszyła.
Zaczęłam wykonywać kolejne figury, których ćwiczenie przez ostatnie tygodnie kosztowało mnie ból, siniaki i łzy ukrywane przed służbą. Nikt nie wiedział, że każdego ranka przed świtem trenowałam w starej oranżerii. Nikt poza jedną osobą.
W pewnej chwili Edward odsunął krzesło.
— Wasza Wysokość? — zapytał jeden z oficerów.
— Muszę wyjść — odparł książę cicho. — Natychmiast.
Zrobił kilka kroków w stronę bocznych drzwi. Wtedy muzyka urwała się nagle.
Zatrzymałam się pośrodku sali, ciężko oddychając. Dzwoneczek na pulpicie zabrzęczał, choć nikt go nie dotknął.
Edward położył dłoń na klamce.
A lord Malcolm podniósł się i sięgnął do czarnej teczki leżącej obok tronu…
CZĘŚĆ 2
Lord Malcolm nie otworzył teczki od razu. Najpierw spojrzał na mnie, potem na księcia, jakby chciał upewnić się, że wszyscy go obserwują.
— Skoro przedstawienie dobiegło końca — powiedział głośno — może najwyższa pora wyjaśnić, dlaczego naprawdę zwołano dziś tylu dostojników.
W sali przebiegł szmer. Edward nadal stał przy bocznych drzwiach, z dłonią na klamce. Zobaczyłam, jak jego kciuk drży.
— Malcolm, odłóż tę teczkę — rozkazał.
— Nie mogę, panie. Zbyt długo ją ukrywano.
Poczułam, że serce wali mi pod gorsetem. Przez cały taniec liczyłam na to, że Edward wytrzyma do końca. Nie prosiłam go o odwagę. Prosiłam tylko, żeby nie uciekł.
Odłożyłam mosiężny dzwoneczek na stół muzyków i podeszłam do męża.
— Wróć na swoje miejsce — powiedziałam cicho.
— Izabelo, nie rozumiesz, co się dzieje.
— Rozumiem lepiej, niż myślisz.
— Oni chcą cię upokorzyć.
— Nie. Oni chcą, żebyś uwierzył, że jestem ciężarem.
Jego twarz stężała. Za nim lord Malcolm roześmiał się krótko.
— Jak wzruszająco — powiedział. — Żona broni męża, choć to ona od miesięcy obciąża skarbiec.
Kilka dam odwróciło głowy. Jedna z nich, Beatrice, córka kanclerza, uśmiechnęła się pod wachlarzem.
— Słyszałam, że Wasza Książęca Mość zamawia kosztowne tkaniny i sprowadza jedzenie z południa — rzuciła. — Może taniec był próbą odwrócenia uwagi.
Wiedziałam, że to kłamstwo. Każdy rachunek za moje suknie był zatwierdzany przez kancelarię. Od dwóch miesięcy nie zamówiłam nawet nowych rękawiczek.
— Otwórz teczkę — powiedziałam.
Edward chwycił mnie za nadgarstek.
— Nie tutaj.
Spojrzałam na jego palce. Nie ścisnął mnie mocno, ale ten gest zabolał bardziej niż śmiech. Przez całe tygodnie prosiłam go o rozmowę. Za każdym razem odpowiadał, że dwór potrzebuje czasu, żeby przyzwyczaić się do mojego wyglądu.
— Właśnie tutaj — odparłam. — Przy tych wszystkich, którzy śmiali się, kiedy tańczyłam.
Lord Malcolm otworzył teczkę. W środku znajdowały się pergaminy przewiązane ciemnozieloną wstążką, kilka rachunków i ciężka pieczęć królewska.
— Mam dowody — oznajmił. — Księżna Izabela od dawna prowadzi wydatki bez zgody rady. Jeśli dokumenty zostaną odczytane, król będzie musiał unieważnić małżeństwo.
Ktoś westchnął. Edward pobladł.
— To niemożliwe — powiedział.
— Możliwe i bardzo proste. Wystarczy sprawdzić podpis.
Malcolm wyjął pierwszy pergamin. Na dole widniała czerwona plama wosku, lecz podpis zasłaniała jego dłoń.
Nagle z galerii dla służby dobiegł metaliczny brzęk. Jedna z pokojówek upuściła tacę. Zobaczyłam ją między balustradami: młodą Annę, bladą jak kreda, z ręką przyciśniętą do ust.
— Anna? — zawołałam.
Dziewczyna spojrzała na mnie i pokręciła głową.
Lord Malcolm natychmiast zamknął teczkę.
