CZĘŚĆ 4
Drzwi do sali Leo zatrzasnęły się z głuchym metalicznym dźwiękiem.
Daniel puścił Victora.
Doktor osunął się na ścianę, lecz nikt na niego nie patrzył. Wszyscy widzieliśmy przez szybę sylwetkę mężczyzny pochylonego nad inkubatorem. Miał niebieski strój sanitariusza i kartę Michaela przypiętą do piersi.
— To nie mój brat — powiedziałam.
— Skąd wiesz? — zapytał Tomas.
— Michael zawsze nosił kartę poziomo, bo pionowy klips rozcinał mu skórę. Ten człowiek przypiął ją pionowo.
Daniel dopadł do drzwi i nacisnął klamkę. Zamek nie ustąpił.
— Odsuń się — rozkazał.
— Jest tam moje dziecko — odparł mężczyzna zza szyby.
— I dlatego właśnie nie wejdziesz dalej.
Daniel wyciągnął broń, ale ja złapałam go za rękę.
— Nie strzelaj. Za szybą jest Leo.
— Jeśli dotknie przewodów…
— Nie dotknie. On czeka, aż zrobisz dokładnie to, czego chce.
Tomas wskazał sufit.
— Kanał wentylacyjny. W starej sali zabiegowej łączy się z tym oddziałem.
— Potrzebujemy klucza — powiedział Daniel.
Spojrzałam na Victora.
— On ma klucz.
Victor uśmiechnął się, choć drżały mu palce.
— Jeśli mnie zabijecie, dziecko umrze.
— Nikt cię nie zabije — powiedział Daniel. — Ale zaraz opowiesz, kto jest w tej sali.
— Niczego nie opowiem.
Tomas podszedł do niego i rozpiął mankiet koszuli. Pod materiałem miał cienką metalową rurkę przyciśniętą do tętnicy Victora.
— Nie lubię przemocy — powiedział cicho. — Ale umiem zatrzymać krwawienie tak, żeby człowiek przeżył bardzo długo.
Victor przełknął ślinę.
— Nazywa się Owen Price. Był kierowcą ludzi z nabrzeża. Przyszedł po dziecko, bo Daniel ma podpisać przekazanie całej siatki transportowej. Bez syna nie będzie miał powodu, żeby podpisać.
Daniel spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Ty nie chciałeś tylko pieniędzy.
— Chciałem kontroli. Camille miała księgę, ty miałeś lojalność ludzi, a Leo miał twoje nazwisko. Wystarczyło usunąć jedno i przestraszyć drugie.
— Zabiłeś ją dla kontroli? — zapytałam.
Victor skierował wzrok na mnie.
— Camille miała zamiar zabrać dziecko i zacząć mówić. Michael dowiedział się za dużo. Ty też.
Daniel odebrał mu klucz, lecz nie podał go ochroniarzom. Wcisnął go w dłoń Tomasowi.
— Kanałem — powiedział. — Ja odwrócę jego uwagę.
— Sam? — zapytałam.
— Jeśli pójdę z tobą, Owen zobaczy ruch. Ty znasz aparaturę. Ty wyprowadzisz Leo.
— A ty?
— Ja mam z nim rachunek.
Nie odpowiedziałam. Zniknęłam w sąsiednim pomieszczeniu, gdzie przez wąski właz można było dostać się do kanału. Metal był lodowaty, a na łokciach natychmiast poczułam ostre krawędzie śrub. Tomas czołgał się przede mną z kluczem między zębami.
Z drugiej strony szyby Daniel mówił spokojnie:
— Owen, odsuń się od inkubatora.
— Podpisz dokumenty.
— Victor już cię sprzedał.
— Kłamiesz.
— Powiedział, że masz zabrać mojego syna. Nie wspomniał, że po wszystkim twoi zleceniodawcy usuną także ciebie.
W kanale dotarliśmy do kratki. Zobaczyłam wnętrze sali. Owen trzymał dłoń przy przewodach Leo, a na podłodze leżała teczka z dokumentami.
Tomas wskazał dwa palce: dwa uderzenia.
Pierwsze.
Drugie.
Wyskoczyliśmy z kanału. Tomas rzucił metalowym kluczem w lampę. Szkło rozprysło się z trzaskiem, a sala pogrążyła się w półmroku. Owen odwrócił głowę. Chwyciłam Leo przez otwór inkubatora, przyciągając go do piersi dokładnie tak, jak podczas pierwszej nocy.
Dziecko zakwiliło.
— Nie, nie, maleńki — szepnęłam. — Jestem tutaj.
Owen ruszył ku mnie, lecz Daniel wpadł przez otwarte drzwi i uderzył go w ramię. Mężczyzna stracił równowagę, a jego dłoń zacisnęła się na teczce. Victor próbował uciec korytarzem, jednak czekał tam cały personel oddziału. Pielęgniarki zablokowały przejście wózkami, a ordynator wezwał ochronę szpitala i miejskie służby.
