Kiedy powiedziałam Igorowi, że ma się spakować i opuścić moje mieszkanie, roześmiał się tak, jakby właśnie usłyszał najlepszy żart tygodnia.
Był wtorek, kilka minut po dziewiętnastej. Stałam w kuchni w mokrych od deszczu butach, z torbą na laptopa opartą o nogę i małym jogurtem w dłoni. Od rana miałam dwie narady, później pojechałam do klienta, a wieczorem przez prawie trzy godziny poprawiałam raport. Marzyłam tylko o prysznicu i czymś ciepłym do jedzenia.
W lodówce znalazłam pół słoika musztardy, wodę, wyschnięty kawałek sera i pojemnik z dwiema łyżkami wczorajszej kaszy. Na drzwiach leżało jedno jajko.
— Kupiłeś produkty? — zapytałam.
Z salonu dobiegał dźwięk gry. Igor nawet nie odwrócił głowy.
— Jakie produkty?
— Te, na które zostawiłam ci rano siedemset złotych. Mięso, warzywa, mleko, jajka, kaszę. Wszystko ci zapisałam.
Pojawił się w drzwiach dopiero po chwili. Miał na sobie rozciągnięte spodnie dresowe, a w ręku trzymał kontroler. Na jego kciuku błyszczała tłusta plama po chipsach.
— Pamiętam — powiedział. — Nie kupiłem.
— Dlaczego?
— Samochód potrzebował naprawy.
Przez moment słyszałam tylko ciche buczenie lodówki. Poczułam, jak zmęczenie podchodzi mi pod gardło.
— Wydałeś pieniądze na samochód?
— Nie wszystkie. Zostało mi dwieście.
— To były pieniądze na jedzenie.
— Maryna, nie przesadzaj. Możemy zamówić kolację.
— Za co?
Wzruszył ramionami.
— Do wypłaty mam trzy dni.
Spojrzałam na niego i nagle zobaczyłam nie mężczyznę, z którym mieszkałam od dwóch lat, lecz lokatora, który przyzwyczaił się, że ktoś inny napełnia lodówkę.
Czynsz opłacałam ja. Rachunki opłacałam ja. Proszek, papier, środki do zmywarki, jedzenie — również ja. Igor swoje pieniądze wydawał na samochód, siłownię i weekendy z bratem.
— Dobrze — powiedziałam cicho. — Skoro sam decydujesz o swoich pieniądzach, od dziś sam też decyduj, gdzie będziesz mieszkał.
Uśmiechnął się.
— Znowu dramat?
— Spakuj rzeczy.
Tym razem zaśmiał się głośniej.
— Ty naprawdę myślisz, że wyrzucisz mnie po jednym kłopocie z zakupami?
— Nie po jednym. Po roku udawania, że wszystko samo pojawia się w tym mieszkaniu.
Poszłam do sypialni, wyjęłam z pawlacza jedną z dwóch walizek, z którymi kiedyś do mnie przyjechał, i rzuciłam ją na podłogę. Zamek zgrzytnął, jakby protestował razem ze mną.
— Maryna, odłóż to.
— Nie.
— To moje mieszkanie tak samo jak twoje.
Zatrzymałam rękę nad stertą jego koszulek.
— Powtórz.
— Słyszałaś.
Wtedy Igor podszedł do komody, otworzył dolną szufladę i wyjął czarną teczkę, której nigdy wcześniej nie widziałam. Trzymał ją mocno, przyciśniętą do piersi.
— Skoro chcesz rozmawiać o tym, co jest czyje — powiedział — może najpierw zobaczysz, co podpisałaś…
Jego palce zaczęły rozsuwać metalowe zapięcie teczki…
CZĘŚĆ 2
Jego palce zaczęły rozsuwać metalowe zapięcie teczki, lecz zanim zdążył ją otworzyć, wyrwałam mu ją z ręki.
Teczka uderzyła o podłogę. Z wnętrza wysunęły się kartki, a na wierzchu pojawiła się kopia mojego dowodu osobistego. Poczułam zimno w palcach.
— Skąd to masz?
Igor schylił się szybko, lecz zablokowałam mu drogę kolanem.
— Odpowiedz.
— Spokojnie. Potrzebowałem dokumentów do formalności.
— Jakich formalności?
— Nie rób scen.
