CZĘŚĆ 4
„Dziewczynka jest pod sceną, ale nie jest sama” — przeczytała Laura.
Przez sekundę nikt się nie poruszył.
Potem Mateusz pobiegł do samochodu.
— Jedziemy — rzucił.
Wsiadłem obok Laury, a on usiadł za kierownicą. Nie ufałem mu. Nie wybaczyłem mu. Ale znał szkołę, schowek i wszystkie miejsca, w których mój ojciec przez lata kazał zamiatać cudze cierpienie pod dywan.
Silnik zawył na pustym parkingu.
— Kto wysłał wiadomość? — zapytałem.
— Nie wiem — odpowiedziała Laura.
— Ty wiesz — powiedziałem do Mateusza.
— Nie.
— Jeśli coś ukrywasz, moja córka może za to zapłacić.
Mateusz zacisnął dłonie na kierownicy.
— Wiem tylko, że dyrektor szkoły ma klucz do schowka. Nazywa się Grzegorz Hale. To on przekonał ojca, że najlepiej zniszczyć wszystkie relacje.
Laura spojrzała na niego w lusterku.
— A ty przez cały czas pozwalałeś mu działać?
— Próbowałem zebrać dowody.
— Trzymając dziecko same w domu i każąc mu milczeć?
Mateusz nie odpowiedział.
To wystarczyło.
Szkoła stała na końcu ciemnej ulicy. W sali teatralnej paliła się jedna lampa awaryjna. Drzwi były uchylone.
— Zosiu! — krzyknąłem.
Nie usłyszałem odpowiedzi.
Weszliśmy między rzędy zakurzonych krzeseł. Nad sceną wisiała rozdarta kurtyna, a na podłodze leżała papierowa korona z przedstawienia sprzed lat.
Pod sceną coś stuknęło.
— Tato! — dobiegł głos Zofii.
Rzuciłem się na kolana.
— Zosiu, jestem tutaj!
— Nie mogę wyjść! Drzwiczki się zablokowały!
Mateusz uklęknął obok mnie.
— Jest tam ktoś z tobą?
— Pani Marta!
Laura zaklęła pod nosem.
— Marta pojechała z nami do szpitala — powiedziałem.
— To nie ta Marta — odparł Mateusz.
Znalazł metalową dźwignię pod boczną deską i pociągnął. Mechanizm zgrzytnął, ale klapa ani drgnęła.
— Odsuń się — powiedziałem.
— Nie, jeśli ją wyważysz, deska spadnie do środka.
— Więc zrób coś!
— Robię.
Pochylił się i przez szczelinę wsunął rękę. Po chwili usłyszeliśmy kliknięcie. Klapa uniosła się kilka centymetrów.
Najpierw wyciągnąłem Zofię. Wpadła mi w ramiona, pachniała kurzem i miętową gumą. Przycisnęła twarz do mojej szyi.
— Przepraszam — wyszeptała. — Myślałam, że muszę znaleźć te papiery, żeby ci udowodnić, że nie zmyślam.
— Nie musiałaś niczego udowadniać. Powinienem był ci uwierzyć od razu.
Za nią z wnętrza schowka wyszła kobieta w granatowym swetrze. Była po czterdziestce i miała rozciętą wargę.
— To pani? — zapytała Laura.
Kobieta kiwnęła głową.
— Nazywam się Anna Wilk. Byłam sekretarką dyrektora Hale’a. Znalazłam dziewczynkę przy schodach i zeszłam za nią. Potem on zamknął nas od zewnątrz.
— Hale tutaj jest? — zapytałem.
— Był. Uciekł, kiedy usłyszał samochód.
Anna wskazała metalową skrzynkę.
— Ale zostawił to.
W środku znajdowały się kopie zgłoszeń, rachunki i lista przelewów. Przy nazwisku mojego ojca widniały daty, kwoty oraz dopisek: „usunięcie materiałów”. Przy nazwisku Mateusza: „przejąć fundację albo uciszyć”.
Mateusz patrzył na kartkę, jakby ktoś właśnie wyciął mu z piersi serce.
— Mówił, że chodzi o mnie — powiedział.
— Chodziło o pieniądze fundacji — odparła Laura. — Twój ojciec przekazywał je na pomoc dzieciom. Hale chciał przejąć zarządzanie. Mateusz był przeszkodą, bo odkrył, że rachunki są fałszowane.
— A mój ojciec? — zapytałem.
Anna odwróciła wzrok.
— Ryszard dowiedział się o oszustwie. Zamiast zgłosić Hale’a, pozwolił mu zrzucić winę na Mateusza. Bał się, że ujawnienie wszystkiego zniszczy szpital, fundację i jego nazwisko.
Zrozumiałem wtedy, że Mateusz nie był niewinnym bohaterem. Ukrywał dokumenty. Manipulował Zofią. Próbował sam naprawić system, który dawno temu nauczył go, że prawda jest mniej ważna niż rodzinna reputacja.
