CZĘŚĆ 4
Posłaniec nie zdążył uklęknąć. Edward wyrwał mu list z ręki i rozerwał pieczęć tak gwałtownie, że wosk przeciął mu skórę na kciuku.
Jedna kropla krwi spadła na pergamin.
— Mój ojciec żyje? — zapytał.
— Żyje, panie, ale lekarz twierdzi, że zostały mu godziny. Rozkaz został wydany przed omdleniem.
Lord Malcolm wyprostował się.
— W takim razie wszystko jest zgodne z prawem. Król przekazał mi władzę do czasu powrotu księcia.
— Nie wrócę nigdzie — odpowiedział Edward.
— Wasza Wysokość nie ma wyboru. Rozkaz nosi królewską pieczęć.
Malcolm wyciągnął rękę po dokument. Edward go nie oddał.
Zamiast tego podał go mnie.
— Przeczytaj.
Zrobiłam krok pod światło świec. Papier pachniał ostrym olejkiem migdałowym. Znałam ten zapach. W królewskiej kancelarii używano go do czyszczenia metalowych pieczęci, ale w zbyt dużej ilości pozostawiał na pergaminie tłustą, gorzką woń.
Przesunęłam palcem po dolnym brzegu.
— To nie jest królewski pergamin — powiedziałam.
Malcolm prychnął.
— Zaczyna się kolejny teatr.
— Królewskie dokumenty mają włókna lnu. Ten wykonano z konopi. I spójrzcie tutaj. Pieczęć została odciśnięta przed wyschnięciem atramentu.
Kanclerz podszedł bliżej. Wziął kartę, obejrzał ją pod płomieniem i zmienił wyraz twarzy.
— Księżna ma rację — powiedział. — Ten dokument powstał poza kancelarią.
Malcolm chwycił go za ramię.
— Milcz.
To był jego błąd.
Nie dlatego, że go dotknął. Dlatego, że na jego mankiecie zobaczyłam ten sam gorzki osad, który pachniał na pergaminie. Zielonkawą maź, zaschniętą między srebrnymi nićmi.
— Pani doktor — zawołałam. — Podejdź tutaj.
Królewska lekarka przecisnęła się przez tłum. Powąchała papier, potem przyjrzała się plamie na mankiecie Malcolma.
— To wyciąg z pestek gorzkich migdałów — powiedziała. — W małej dawce zabija powoli.
W sali zapadła cisza tak nagła, że słyszałam trzask knotów w świecach.
— To absurd — powiedział Malcolm.
— Pański mankiet — odparła lekarka — nie należy do człowieka, który tylko dotykał dokumentu.
Edward podszedł do niego.
— Byłeś przy moim ojcu dziś rano.
— Jak wszyscy członkowie rady.
— Nie. Tylko ty zaniosłeś mu lekarstwo.
Beatrice zasłoniła usta.
— Ojcze…
Malcolm spojrzał na córkę. Nie na mnie. Nie na Edwarda.
Na nią.
— Cofnij się — rozkazał.
— Co zrobiłeś? — wyszeptała Beatrice.
— Zrobiłem to, co było konieczne, żeby uratować królestwo przed słabym chłopcem i jego otyłą żoną.
Edward pobladł, lecz tym razem nie odwrócił wzroku.
— Chciałeś tronu.
— Chciałem porządku. Twój ojciec oddał kraj kobiecie, która wydaje pieniądze na żołnierzy, zamiast pilnować, jak wygląda przed dworem.
Podeszłam do niego.
— Nie chodziło ci o mój wygląd.
— Oczywiście, że nie. Chodziło o to, że ludzie jej słuchają.
Te słowa uderzyły mocniej niż wszystkie drwiny tego wieczoru.
Malcolm od początku bał się nie mojej sukni, lecz tego, że wdowy po żołnierzach znały moje imię. Bał się, że kupcy wiedzieli, kto zapłacił za zboże. Bał się, że służba przestanie szeptać i zacznie mówić.
Anna podniosła skrzynię z księgami.
— Mam jeszcze coś — powiedziała.
Wyjęła cienki zeszyt oprawiony w skórę.
— W tym zapisywałam, kiedy lord Malcolm zabierał dokumenty. Są daty, nazwiska strażników i godziny. Jest też nazwisko człowieka, który dostarczył truciznę.
Malcolm rzucił się ku niej.
Edward zastąpił mu drogę.
— Ani kroku.