Podniosłam pierwszą kartkę. Był to wydruk z księgi wieczystej mojego mieszkania. Adres znałam na pamięć. Numer księgi również. Pod nim znajdowała się tabela z wartością lokalu i odręczną notatką: „możliwa sprzedaż — około sześćset tysięcy”.
Serce zaczęło mi walić.
— Co to jest?
Igor próbował wyrwać mi dokument.
— Nic, co powinno cię obchodzić.
— To mój lokal.
— Wspólny dom.
— Kupiłam go, zanim cię poznałam.
— A ja przez dwa lata dokładałem się do życia tutaj.
Roześmiałam się krótko, choć wcale nie było mi do śmiechu.
— Do którego życia? Do mojego? Bo rachunki są na moje nazwisko.
Na stole leżała mała ceramiczna miseczka z pękniętym brzegiem. Dostałam ją od ojca po przeprowadzce. Zacisnęłam na niej dłoń tak mocno, że poczułam ostry kant pod palcami.
W teczce znalazłam jeszcze wydruk wiadomości i kartkę z nazwiskiem: „Alicja Wrona, pośrednictwo nieruchomości”. Obok numeru telefonu ktoś dopisał: „środa, jedenasta”.
— Umówiłeś spotkanie w sprawie sprzedaży mieszkania?
Igor pobladł, ale zaraz odzyskał pewność siebie.
— Chciałem tylko sprawdzić, ile jest warte.
— Po co?
— Żebyśmy mogli kupić coś większego.
— Bez powiedzenia mi?
— Wiedziałem, że zaczniesz panikować.
— Bo właśnie znalazłam w swojej sypialni kopię własnego dowodu i wycenę mieszkania, którego nie zamierzam sprzedawać!
Przez chwilę staliśmy naprzeciw siebie. Za ścianą sąsiad przesuwał krzesło, a z salonu nadal mrugało światło niedokończonej gry.
— Jutro przyjdzie pośredniczka — powiedziałam.
— Odwołam spotkanie.
— Nie. Pójdę z tobą.
Igor zacisnął szczękę.
— Maryna, nie rozumiesz, że próbuję coś dla nas zbudować?
— Z moim mieszkaniem jako kapitałem?
Nie odpowiedział.
To milczenie powiedziało więcej niż wszystkie jego wyjaśnienia.
Następnego dnia o jedenastej spotkaliśmy się w małej kawiarni przy ulicy Różanej. Alicja Wrona miała granatowy płaszcz, skórzaną teczkę i zwyczaj stukania długopisem w stół, kiedy się denerwowała.
— Pan Igor twierdził, że jest właścicielem lokalu — powiedziała, spoglądając na mnie. — Powiedział, że żona pracuje za granicą i upoważniła go do rozmów.
— Nie jestem jego żoną — odparłam.
Igor odsunął filiżankę.
— To nieporozumienie.
Alicja wyjęła z teczki jeszcze jeden dokument.
— Nie chciałam go podpisywać, dopóki nie zobaczę właścicielki. Ale wczoraj dostałam wiadomość, że mam przygotować umowę rezerwacyjną. Z załącznikiem.
Na kartce widniał podpis przypominający mój.
Pochyliłam się nad stołem. Litery były podobne, lecz końcówka mojego nazwiska była zbyt długa, nienaturalnie wygięta.
— Tego nie podpisałam.
Igor poderwał się z krzesła.
— Wystarczy tego przedstawienia!
Alicja cofnęła rękę z dokumentem.
— Proszę usiąść. Ten podpis może mieć poważne konsekwencje.
Spojrzałam na Igora. Jego twarz była napięta, a pod okiem drgał mu mięsień.
— Kto jeszcze ma kopię mojego dowodu? — zapytałam.
Wtedy jego telefon zawibrował na stole. Igor zerknął na ekran i natychmiast go odwrócił.
Lecz zdążyłam przeczytać pierwsze słowa wiadomości: „Jeśli dziś nie oddasz pieniędzy, przyjadę do niej osobiście…”
CZĘŚĆ 3
Lecz zdążyłam przeczytać pierwsze słowa wiadomości: „Jeśli dziś nie oddasz pieniędzy, przyjadę do niej osobiście…”
W kawiarni nagle zrobiło się duszno. Alicja przestała stukać długopisem.
— Jakie pieniądze? — zapytałam.
— To nie twoja sprawa — odburknął Igor.
