CZĘŚĆ 4
Nie zdążyłam odpisać, bo Martin wyrwał mi telefon z dłoni.
— Kto to jest?
— Oddaj mi.
— Anno, nie rób tego przy dzieciach.
— To ty sprowadziłeś tę rozmowę do hotelowego pokoju, nie ja.
Olek zaczął płakać. Lena przycisnęła plastikową rybkę do piersi, a Kuba stanął przede mną, choć był ode mnie niższy o pół głowy.
— Mamo, on cię skrzywdzi?
Pytanie syna przecięło całą złość.
Martin natychmiast odłożył telefon na stolik.
— Nie. Oczywiście, że nie.
— Już skrzywdziłeś — powiedziałam. — Tylko nie rękami.
Nadia zabrała dzieci do małego pokoju zabaw obok recepcji. Zostałam z Martinem i Clarą. Kierownik hotelu czekał przy drzwiach, a jego mosiężna przypinka odbijała światło z korytarza.
Telefon znów zawibrował.
Tym razem przeczytałam wiadomość na głos.
„Martin podpisał wczoraj wniosek o kredyt zabezpieczony waszym domem. W rubryce dotyczącej celu wpisał zakup mieszkania dla matki. Pani podpis został dołączony jako zgoda małżonki.”
Clara pobladła.
— Marta nie miała prawa…
— Czyli to prawda — powiedziałam.
Martin usiadł ciężko na brzegu łóżka. Materac jęknął pod jego ciężarem.
— Kredyt nie został przyznany.
— Ale wniosek złożyłeś.
— Chciałem pomóc mamie.
— Za pieniądze, które zostawił mi ojciec, żeby nasze dzieci miały bezpieczny dom.
Clara wyprostowała plecy.
— Nie dramatyzuj. Twój ojciec zostawił ci pieniądze, bo ufał rodzinie.
— Ufał mnie, nie tobie.
To była pierwsza rzecz, którą powiedziałam Clarze bez drżenia w głosie.
Martin podniósł głowę.
— Anno, wysłuchaj mnie. Mama ma długi. Straciła mieszkanie po rozwodzie, a ja obiecałem, że jej pomogę. Bank odrzucił mój wniosek, więc…
— Więc postanowiłeś zabrać bezpieczeństwo mnie i dzieciom.
— Nie chciałem cię wyrzucić z domu.
— Chciałeś sprawić, żebym podpisała coś, czego nie rozumiem, podczas gdy twoja matka ustawiała mi grafik sprzątaczki.
Clara zacisnęła palce na pasku torebki.
— Gdybyś była lepszą żoną, Martin nie musiałby szukać pomocy poza domem.
Martin poderwał się.
— Przestań.
Clara spojrzała na niego z niedowierzaniem.
— Bronisz jej po tym wszystkim?
— Nie bronię jej. Mówię, że to ty wymyśliłaś ten plan.
— Sam się zgodziłeś.
— Bo powiedziałaś, że jeśli nie pokażę Annie, kto rządzi, stracę rodzinę.
Nadia, która wróciła po dzieci, zatrzymała się w drzwiach. Słyszała każde słowo.
Martin zaczął chodzić po pokoju.
— Mówiłaś, że Anna i tak nie odejdzie, bo nie ma dokąd. Mówiłaś, że trzeba ją zmęczyć, żeby podpisała dokumenty bez pytań.
Clara otworzyła usta, ale tym razem nie zdołała przerwać.
Właśnie wtedy zrozumiałam, po co był ten urlop. Nie chodziło tylko o lenistwo Clary. Nie chodziło nawet o to, bym pilnowała dzieci, kiedy ona leżała na leżaku. Miałam być zmęczona, upokorzona i wdzięczna za każdą okazaną mi łaskę. Miałam uwierzyć, że nie zasługuję na nic więcej.
Tylko że Clara popełniła jeden błąd.
Przyniosła mi kartkę.
Dzięki niej przestałam tłumaczyć sobie ich zachowanie jako niezręczność, zmęczenie czy rodzinne nieporozumienie.
— Wyjeżdżam z dziećmi dziś wieczorem — powiedziałam.
Martin zamarł.
