CZĘŚĆ 4 — Przećwiczyłam rozmowę o pracę w windzie, lecz po mojej odpowiedzi cichy mężczyzna obok nagle pobladł

CZĘŚĆ 4

— Wiem — powiedziała Beata.

Wypowiedziała to zbyt szybko.

W sali zapadło ciężkie milczenie, przerywane tylko stukaniem deszczu o szyby. Zobaczyłam, jak Adam powoli podnosi wzrok znad telefonu. Irena przestała ściskać laskę. Tomasz odsunął się od stołu.

Beata zrozumiała, że właśnie zdradziła więcej, niż chciała.

— Chodziło mi o to, że każdy, kto pracował w tym biurze, znał archiwum — dodała.

— Pani nie pracowała tam jako zwykła księgowa — odpowiedział Adam. — Była pani osobą, która zatwierdzała dostęp do dokumentów.

— To nie dowód.

— Nie. Ale wystarczy, żebyśmy pojechali tam natychmiast.

Podniosłam teczkę. Kartka od Lily wypadła na podłogę i zatrzymała się pod krzesłem Beaty. Kobieta schyliła się pierwsza. Przeczytała krzywe słowa, po czym spojrzała na mnie z czymś, czego wcześniej nie widziałam w jej twarzy.

Nie była to skrucha.

To był strach.

— Ma pani dziecko? — zapytała.

— Córkę.

— Ile ma lat?

— Sześć.

Beata oddała mi kartkę.

— W takim razie powinna pani pomyśleć, czy naprawdę chce pani ciągnąć to dalej.

Wzięłam od niej złożoną wiadomość i wsunęłam ją do kieszeni.

— Właśnie dlatego chcę.

Adam nie pozwolił nam pojechać zwykłym samochodem służbowym. O jedenastej trzydzieści siedzieliśmy w jego ciemnym aucie, a wycieraczki przesuwały się po szybie w szybkim, nerwowym rytmie. Irena siedziała obok mnie z segregatorem na kolanach. Adam prowadził. Beata zajęła miejsce z tyłu, pilnowana przez Tomasza.

— Dlaczego sam pan przyjechał na rozmowę? — zapytałam.

— Bo od sześciu tygodni ktoś przekazywał zarządowi fałszywe dane dotyczące przejęcia pani dawnego biura. Chciałem zobaczyć, jak zachowa się osoba, której nie da się przygotować pod odpowiedź.

— Więc rozmowa była sprawdzianem?

— Nie wiedziałem, że zostanie pani oskarżona jeszcze przed wejściem do sali.

— Ale słyszał mnie pan w windzie.

— I usłyszałem, że nie mówi pani o sukcesie. Mówi pani o odpowiedzialności.

Nie odpowiedziałam. Myślałam o rachunku za mieszkanie, o makaronie, który obiecałam Lily, i o tym, jak łatwo cudze kłamstwo może odebrać człowiekowi ostatnią szansę.

O dwunastej siedem przyjechaliśmy pod niski, ceglasty budynek dawnego biura. Na parkingu stała ciężarówka z otwartą paką. Dwóch mężczyzn wynosiło pudła opisane słowem „archiwum”.

— Zatrzymać to! — krzyknął Adam.

Jeden z nich wzruszył ramionami.

— Mamy zlecenie na utylizację.

— Od kogo?

Mężczyzna spojrzał na Beatę.

— Od niej.

Beata odwróciła twarz.

Weszliśmy do środka. Powietrze pachniało mokrym kartonem i metalem. Korytarz, po którym kiedyś biegałam między biurkami, był pusty. Na ścianie zostały prostokąty po zdjętych tabliczkach.

Irena skierowała się ku piwnicy.

— Szafka była za kotłownią. Druga od lewej.

Zamek był świeżo porysowany. Adam uklęknął i dotknął go palcami.

— Ktoś próbował ją otworzyć.

— Nie próbował — powiedziała Beata.

Wszyscy spojrzeliśmy na nią.

Przycisnęła plecy do ściany.

— To ja ją otworzyłam wczoraj wieczorem.

— Po co? — zapytałam.

— Chciałam zabrać księgę.

— Żeby ją zniszczyć?

Beata zamknęła oczy.

— Żeby ją ukryć.

Adam zrobił krok w jej stronę.

— Przed kim?

— Przed właścicielem biura. To on kazał mi przelewać pieniądze na konto mojego brata. Powiedział, że jeśli odmówię, wyrzuci mnie i obciąży całą winą. Brat miał długi. Był gotów zrobić sobie krzywdę. Myślałam, że spłacimy wszystko i oddamy pieniądze.

— A potem biuro zbankrutowało — powiedziałam.

— Potem właściciel uciekł. Zostałam sama z podpisami.

— I zrzuciła pani wszystko na mnie.

Beata spojrzała mi w oczy.

— Tak.

To jedno słowo zabolało bardziej niż wszystkie jej wcześniejsze oskarżenia.