Daniel nie pobiegł za Victorem.
Został przy Leo.
Dopiero gdy dziecko oddychało spokojnie, spojrzał na mnie.
— Gdzie jest Michael? — zapytałam.
— W garażu pod pralnią — odpowiedział Tomas. — Ukryłem go w kanale, zanim pojechałem po was. Rana nie była śmiertelna, ale potrzebuje lekarza.
Daniel zamknął oczy na krótką chwilę.
— Zabierzemy go tutaj.
— A ty mu wybaczysz? — zapytałam.
— Nie wiem. Ale wiem, że uratował mojego syna, zanim ja zrozumiałem, że poluję na niewłaściwego człowieka.
O siedemnastej Michael leżał w małej sali zabiegowej. Miał rozcięty bok, gorączkę i twarz białą jak prześcieradło. Kiedy mnie zobaczył, próbował usiąść.
— Nie ruszaj się — powiedziałam.
— Leo?
— Żyje. Śpi.
Michael zamknął oczy.
— Nie chciałem cię w to wciągać.
— Wciągnąłeś mnie, kiedy pozwoliłeś, żebym myślała, że cię straciłam.
— Gdybym powiedział ci prawdę, Victor przyszedłby po ciebie.
— Przyszedł mimo wszystko.
Na korytarzu Daniel rozmawiał z miejskimi służbami. Nie oddał im notesu, dopóki nie zrobił kopii dla rodziny Camille. Nie ukrył też, że jego własne interesy były częścią całej historii. Victor stracił władzę, pieniądze i ludzi, którzy dotąd bali się go bardziej niż Daniela. Tym razem nie potrzebowałam oglądać żadnego procesu, żeby wiedzieć, że plan obrócił się przeciwko niemu. Najbardziej pragnął kontroli nad wszystkimi — a teraz każda jego decyzja była zapisana cudzym podpisem.
Wieczorem Daniel przyszedł do sali Leo z kartką w dłoni.
— To zgoda na leczenie Michaela w prywatnej klinice — powiedział. — Bez długu. Bez warunków.
— Dlaczego?
— Bo twoja rodzina zapłaciła już wystarczająco.
Spojrzałam na papier.
— A co z moją pracą?
— Szpital chce cię zatrudnić na stałe. Ordynator twierdzi, że uratowałaś dziecko, zanim ktokolwiek z nas zrozumiał, co się dzieje.
— Nie zrobiłam tego dla stanowiska.
— Wiem. Dlatego nie proponuję ci stanowiska. Proponuję, żebyś sama wybrała, gdzie chcesz pracować.
To było więcej niż pieniądze. Po raz pierwszy od czternastu dni Daniel nie próbował niczego kupić.
Następnego ranka przeniesiono Leo do cichej sali. Światło wpadało tam przez mleczną zasłonę, a aparatura mrugała równym, zielonym rytmem. Daniel usiadł obok inkubatora, lecz nie dotknął syna.
— Możesz go wziąć — powiedziałam.
— A jeśli znów zacznie krzyczeć?
— Wtedy nie będziesz walczył z jego strachem. Będziesz przy nim.
Daniel wsunął dłonie pod plecy Leo. Jego ramiona napięły się, lecz nie cofnął się. Dziecko poruszyło ustami, wydało cichy dźwięk i zacisnęło palce na jego kciuku.
Daniel spuścił głowę.
— Camille chciała, żebym nauczył się być ojcem — powiedział. — A ja umiałem tylko być człowiekiem, którego wszyscy się boją.
— Możesz nauczyć się czegoś innego.
Nie obiecałam mu, że wszystko będzie dobrze. Po tym, co wydarzyło się przy tamtej drodze, takie słowa byłyby zbyt tanie. Michael będzie musiał odpowiedzieć za to, co zrobił, choć uratował nas przed większą katastrofą. Daniel będzie musiał oddać rodzinie Camille prawdę, nie tylko pieniądze. A ja nie mogłam już udawać, że moja rodzina jest bezpieczna od cudzych wojen.
Ale Leo oddychał.
Kiedy pielęgniarka przyniosła kartę do łóżeczka, Daniel nie pozwolił wpisać tam nazwiska żadnego mafijnego rodu. Poprosił, by zapisano tylko: Leo Russo, wcześniak, reaguje na spokojny głos.
Podał kartę mnie.
— Ty powinnaś to podpisać — powiedział.
Wzięłam długopis i spojrzałam na śpiące dziecko. Zza szyby dobiegał odległy stuk wózka, a Leo, jakby rozpoznał melodię z tamtej pierwszej nocy, poruszył dłonią.
Tym razem jego palce odnalazły dłoń Daniela, a ja usłyszałam, jak najgroźniejszy człowiek w Chicago szepcze do syna:
— Już nie musisz krzyczeć, Leo. Tata został.