Książę nie był już chłopakiem przy bocznych drzwiach. Stał prosto, z rozciętym palcem i plamą wina na bucie.
Do sali wbiegli strażnicy wierni królowi. Nie przyprowadzili ich jednak ludzie Edwarda.
Przyprowadziły ich kobiety z kuchni, stajenni i ranni weterani, którzy od miesięcy otrzymywali ode mnie zapomogi. Czekali za bramą, bo Anna wysłała im wiadomość podczas mojego tańca.
To był prawdziwy powód muzyki.
Każdy obrót, każdy krok i każde uderzenie dzwoneczka oznaczały kolejne grupy mające wejść na dziedziniec. Nie planowałam widowiska. Planowałam, żeby świadkowie byli blisko, gdy Malcolm spróbuje przejąć władzę.
Edward spojrzał na mnie z bólem.
— Wiedziałaś, że będzie chciał to zrobić?
— Wiedziałam, że przygotowuje coś przeciwko mnie. Nie wiedziałam, że zaatakuje króla dziś wieczorem.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś?
— Próbowałam. Ty za każdym razem patrzyłeś na innych, żeby sprawdzić, czy się ze mnie nie śmieją.
Te słowa trafiły go bez hałasu.
Odwrócił głowę.
— Bałem się — powiedział.
— Wiem.
— Bałem się, że jeśli stanę przy tobie, wszyscy uznają, że wybrałem słabość.
— A co wybrałeś, uciekając?
Nie odpowiedział od razu. Podszedł do przewróconego kielicha, uklęknął i zaczął zbierać kawałki szkła. Jeden odłamek przeciął mu palec.
— Wybrałem ich opinię — powiedział. — I prawie straciłem ojca. Prawie straciłem ciebie.
— Prawie?
Spojrzał na mnie.
— Jeśli nadal chcesz odejść, przygotuję ci eskortę przed świtem.
To nie była piękna prośba. Nie obiecywał, że świat się zmieni. Nie udawał, że jeden wieczór naprawi osiem miesięcy milczenia.
Właśnie dlatego mu uwierzyłam.
— Najpierw pojedziemy do króla — powiedziałam. — Potem otworzysz wszystkie księgi przed radą. Bez wyjątków.
— A jeśli rada odmówi?
— Wtedy przeczytamy je na rynku.
Kącik jego ust drgnął.
— Nie zatańczysz przed całym miastem?
— Jeśli będzie trzeba.
W sąsiedniej komnacie lekarze walczyli o życie króla. Malcolm został odprowadzony do wieży, lecz jego nazwisko nie zniknęło od razu z murów pałacu. Beatrice oddała ojca pod straż i sama przyniosła kanclerzowi listy, które wcześniej ukrywała w podszewce wachlarza. Zrobiła to nie z nagłego bohaterstwa, lecz dlatego, że zrozumiała, iż dla Malcolma nawet własna córka była tylko kolejnym podpisem.
Król przeżył noc.
Kiedy nad ranem odzyskał przytomność, pierwsze pytanie zadał o rachunki dla wdów. Drugie o mnie.
Edward wszedł do jego komnaty ze mną u boku.
Nie przed nim.
Obok mnie.
A trzy dni później, podczas posiedzenia rady, położono przede mną dokument potwierdzający, że cały mój majątek został wydany na ratowanie królewskich rodzin. Nie odzyskałam ziem ani pieniędzy. Została mi tylko suknia z obtartym do czerwoności gorsetem, mosiężny dzwoneczek i nazwisko, którego nikt już nie mógł wymawiać z pobłażaniem.
Edward poprosił, żebym zatrzymała dzwoneczek przy tronie.
— Nie — odpowiedziałam.
— Dlaczego?
Podałam go Annie.
— Bo głos nie powinien należeć tylko do tych, którzy siedzą wysoko.
Anna ścisnęła pękniętą rączkę. Jej oczy zaszkliły się, lecz nie spuściła wzroku.
Wieczorem wróciłam do sali, w której się ze mnie śmiano. Muzycy naprawili pulpit, a na posadzce wciąż tkwiła cienka rysa po rozbitym kielichu.
Edward stanął obok niej.
— Zatańczysz jeszcze raz? — zapytał.
Popatrzyłam na niego, na księgi leżące przy tronie i na Annę, która uniosła dzwoneczek.
— Nie dla nich — powiedziałam.
Dzwoneczek zabrzmiał, a cała sala zaczęła tańczyć razem ze mną.
Przegapiłeś początek?




