Kiedy prowadzący odczytał nazwisko zwyciężczyni, stałam za kulisami z numerem przypiętym krzywo do sukienki, a Chayanne patrzył na mnie tak, jakby właśnie wydarzyło się coś niezwykłego.
Był piątkowy wieczór, dziewiętnasta trzydzieści, sala hotelu w Caracas pachniała lakierem do włosów, pudrem i ciężkimi perfumami. W dłoni ściskałam mały grzebień z masy perłowej, który pożyczyła mi mama. Zęby grzebienia wbijały mi się w skórę, bo próbowałam nie płakać.
— Drugie miejsce zajmuje… — prowadzący przeciągnął słowa, a publiczność ucichła.
Nie usłyszałam własnego nazwiska. Nie zdobyłam nawet tytułu, na który przez tygodnie pracowałam po zajęciach na wydziale prawa. Uśmiechnęłam się jednak do zwyciężczyni i zaczęłam klaskać. Tak mocno, że poczułam ból w nadgarstkach.
— Marilisa, chodź ze mną — szepnęła moja przyjaciółka Daniela. — Nie musisz udawać, że wszystko jest dobrze.
— Nie udaję. Po prostu nie pozwolę, żeby korona decydowała, kim jestem.
Powiedziałam to odważniej, niż się czułam. W brzuchu miałam ciężki kamień.
O dwudziestej pierwszej wyszłam bocznym korytarzem, żeby odzyskać płaszcz. Za drzwiami technicznymi dudniła muzyka, a pod ścianą stały skrzynie z kablami. Wtedy usłyszałam męski głos.
— To ona — powiedział ktoś po hiszpańsku. — Ta, która nie wygrała.
Odwróciłam się. Chayanne stał kilka kroków dalej, bez scenicznej marynarki, z mokrymi od potu włosami przyklejonymi do czoła. Trzymał w ręku butelkę wody, ale nawet jej nie otworzył.
— Przepraszam, znamy się? — zapytałam.
— Jeszcze nie. Ale chciałbym to zmienić.
Zaśmiałam się nerwowo.
— Jeśli przyszedłeś pocieszać przegraną, możesz wrócić na scenę.
— Nie przyszedłem pocieszać. Widziałem, jak pomogłaś dziewczynie, która przewróciła się przed wyjściem. Wszyscy patrzyli na sukienkę. Ty patrzyłaś na nią.
Nie wiedziałam, co odpowiedzieć. Z korytarza dochodził zapach rozgrzanej aparatury, a mój grzebień wysunął się z dłoni i uderzył o kafelki.
Chayanne podniósł go pierwszy.
— To nie pasuje do kogoś, kto właśnie przegrał — powiedział, obracając go w palcach.
— Pasuje do kogoś, kto chce wrócić do domu.
— A jeśli zaproszę cię na kawę?
— Wtedy zapytam, czy robisz tak ze wszystkimi kandydatkami.
Wtedy zza rogu wyszedł wysoki mężczyzna w czarnym garniturze. Spojrzał na mnie, potem na Chayanne’a. Jego twarz natychmiast stężała.
— Musimy porozmawiać — powiedział do niego. — Natychmiast.
Chayanne nie odrywał ode mnie wzroku.
— Jutro o dziesiątej, kawiarnia przy placu Bolívara — rzucił.
— Nie powiedziałam, że przyjdę.
— Wiem. Dlatego będę czekał.
Mężczyzna złapał go za ramię. Chayanne zrobił krok, lecz wtedy czarny notes wysunął się z kieszeni jego marynarki i upadł między nas. Schyliłam się, żeby go podnieść. Na otwartej stronie widniało moje nazwisko, a pod nim kilka słów zapisanych pospiesznie…
CZĘŚĆ 2
Na otwartej stronie czarnego notesu widniało: „Marilisa — nie pozwólcie jej zniknąć”. Przeczytałam tylko tyle, zanim mężczyzna w garniturze wyrwał mi notes z ręki.