— Zabierzcie ją stąd — rozkazał.
Anna cofnęła się o krok, lecz wtedy z kieszeni fartucha wypadł złożony kawałek pergaminu. Rozwinął się na kamiennej posadzce.
Edward podszedł pierwszy. Podniósł go, przeczytał jedną linijkę i nagle odsunął się, jakby papier parzył.
— Izabelo — powiedział drżącym głosem. — Dlaczego twoje nazwisko widnieje na rachunku, którego nigdy nie widziałaś?…
CZĘŚĆ 3
Edward podał mi pergamin. Papier był wilgotny od jego dłoni, a czerwona pieczęć rozmazała się przy brzegu.
Przeczytałam rachunek raz. Potem drugi.
Widniała na nim suma tak ogromna, że kilka rodzin mogłoby przeżyć za nią całe pokolenie. Pod spodem znajdował się mój podpis, lecz litery były zbyt równe, zbyt ostre. Znałam własne pismo. To nie byłam ja.
— To fałszerstwo — powiedziałam.
— W takim razie wyjaśnij, dlaczego rachunek opłacono z książęcego skarbca — odparł Malcolm.
— Nie opłacono go z książęcego skarbca.
— Pieczęć mówi co innego.
— Pieczęć można ukraść.
Na galerii Anna nagle zeszła po schodach. Dwóch strażników próbowało ją zatrzymać, lecz dziewczyna wyrwała się i upadła przede mną na kolana.
— Niech księżna mnie wysłucha — wyszeptała.
— Podnieś się, Anno.
— Nie mogę już milczeć. To ja przynosiłam lordowi Malcolmowi księgi z archiwum. Mówił, że potrzebuje ich do kontroli. Potem kazał mi przepisywać rachunki.
W sali ktoś upuścił kieliszek.
Edward odwrócił się do Malcolma.
— Czy to prawda?
— Dziewczyna kłamie. Jest przerażona.
Anna zacisnęła palce na swoim fartuchu.
— Nie kłamię. Mam dowód.
Wyjęła spod bluzki mały miedziany klucz.
— W starej oranżerii jest skrzynia z księgami. Książęca żona kazała mi ją tam przenieść, zanim rada ją znajdzie.
Wszyscy spojrzeli na mnie.
— To ty ukryłaś dokumenty? — zapytał Edward.
— Tak.
— Dlaczego?
Odwróciłam się do zgromadzonych.
— Bo od trzech miesięcy odkrywałam, że pieniądze przeznaczone dla rannych żołnierzy i ich rodzin znikają z królewskich rachunków. Znikały też zapasy z magazynów. Nie wydawałam tych pieniędzy. Ja je uzupełniałam.
Rozległ się szmer niedowierzania.
— Z czego? — spytał Edward.
— Ze spadku po matce. Sprzedałam ziemie, kamienicę i udziały w kopalni soli. Nie chciałam, żeby twoi żołnierze wracali do pustych domów.
Książę patrzył na mnie, jakby widział mnie po raz pierwszy.
Malcolm cofnął się do stołu.
— To absurd. Kobieta, która nie potrafi zarządzać własną wagą, twierdzi, że zarządzała finansami królestwa?
— Nie obrażaj jej — powiedział Edward.
Był to pierwszy raz tego wieczoru, kiedy stanął między mną a czyjąś pogardą.
Wtedy Anna otworzyła skrzynię, którą przyniesiono z oranżerii. W środku znajdowały się księgi, przelewy i listy z własnoręcznym podpisem Malcolma. Wynikało z nich, że planował oskarżyć mnie, unieważnić małżeństwo i doprowadzić do ślubu Edwarda z Beatrice.
Beatrice zerwała się z miejsca.
— To nieprawda! — krzyknęła.
— Twój ojciec obiecał Malcolmowi stanowisko regenta — powiedziałam.
Edward odczytał ostatni list. Twarz miał białą jak popiół.
Nagle do sali wbiegł królewski posłaniec. W ręku trzymał zapieczętowaną wiadomość.
— Wasza Wysokość — powiedział, patrząc na Edwarda. — Król został otruty. A przed utratą przytomności podpisał rozkaz, który oddaje władzę lordowi Malcolmowi…
Edward przeczytał królewski rozkaz i nagle zrozumiał wszystko…
Myślałam, że największym zagrożeniem jest upokorzenie przed całym dworem. Prawda okazała się znacznie bardziej niebezpieczna.
„Nie dla nich.”
A potem dzwoneczek zabrzmiał nad całą salą.
👇 Finał tej historii jest już dostępny