Ale nie był potworem z opowieści Laury.
Potworów było więcej.
Nad ranem spotkaliśmy się w gabinecie ojca. Ryszard siedział przy biurku. Na blacie leżały wszystkie dokumenty ze skrzynki, a obok jego srebrny zegarek z pękniętym szkiełkiem.
— Hale uciekł — powiedział.
— Nie na długo — odparła Laura.
— Chcę porozmawiać z Danielem.
Stanąłem przed nim.
— Mów.
Ojciec podniósł kartkę z listą przelewów.
— Myślałem, że jeśli zamknę sprawę pierwszej dziewczynki, ochronię szpital. Potem Hale zaczął mnie szantażować. Powiedział, że ujawni wszystko, jeśli nie oddam mu fundacji.
— A ty pozwoliłeś, żeby ludzie bali się mówić.
— Tak.
Słowo spadło między nami ciężko i bez ozdobników.
— Wiedziałeś o Zofii?
— Nie. Mateusz powiedział mi tylko, że znalazłeś jego notes. Bał się, że go zabijesz własnymi rękami.
— Powinien był się bać, że straci dostęp do niej.
Mateusz stał przy ścianie.
— Masz rację — powiedział. — Nie powinienem był zostawać z nią sam. Nawet jeśli chciałem ją ochronić. Przepraszam, Zosiu.
Córka siedziała obok Laury i ściskała różową wstążkę od pozytywki.
— Nie chcę już z tobą zostawać sam na sam — odpowiedziała.
Mateusz spuścił głowę.
— Rozumiem.
To był pierwszy uczciwy gest, jaki wykonał tej nocy.
Ryszard podpisał rezygnację z kierowania szpitalem i fundacją. Pieniądze wróciły na konta rodzin, którym je odebrano. Marta dostała opłacone leczenie siostrzenicy, ale tym razem nie przez tajną umowę — przelew został zgłoszony publicznie, z pełną dokumentacją.
Anna przekazała wszystkie kopie relacji właściwym służbom. Hale został zatrzymany na lotnisku, kiedy próbował wyjechać z miasta. Nie potrzebowałem być przy tym.
Najważniejsza rozmowa odbyła się później, w pokoju Zofii.
Usiadłem na podłodze przy jej łóżku.
— Powiedz mi, kiedy zaczęłaś się bać — poprosiłem.
— Tego wieczoru, kiedy powiedziałam ci o wujku, a ty odebrałeś telefon.
Zamknąłem oczy.
— Pamiętam.
— Myślałam, że jesteś zły na mnie.
— Byłem zły na siebie. Tylko nie umiałem tego wtedy nazwać.
Zofia podała mi różową wstążkę.
— Możesz naprawić pozytywkę?
Przyjąłem ją ostrożnie. Metalowa sprężynka była wygięta, a mały papierowy kwiat odpadł od podstawy.
— Spróbuję.
— Nie obiecuj, jeśli nie wiesz jak.
Spojrzałem na nią.
— Masz rację. Najpierw sprawdzę, co jest zepsute. Potem ci powiem, czy da się to naprawić.
Kiwnęła głową.
Na biurku leżał notes Mateusza. Ostatnia strona była pusta, z wyjątkiem jednego zdania napisanego dziecięcą ręką.
„Nie każcie nam już milczeć”.
To Zofia je dopisała.
Kilka dni później pojechaliśmy razem do szkoły, nie na uroczystość i nie na rodzinne spotkanie. Zofia miała zeznawać przy Laurze, ale przed wejściem zatrzymała mnie za rękę.
— Tato?
— Tak?
— Jeśli ktoś znowu powie, że przesadzam, co zrobisz?
Kucnąłem przed nią.
— Poproszę, żeby powiedział to przy tobie. Głośno. Żeby wszyscy usłyszeli.
Zofia ścisnęła moją dłoń.
W sali teatralnej Anna ustawiła na stole metalową skrzynkę pełną dokumentów. Mateusz siedział daleko od córki. Ryszard nie wszedł do środka.
Przed rozpoczęciem rozmowy Zofia położyła na skrzynce swoją różową wstążkę.
— To przypomina mi, że trzeba mówić, nawet kiedy głos się trzęsie — powiedziała.
Laura przesunęła w jej stronę kartkę.
— Możesz zacząć, kiedy będziesz gotowa.
Zofia spojrzała na mnie, a potem na zamkniętą metalową skrzynkę.
— Jestem gotowa.
Wstążka zadrżała pod jej palcami, kiedy powiedziała pierwsze zdanie, którego wtedy, przy kolacji, nie usłyszałem do końca: „Nie podobało mi się, kiedy wujek zamykał drzwi”.
Przegapiłeś początek?
