Tej nocy coś roztrzaskało łańcuchy za drzwiami komnaty Króla Alfy, a ja stałam z dłonią opartą o zimne drewno.
Jeszcze rano nie miałam nawet pewności, czy wieczorem znajdę miejsce do spania. Od dwudziestu dwóch lat mieszkałam w sierocińcu Świętej Miriam, gdzie nauczono mnie gotować, szyć i nie zadawać pytań. O rodzicach nie wiedziałam nic. Jedyną pamiątką była mała chusteczka z kremowego lnu, wyhaftowana dziwnym, srebrzystym znakiem. Przełożona twierdziła, że znaleziono ją przy mnie, kiedy byłam niemowlęciem.
— Nie zbliżaj się do zamku Baleward — ostrzegła mnie kiedyś. — Tam nawet ściany mają uszy.
Kiedy jednak skończyłam dwadzieścia dwa lata, drzwi sierocińca zamknęły się za mną bez pożegnania. Dostałam torbę z dwiema sukienkami, kilka monet i bochenek twardego chleba. Przy studni usłyszałam wtedy rozmowę dwóch kobiet.
— Król szuka służby — powiedziała pierwsza. — Płaci srebrem i daje jedzenie.
— Za srebro można też kupić trumnę — odparła druga.
Następnego ranka poszłam do gospody. Przy stole siedziała Lady Adrian Greymark, zarządczyni zamku. Miała czarne rękawiczki i spojrzenie tak ostre, że poczułam je na skórze.
— Imię?
— Nora.
— Nazwisko?
Opuściłam wzrok.
— Nie mam.
Jej palce zatrzymały się na kartce.
— Umiesz gotować?
— Lepiej niż większość ludzi, którzy mają nazwisko.
W gospodzie zapadła cisza. Byłam pewna, że właśnie straciłam jedyną szansę.
Adrian uśmiechnęła się jednak bardzo lekko.
— Zaczynasz jutro.
Zamek Baleward wyrastał nad doliną niczym czarna góra. Strażnicy nosili na płaszczach znak wilka, a każdy z nich odsuwał wzrok, kiedy pytałam o komnaty króla. Przez pierwsze tygodnie pracowałam od świtu do nocy. Zmywałam naczynia, szorowałam kamienne posadzki i zanosiłam do kuchni kosze z ziołami, których nie używało się do gotowania.
— To na gorączkę króla — szepnęła kucharka Marta, gdy zobaczyła, jak oglądam suszone korzenie.
— Król jest chory?
Marta ścisnęła fartuch.
— Król Alfa nie choruje. Król Alfa jest przeklęty.
W noc jego urodzin zamek pełen był gości, muzyki i udawanych uśmiechów. O północy, gdy skończyłam sprzątać salę, usłyszałam z górnych pięter głuchy ryk. Puchar spadł z tacy i potoczył się po posadzce.
— Nie idź tam — syknął strażnik Oren, który pojawił się za mną. — Cokolwiek usłyszysz, nie otwieraj.
— Kto jest za drzwiami?
— Twój król. I coś, czego nie powinno być w żadnym człowieku.
Drugi ryk wstrząsnął murami. Pobiegłam schodami w górę, choć serce waliło mi jak młot. Na końcu pustego korytarza stały żelazne drzwi. Zza nich dobiegł trzask metalu, potem ciężki oddech.
Wyjęłam spod sukni haftowaną chusteczkę. Srebrny znak na tkaninie nagle rozjarzył się bladym światłem.
Zamek w drzwiach obrócił się sam.
A za nimi coś właśnie zerwało ostatni łańcuch…
CZĘŚĆ 2
A za nimi coś właśnie zerwało ostatni łańcuch…
Drzwi uchyliły się o szerokość dłoni. Z wnętrza uderzyło we mnie gorące powietrze o zapachu żelaza, popiołu i gorzkich ziół. Cofnęłam się, lecz wtedy usłyszałam niski, ludzki głos.
— Odejdź.
Nie był to ryk. Było w nim zmęczenie tak głębokie, że aż ścisnęło mnie w gardle.
— Wasza Wysokość?
— Jeśli wejdziesz, możesz nie wyjść.