— Dokąd?
— Do mieszkania, które wynajęłam na tydzień w sąsiednim miasteczku. Zarezerwowałam je miesiąc temu, na wypadek gdyby dzieci potrzebowały spokojniejszego miejsca.
— Sama?
— Od dawna robię więcej rzeczy sama, niż ci się wydaje.
Clara parsknęła.
— Nie masz prawa zabierać dzieci.
— Mam prawo zapewnić im bezpieczeństwo. I mam wiadomości, dokumenty oraz świadków tego, co zrobiliście.
Nie wspomniałam, że Marta przesłała mi skany wniosku i potwierdzenie złożenia podpisu. Nie musiałam jeszcze mówić wszystkiego.
W recepcji zapłaciłam za nowy apartament własną kartą. Nadia pomogła zorganizować samochód, a kierownik spisał oświadczenie o zmianach rezerwacji. Kiedy podpisywałam ostatnią stronę, Martin stanął obok.
— Pojadę z wami. Porozmawiamy spokojnie.
— Nie.
— Jestem ojcem tych dzieci.
— Dlatego będziesz mógł je zobaczyć, kiedy przestaniesz traktować ich matkę jak przeszkodę.
— Chcesz zniszczyć nasze małżeństwo przez jedną kartkę?
Położyłam kartkę Clary na ladzie między nami. Była pomarszczona, z tłustą plamą po kremie przeciwsłonecznym.
— Nie. Ono zostało zniszczone przez wszystkie rzeczy, które musiałeś na niej rozpisać.
Clara ruszyła do nas z walizką.
— Martin, jedziemy. Nie będziesz błagał tej kobiety.
Martin spojrzał na matkę, potem na dzieci stojące przy windzie. Olek trzymał Nadię za rękę, Lena poprawiała kapelusz, a Kuba pilnował plecaka z zabawkami.
— Mamo, wrócisz ze mną do domu — powiedział.
— Nie mam już domu.
— Masz mnie.
Martin zamknął oczy na sekundę.
— Nie, mamo. Mam dzieci. I dom, którego próbowałaś użyć do spłacenia swoich długów.
Clara odsunęła się, jakby ją uderzył. Nie odpowiedział jej. Podszedł do mnie.
— Mogę jeszcze to naprawić?
— Nie dziś.
— A jutro?
— Jutro możesz zacząć od anulowania wniosku i przekazania mi wszystkich dokumentów. Potem porozmawiamy przy osobie, która nie pozwoli ci zmienić znaczenia słów.
Skinął głową. Nie prosił już o wspólny pokój ani o kolejną szansę. Wyjął z kieszeni kartę do apartamentu z widokiem na morze i położył ją na ladzie.
— Nie chciałem, żeby tak wyszło.
— Wiem — odpowiedziałam. — Chciałeś, żeby wyszło łatwo.
Wyszłam z dziećmi przed hotel. Ocean był ciemniejszy niż rano, a wiatr szarpał papierową torbą z przekąskami. Kierowca otworzył bagażnik. Kuba włożył do środka plecak, lecz kartkę Clary zatrzymał w dłoni.
— Mamo, mogę ją zabrać?
— Po co?
— Żeby pamiętać, że na wakacjach nie wolno nikogo zmuszać do pracy.
Uklękłam przy nim.
— Nie musisz pamiętać jej słów. Pamiętaj, że możesz powiedzieć „nie”, nawet jeśli ktoś jest rodziną.
Kuba podarł kartkę na cztery części. Wiatr porwał je w stronę promenady. Jedna zatrzymała się na mokrym piasku, dokładnie tam, gdzie rano po raz pierwszy zobaczyłam ocean.
Olek wskazał fale.
— Mamo, teraz możemy wejść do wody?
Spojrzałam na Martina stojącego pod hotelowym baldachimem. Za nim Clara ściskała walizkę, a przed nim leżała karta do apartamentu, którego już nie miał.
Wzięłam dzieci za ręce.
— Tak — powiedziałam. — Teraz wszyscy wchodzimy razem.
Pierwsza fala przykryła ślady po kartce, zanim zdążyła wyschnąć.
Przegapiłeś początek?