Była dwudziesta pierwsza piętnaście. Korytarz za sceną nagle zrobił się za wąski. Czułam na palcach lepki puder, a serce uderzało mi wysoko, tuż pod gardłem.
— To prywatne — powiedział mężczyzna.
— Zauważyłam. Dlaczego moje nazwisko jest w środku?
Chayanne spojrzał na niego ostrzegawczo.
— Raul, wystarczy.
— Nie, nie wystarczy. Jutro rano masz próbę, wywiad i spotkanie z organizatorami. Nie możesz biegać za dziewczyną, która przegrała konkurs.
— Ona nie jest przegraną.
Raul zacisnął palce na notesie.
— Dla gazet jest.
Te słowa zabolały bardziej, niż chciałam przyznać. Wsunęłam dłonie do kieszeni płaszcza, żeby nikt nie zobaczył, że drżą.
— Proszę się nie martwić — powiedziałam. — Nie zamierzam być częścią żadnego przedstawienia.
Chayanne zrobił krok w moją stronę.
— Marilisa, poczekaj.
— Nie. Jeśli to miała być reklama, wybrałeś złą osobę.
Wyszłam na ulicę o dwudziestej pierwszej trzydzieści. Nad miastem wisiały ciężkie chmury, a neon apteki odbijał się w kałużach jak rozbite szkło. Daniela dogoniła mnie przy przystanku.
— Kim był ten człowiek?
— Jego menedżerem. I najwyraźniej kimś, kto uważa, że moje nazwisko nadaje się tylko do prywatnych notatek.
— A Chayanne?
— Chayanne ma scenę, tłum i tysiące powodów, żeby zapomnieć o jednej studentce prawa.
Następnego dnia o dziewiątej czterdzieści pięć siedziałam w bibliotece uniwersyteckiej. Przede mną leżał podręcznik, lecz od dziesięciu minut czytałam tę samą linijkę. Na marginesie kartki zostawiłam ślad atramentu, bo zbyt mocno naciskałam pióro.
O dziesiątej drzwi biblioteki otworzyły się. Chayanne wszedł bez ochrony, w białej koszuli i z włosami zaczesanymi niedbale do tyłu.
— Mówiłem, że będę czekał — powiedział.
— Nie przyszłam do kawiarni.
— Wiem. Więc przyszedłem tutaj.
Usiadł naprzeciwko. Między nami stał ciężki drewniany kałamarz, którego nikt od lat nie używał.
— Co było w notesie? — zapytałam.
— Twoje nazwisko.
— To widziałam.
— Napisałem je przed konkursem. Zapytałem organizatorów, kim jesteś. Chciałem cię poznać, zanim jeszcze wyszłaś na scenę.
— Dlaczego?
Chayanne przez chwilę milczał, patrząc na moje podkreślone notatki.
— Bo gdy inni rozmawiali o koronach, ty czytałaś kodeks na schodach.
Prawie się uśmiechnęłam.
— To brzmi jak bardzo dziwny powód, żeby się zakochać.
— Nie powiedziałem, że się zakochałem.
— Twoja twarz powiedziała to za ciebie.
Wtedy drzwi otworzyły się ponownie. Raul stał w progu, mokry od deszczu, z kopertą w dłoni.
— Chayanne, jedziesz ze mną — oznajmił. — A pani powinna wiedzieć, że ten list może zmienić wszystko. Jeśli go przeczyta, nie będzie już odwrotu…
CZĘŚĆ 3
Raul położył kopertę na stole między podręcznikiem a kałamarzem. Papier był kremowy, zagięty na pół, a na rogu widniała pieczęć organizatorów konkursu.
Była dziesiąta siedemnaście. W bibliotece pachniało kurzem i mokrymi płaszczami. Poczułam, że palce mam zimne jak metal.
— Co jest w środku? — zapytałam.
— Prawda o tym, dlaczego nie wygrałaś — odpowiedział Raul.