Przez szczelinę zobaczyłam mężczyznę przykutego do kamiennego filaru. Miał rozdartą koszulę, krew na ramieniu i oczy o dwóch różnych barwach: jedno złote, drugie czarne jak bezksiężycowa noc. Wokół jego szyi biegły ciemne żyły, jakby pod skórą poruszał się cień.
Za moimi plecami rozległy się kroki.
— Co ty tutaj robisz? — warknęła Lady Adrian.
Odwróciłam się. Stała z kluczem w dłoni, a jej czarne rękawiczki były wilgotne od deszczu. Oren pojawił się obok niej i natychmiast uklęknął.
— Pani, drzwi otworzyły się same.
Adrian spojrzała na chusteczkę w mojej dłoni. Na sekundę straciła kolor.
— Oddaj mi to.
— To należy do mnie.
— Nie masz pojęcia, co nosisz przy sercu.
Z komnaty dobiegł gwałtowny trzask. Król wyrwał jedną rękę z metalowej obręczy. Oren wyciągnął miecz, a Adrian chwyciła mnie za nadgarstek tak mocno, że poczułam paznokcie przez materiał.
— Zamknij drzwi — rozkazała.
— On jest ranny — powiedziałam.
— On nie jest człowiekiem.
Wtedy mężczyzna podniósł głowę.
— Adrian — powiedział cicho. — Nie dotykaj jej.
Lady Greymark puściła mnie, lecz jej twarz stwardniała.
— Do kuchni. Natychmiast.
— Najpierw opatrzę mu ramię.
— To rozkaz.
Nie wiem, skąd wzięła się we mnie odwaga. Może z głodu, może z lat spędzonych w miejscu, gdzie każdy rozkaz miał boleć.
— Jeśli umrze, cała dolina straci króla.
W komnacie zapadła cisza. Wykorzystałam ją, wsunęłam się do środka i zatrzasnęłam drzwi przed Orenem. Król szarpnął się, gdy podeszłam, ale nie odsunęłam się. Na jego skórze widniały cienkie, czarne linie. Przypominały korzenie oplatające serce.
— Zostań przy ścianie — syknął.
— Jeśli chciałabym pana skrzywdzić, nie przyszłabym z bandażem.
— Nie wiesz, czego chcesz.
— Wiem, że krwawisz.
Przemyłam ranę. Kiedy dotknęłam jej chusteczką, cień pod skórą cofnął się z sykiem. Król spojrzał na haft, a jego złote oko rozszerzyło się.
— Skąd to masz?
— Było przy mnie, gdy znaleziono mnie jako niemowlę.
— Kto cię znalazł?
— Przełożona sierocińca. Powiedziała, że nie zna moich rodziców.
Raiden zacisnął zęby. Nagle czarne żyły znów rozbłysły, a z jego gardła wydobył się zduszony jęk. Podłoga zadrżała.
— Co się dzieje?
— Klątwa budzi się przed świtem.
— Jak ją zatrzymać?
Spojrzał na mnie tak, jakby odpowiedź była gorsza od śmierci.
— Potrzebuje krwi osoby, która nosi znak Popiołowej Lilii.
Za drzwiami ktoś zaczął przekręcać klucz.
— Raiden — szepnęłam. — Dlaczego patrzysz na moją chusteczkę?
Król nie zdążył odpowiedzieć. Zamek ustąpił, a do środka wszedł starszy mężczyzna z laską, którego nigdy wcześniej nie widziałam.
— Pani Greymark kłamała — powiedział. — Nora nie została tu zatrudniona przez przypadek…
CZĘŚĆ 3
— Pani Greymark kłamała — powiedział. — Nora nie została tu zatrudniona przez przypadek…
Starszy mężczyzna zamknął drzwi za sobą i oparł laskę o kamienną posadzkę. Poznałam go wtedy. Miał na imię Halvar i od lat był głównym zarządcą Balewardu. W jego palcach drżał pęk kluczy, lecz głos pozostał spokojny.
— Skąd znasz moje imię? — zapytałam.
— Bo to ja zaniosłem cię do sierocińca.
Król Raiden odwrócił głowę.
— Halvar, nie teraz.
— Właśnie teraz, mój królu. Jeśli nie powiem jej prawdy, Adrian zrobi to po swojemu.