— Dlaczego? — spytałam.

— Bo pani była jedyną osobą, która miała kopie. Wiedziałam, że nikt nie uwierzy pracownicy z małego biura, samotnej matce, bez pieniędzy. Pomyślałam, że jeśli nazwę panią nieuczciwą, wszyscy przestaną pytać.

Przez chwilę chciałam ją uderzyć. Zamiast tego podniosłam z podłogi metalowy klucz, który leżał przy kotłowni.

— Otwórz szafkę — powiedziałam.

Beata nie ruszyła się.

Adam wyjął telefon.

— Jeśli pani tego nie zrobi, wezwiemy osoby, które zabezpieczą pomieszczenie i dokumenty.

— Nie chcę, żeby to trafiło do sądu — wyszeptała.

— To już nie pani wybór — powiedział Tomasz. — Ale może pani zdecydować, czy pozostałą prawdę pokaże pani sama.

Beata wzięła klucz. Jej ręka drżała tak mocno, że za pierwszym razem nie trafiła do zamka.

W szafce, pod złożonymi formularzami podatkowymi, leżała czarna księga oprawiona w popękaną skórę. Na pierwszej stronie widniała data, nazwisko właściciela i tabela ręcznych zatwierdzeń. Przy każdym podejrzanym przelewie znajdował się podpis Beaty, ale obok niego również krótkie notatki właściciela.

„Polecenie z góry.”

„Nie zadawaj pytań.”

„Emily zaczyna sprawdzać.”

Przy ostatniej notatce zapisano: „Beata ma przyjąć winę, jeśli sprawa wyjdzie”.

Irena zasłoniła usta dłonią.

Adam wziął księgę, lecz nie przewrócił kolejnej strony.

— Właściciel nie uciekł z powodu bankructwa — powiedział. — Uciekł, bo ktoś z Hartwella ostrzegł go o audycie.

Spojrzał na Beatę.

— Kto?

Beata pobladła.

— Nie wiem.

— Proszę się dobrze zastanowić.

— Przysięgam, że nie wiem.

Wtedy Tomasz wyjął z kieszeni telefon i pokazał ekran.

— Wiadomość przyszła dziś rano z wewnętrznego numeru zarządu. Ktoś polecił zniszczyć archiwum, zanim Adam zobaczy księgę.

Adam przeczytał wiadomość. Potem spojrzał na mnie.

— Pani Carter, potrzebuję pani pomocy.

— Mojej?

— Zna pani sposób prowadzenia tych zapisów. Tylko pani może wskazać, które przelewy są prawdziwe, a które zostały podmienione.

— Jeśli się zgodzę, nie dostanę już zwykłej pracy administracyjnej.

— Nie proponuję pani zwykłej pracy.

Zamknął księgę i podał mi ją ostrożnie.

— Proponuję stanowisko przy audycie. Wynagrodzenie wystarczy na spłatę zaległości i zabezpieczenie córki. Ale będzie pani musiała zeznawać przeciwko ludziom, których znała.

Pomyślałam o Lily. O jej małej dłoni wsuwającej kartkę do mojej teczki. O tym, że rano powiedziała „możesz wszystko”, choć sama nie rozumiała, jak wiele ten dzień ode mnie zażąda.

— Przyjmuję — powiedziałam.

Beata odwróciła się do mnie.

— Emily, proszę. Nie wiedziałam, jak inaczej ocalić brata.

— A ja nie wiedziałam, jak inaczej ocalić córkę.

Nie było między nami łatwego przebaczenia. Była tylko prawda, ciężka jak czarna księga leżąca między naszymi dłońmi.

Adam oddał mi kartkę Lily. Na rogu pojawiła się mokra plama, prawie niewidoczna, lecz wystarczająca, by rozmyć pierwsze słowo.

— Zabierze ją pani do domu? — zapytał.

— Tak.

— A księgę?

Spojrzałam na zapiski właściciela, na podpis Beaty i na swoje nazwisko wymienione jako ostrzeżenie.

— Tę zostawię tutaj. Niech po raz pierwszy ktoś przeczyta ją do końca.

O trzynastej pięćdziesiąt cztery Lily czekała na mnie przed szkołą z plecakiem większym od swoich ramion. Kiedy mnie zobaczyła, wbiegła w moje objęcia.

— Mamusiu, dostałaś pracę?

Kucnęłam przed nią, nadal trzymając mokrą teczkę.

— Dostałam coś ważniejszego. Szansę, żeby naprawić to, co ktoś próbował zniszczyć.

— To znaczy, że możemy kupić jogurt?

Roześmiałam się przez łzy.

— Dwa.

Lily wyjęła z kieszeni ołówek i poprawiła na swojej kartce rozmazane słowo. Pod spodem dopisała jeszcze jedno zdanie, bardzo powoli, wielkimi literami.

„Mamusiu, a teraz pokaż im wszystko”.

Оцените статью