— Skoro ktoś grozi, że przyjdzie do mojego mieszkania, to jest moja sprawa.
Alicja wstała i zamknęła drzwi do sali obok, żeby odgłosy ekspresu nie zagłuszały rozmowy.
— Panie Igorze, musi pan wyjaśnić, skąd miał pan dokumenty i dlaczego przedstawił się jako współwłaściciel.
— Nie muszę niczego wyjaśniać tej kobiecie.
— Mnie pan wyjaśni — powiedziałam. — Teraz.
Igor oparł dłonie na stole. Paznokieć kciuka miał rozdwojony, jak zawsze, gdy był zdenerwowany.
— Pożyczyłem pieniądze.
— Od kogo?
— Od ludzi z warsztatu.
— Ile?
Nie odpowiedział.
Alicja spojrzała na dokumenty.
— Z tych wiadomości wynika, że chodzi o trzydzieści tysięcy złotych.
Poczułam, jak coś ciężkiego opada mi w żołądku.
— Na co je wydałeś?
— Na samochód.
— Nie kłam.
Igor odwrócił wzrok.
Wtedy Alicja wyjęła z teczki dodatkową kartkę.
— Muszę powiedzieć państwu coś jeszcze. W poniedziałek był u mnie mężczyzna, który twierdził, że zna pana Igora. Powiedział, że mieszkanie ma zostać sprzedane, bo dług zostanie spłacony z zaliczki. Pokazał mi kopię tego samego dokumentu i numer telefonu do pani.
— Kto to był? — zapytałam.
— Nazywał się Radosław Kaczmarek. Twierdził, że pożyczył panu Igorowi pieniądze na udział w zakładach sportowych.
Igor gwałtownie wstał.
— Ona nie ma prawa tego mówić!
— Ma — odparła Alicja. — Zwłaszcza że próbował pan sprzedać cudzą własność.
Spojrzałam na Igora. Nagle wszystkie znikające wypłaty, nowe części do samochodu, jego nerwowe wyjścia i nocne rozmowy nabrały jednego znaczenia.
— Zakłady?
— To miało się odwrócić — powiedział szybko. — Byłem o krok od wygranej.
— Ile przegrałeś?
— Nie wiem.
— Ile?
— Około trzydziestu tysięcy.
Wypowiedział to tak cicho, jakby liczył, że słowa spadną pod stół i tam zostaną.
— A moje mieszkanie miało cię uratować.
— Chciałem tylko pożyczyć pod zastaw. Potem wszystko bym odkupił.
— Bez mojej zgody?
— Przecież jesteśmy razem!
Alicja pokręciła głową.
— Państwo nie są małżeństwem. Nie ma pan żadnego prawa do tego lokalu.
Igor zaczął mówić szybciej, chaotycznie. Twierdził, że płacił za paliwo, że pomagał przy przenoszeniu mebli, że sam fakt mieszkania ze mną dawał mu prawo do decyzji. Im bardziej próbował się bronić, tym wyraźniej odsłaniał prawdę.
To on podpisał dokument. To on wysłał kopię mojego dowodu. To on powiedział pośredniczce, że jestem za granicą.
Alicja położyła przede mną wizytówkę.
— Proszę zachować wszystkie papiery. Mogę potwierdzić, co się wydarzyło.
Igor patrzył na mnie już bez złości. W jego oczach pojawił się strach.
— Maryna, nie rób z tego sprawy. Oddam pieniądze.
— Jak?
Zanim odpowiedział, mój telefon zadzwonił. Numer był nieznany.
Odebrałam.
— Czy rozmawiam z właścicielką mieszkania przy ulicy Brzozowej? — zapytał męski głos. — Mam dla pani propozycję, zanim sprawa trafi do innych ludzi.
Spojrzałam na Igora.
Jego twarz zrobiła się biała, bo rozpoznał głos przede mną.
— Kim pan jest? — zapytałam.
— Człowiekiem, który ma oryginał dokumentu podpisanego przez pani partnera. I człowiekiem, który wie, że Igor nie działał sam…
Wtedy nieznajomy powiedział, że Igor nie działał sam…
Myślałam, że chodzi tylko o jego długi i kłamstwa.
Finał pokazał mi, jak daleko sięgał plan, o którym nic nie wiedziałam.
„Nie chcę pani mieszkania. Chcę odzyskać prawdę”.
Igor pobladł.
👇 Finał tej historii jest już otwarty.