Chayanne poderwał się z krzesła.
— Nie waż się.
— To nie ja podjąłem decyzję — odparł Raul. — Tylko przekazuję dokument.
Otworzyłam kopertę, zanim którykolwiek z nich zdołał mnie zatrzymać. W środku znajdowały się trzy kartki: protokół ocen, lista sponsorów i odręczna notatka przewodniczącej komisji.
Wyniki nie były zgodne z tym, co ogłoszono na scenie. Miałam najwyższą ocenę za rozmowę i najwyższą za występ. Zwyciężczyni wygrała dzięki dodatkowym punktom sponsora, który zagroził wycofaniem pieniędzy, jeśli jego faworytka nie dostanie korony.
— To niemożliwe — wyszeptałam.
Raul wskazał podpis pod tabelą.
— Możliwe. Przewodnicząca komisji odmówiła zatwierdzenia zmian. Dlatego napisała ten list.
— Dlaczego nikt mi nie powiedział?
Chayanne spojrzał na niego z gniewem.
— Bo chciałeś, żeby Marilisa została z dala od skandalu.
— Chciałem ochronić ciebie. Gdybyś zaangażował się publicznie, uznano by, że próbujesz wymusić wynik.
— Nie prosiłem o ochronę.
— A ja nie prosiłem, żebyś zakochał się w dziewczynie, która może zniszczyć całą kampanię promocyjną.
Słowo „zakochał” zawisło nad stołem. Chayanne spojrzał na mnie, lecz nie zaprzeczył. Jego twarz straciła kolor.
— To dlatego zapisałeś moje nazwisko? — zapytałam.
— Tak — powiedział Chayanne. — Nie dlatego, że byłaś najpiękniejsza. Dlatego, że jako jedyna nie udawałaś kogoś innego.
W drzwiach biblioteki pojawiła się Daniela. Trzymała drugą teczkę pod pachą.
— Marilisa, znalazłam przewodniczącą komisji — powiedziała zdyszana. — Nazywa się Elena Vargas. Pracuje dziś w kancelarii przy ulicy Sucre.
Raul gwałtownie odsunął krzesło.
— Nie możecie tego ruszać.
— Możemy — odparłam. — To moje nazwisko i moje życie.
O jedenastej trzydzieści siedzieliśmy już w małej kancelarii pachnącej kawą i papierem. Elena Vargas miała drżące dłonie, ale pamiętała każdy szczegół.
— Podpisałam prawdziwy protokół — powiedziała. — A potem zabrano mi go i kazano podpisać drugi.
— Kto wydał polecenie? — spytałam.
Elena spojrzała na Raula.
— Nie on. Polecenie przyszło od sponsora. Raul próbował mnie przekonać, żebym milczała, ale następnego dnia przyniósł mi kopię prawdziwych wyników.
Odwróciłam się do niego.
— Ty je zachowałeś?
— Tak.
— Dlaczego?
Raul spuścił wzrok.
— Bo wiedziałem, że kiedyś Chayanne wybierze ciebie. I że wtedy prawda będzie ważniejsza od kontraktu.
W tej samej chwili zadzwonił telefon kancelarii. Elena podniosła słuchawkę, słuchała kilka sekund, po czym pobladła.
— Sponsor dowiedział się o dokumentach — powiedziała. — I żąda, żeby Chayanne jeszcze dziś zaprzeczył, że kiedykolwiek cię spotkał. Jeśli tego nie zrobi, zerwie wszystkie umowy…
Jedno zdanie przed mikrofonami miało zmienić ich życie…
Myślałam, że chodzi tylko o niesprawiedliwy konkurs. Prawda okazała się próbą, której nie dało się przejść bez ceny.
„Nie chcę, żebyś mnie potrzebowała. Chcę, żebyś mnie wybierała.”
Poczułam, że cały hałas wokół nagle ucichł.
👇 Finał tej historii jest już otwarty.