Drzwi otworzyły się ponownie. Lady Greymark weszła z Orenem i dwiema strażniczkami. W dłoni trzymała szklaną fiolkę z ciemną cieczą.
— Odłóż ją, Halvar — rozkazała.
— Pokaż jej księgę — odpowiedział.
Adrian uśmiechnęła się zimno.
— Starzec bredzi.
Halvar wyjął z kieszeni złożony dokument. Papier był popękany, ale widniała na nim pieczęć królewskiego lekarza sprzed dwudziestu dwóch lat. Podpis należał do mojej matki, Eliany Veyr.
— Twoja matka była uzdrowicielką rodu królewskiego — powiedział Halvar. — Odkryła, że ojciec Raidenа został otruty przez własnego doradcę. Kiedy próbowała ujawnić prawdę, Adrian ukryła ją w podziemiach zamku.
— To niemożliwe — wyszeptałam.
— Eliana zdołała uciec tylko z tobą. Zostawiła ci tę chusteczkę i błagała mnie, bym cię chronił. Nie wiedziałem, że Adrian odnalazła ślad.
Raiden patrzył na Lady Greymark.
— Ty ją sprowadziłaś.
Adrian podniosła fiolkę.
— Sprowadziłam ją, bo tylko jej krew może przerwać klątwę.
— Albo ją utrwalić — powiedział Halvar.
Poczułam, jak lodowacieją mi palce.
— Co chcesz zrobić?
Adrian zbliżyła się do mnie.
— Twój przodek stworzył więź między królem a wilkiem, by chronić koronę. Eliana próbowała ją zerwać. Nie rozumiała, że bez więzi Raiden umrze. Ja mogę go ocalić. Wystarczy, że wypijesz eliksir i złożysz krew na kamieniu przysięgi.
— A co dostaniesz?
Jej uśmiech zniknął.
— Król będzie żył, ale nie będzie już zdolny sprzeciwić się opiekunowi korony. Mnie.
Raiden szarpnął łańcuch. Kamień pod jego stopami pękł.
— Nigdy nie oddam ci tronu.
— Już go oddałeś, gdy pozwoliłeś, by klątwa zjadła ci rozum.
Halvar rzucił mi księgę. Otworzyła się na stronie z dopiskiem Eliany. Atrament był wyblakły, lecz słowa dało się odczytać: „Krew córki nie jest lekarstwem. Jest kluczem. Więź pęknie tylko wtedy, gdy król sam wybierze człowieczeństwo”.
— On musi zrezygnować z mocy — wyjaśnił Halvar. — I przeżyć noc bez ochrony wilka.
— A jeśli nie przeżyje? — zapytałam.
Raiden spojrzał na mnie.
— Wtedy umrę jako ja, nie jako jej marionetka.
Adrian wyrwała kuszę jednej ze strażniczek.
— Dość. Nora, podejdź do kamienia.
Zrobiłam krok, lecz nie w jej stronę. Chusteczka w mojej dłoni rozjarzyła się mocniej, a znak na kamieniu odpowiedział tym samym światłem.
W tej chwili z dołu zamku dobiegł dźwięk rogów. Nie był to alarm straży. To był sygnał armii z północnych przełęczy.
Halvar spojrzał na okno.
— Adrian, twoi ludzie przybyli wcześniej.
Lady Greymark pobladła.
— Moi ludzie?
Z korytarza dobiegł męski głos:
— Otworzyć bramę w imię prawowitego dziedzica.
Raiden zerwał wzrok ku drzwiom. Adrian zacisnęła dłoń na kuszy.
— Nie powiedziałam ci wszystkiego — szepnęła do mnie. — Twój ojciec żyje…
Wtedy pod zamkiem rozległ się pierwszy wybuch, a kamienna wieża przechyliła się nad nami…
Raiden usłyszał imię wyryte pod zamkiem…
Wszystko, co Nora wiedziała o sobie i królu, miało się rozpaść. Finał przyniósł prawdę, której nie dało się już zakopać.
„Nie rób tego za mnie.”
Wtedy zrozumiałam, że wybór będzie należał do niego.
👇 Finał tej historii jest już otwarty



