CZĘŚĆ 4
—Kto wycofał gwarancję? — zapytałam.
W sali konferencyjnej nikt się nie poruszył. Jedynie zegar nad drzwiami odmierzał sekundy, a metalowa wskazówka przesuwała się z cichym trzaskiem.
—Szpital otrzymał rano wiadomość, że środki były częścią oszustwa — powiedział Rodrigo. —Przez to wstrzymano zabieg Rosy.
Wybiegłam na korytarz. Rodrigo ruszył za mną.
—Nie dotykaj mnie — rzuciłam.
—Łucjo, zrobię wszystko, żeby ją operowali.
—To samo powiedziałeś dwa lata temu. Potem uwierzyłeś jednej kartce.
Zatrzymałam się przy windzie. W ramionach trzymałam Walentynę, która zasnęła z policzkiem przy mojej szyi. Mateo siedział na podłodze obok Marty, a Emiliano obracał w palcach plastikową łyżkę.
Rodrigo uklęknął przed nimi.
—Nie wiem, czy mam prawo prosić o cokolwiek — powiedział. —Ale pozwólcie mi naprawić choć jedną rzecz.
—Najpierw uratuj moją matkę — odpowiedziałam. —Nie kupuj sobie dzieci.
—Nie będę ich kupował.
Wyjął telefon i zadzwonił do dyrektora szpitala.
—Odblokujcie salę operacyjną Rosy. Gwarancję wystawiam osobiście. Nie z funduszu rodzinnego. Z mojego prywatnego rachunku.
—Panie Alcázar, to ogromna kwota…
—Ma być przyjęta w ciągu dziesięciu minut.
Rozłączył się i spojrzał na mnie.
—Jeśli odmówisz mi kontaktu z dziećmi, uszanuję to. Ale twoja matka nie może zapłacić za mój błąd.
Po raz pierwszy jego pieniądze nie zabrzmiały jak rozkaz. Brzmiały jak coś, co właśnie przestawało do niego należeć.
Rosa została zabrana na blok jeszcze tego samego wieczoru. Stałam pod drzwiami w fartuchu pożyczonym od pielęgniarki. Rodrigo siedział na plastikowym krześle, z dłonią opartą na kolanie. Nie próbował mnie przekonać. Nie pytał, czy go pokocham. Patrzył tylko na troje dzieci, które bawiły się klockami przy automacie z wodą.
—To Mateo — powiedziałam po długim milczeniu. —Ten, który zawsze budzi się pierwszy.
Rodrigo skinął głową.
—A tamten to Emiliano.
—Ten, który gryzie kredki?
—Już przestał. Teraz gryzie tylko ludzi, których lubi.
Rodrigo prawie się uśmiechnął.
—A Walentyna?
—Walentyna nazywa mamą wszystko, co daje jej poczucie bezpieczeństwa.
Spojrzał na mnie.
—Czy mogę kiedyś zasłużyć, żeby nazwała tak mnie?
—Nie wiem.
—To uczciwa odpowiedź.
Pół godziny później lekarz wyszedł z sali operacyjnej. Rosa przeżyła zabieg, lecz czekała ją długa rehabilitacja. Kiedy pozwolono mi wejść, miała bladą twarz i przewody przyklejone do dłoni.
—Nie gniewaj się, córeczko — wyszeptała.
—Za co?
—Za to, że nie wiedziałam, jak ciężko pracujesz.
—Miałaś oddychać. To wystarczyło.
Rodrigo stał przy drzwiach, ale Rosa go zauważyła.
—To ten bogacz? — spytała.
—Tak.
—Ten, który zapłacił za operację?
Zamarłam. Przez dwa lata pilnowałam, żeby nigdy się nie dowiedziała.
Rodrigo nie pozwolił mi odpowiedzieć.
—To ja — powiedział. —Ale później odebrałem Łucji wszystko, co obiecałem. Uwierzyłem fałszywemu wynikowi i wyrzuciłem ją z dziećmi. Nie ma pani powodu mi dziękować.
Rosa długo mu się przyglądała.
—Dobrze — powiedziała. —Bo wdzięczność często pozwala mężczyznom nie przepraszać.
Rodrigo spuścił głowę.
—Przepraszam.
—To dopiero słowo. Co zrobisz dalej?
—Przepiszę na Łucję mieszkanie, które wynajmowałem jej podczas ciąży. Bez warunków. Założę osobne konta dla dzieci, ale ona będzie miała nad nimi pełną kontrolę. I będę przychodził wtedy, kiedy mi pozwoli.
—A jeśli nie pozwoli? — spytała Rosa.
—Będę płacił alimenty i czekał, aż udowodnię czynami, że nie jestem tylko podpisem na czeku.
Nie chciałam, żeby jego obietnice zabrzmiały jak zwycięstwo. Zbyt wiele razy ktoś obiecywał mi pieniądze, kiedy tak naprawdę żądał posłuszeństwa.
—Nie zamieszkamy z tobą — powiedziałam.
—Wiem.
—Nie będziesz wybierał lekarzy, szkół ani imion.
—Wiem.
—Nie pokażesz się z nimi przed gazetami.
—Nie pokażę.
—A jeśli któregoś dnia powiedzą ci, że nie chcą cię widzieć?
Rodrigo spojrzał na Mateo, który właśnie próbował włożyć klocek do kieszeni Emiliana.
—Wtedy uszanuję ich decyzję. Ale wcześniej zrobię wszystko, żeby poznali prawdę o mnie, nie wersję z tamtej kartki.
Następnego dnia Weronika musiała opuścić dom Alcázara. Nie odebrała udziałów, na które liczyła, bo dokumenty przelewu i zeznania Artura ujawniły, że próbowała wyprowadzić rodzinne pieniądze. Nie trafiła do więzienia tej samej nocy i nie zniknęła w efektownej scenie. Straciła coś, co było dla niej ważniejsze: dostęp do ludzi, kont i nazwiska, którym przez lata zasłaniała własne zamiary.
Artur podpisał pełne zeznania, oddał pieniądze i zgodził się na zakaz wykonywania zawodu. Marta przekazała mi kopię prawdziwego wyniku. Złożyłam ją w nowym pudełku, razem z trzema opaskami ze szpitala.
Rodrigo nie zabrał dzieci od razu. Najpierw przychodził do parku o ustalonej godzinie. Siedział na ławce, podczas gdy ja obserwowałam go z drugiego końca placu. Mateo rzucał mu piłkę. Emiliano udawał, że nie patrzy. Walentyna trzymała żółty koc i odpowiadała na każde pytanie jednym słowem.
Po kilku spotkaniach Rodrigo przyniósł trzy małe pudełka z drewnianymi wieczkami.
—Co to? — spytałam.
—Pamiątki po dniu, w którym się urodzili. Nie chcę ich zatrzymać. Chcę, żeby kiedyś sami zdecydowali, czy je otworzą.
Walentyna podeszła do niego, ściskając koc.
—Będziesz jutro?
Rodrigo przykucnął.
—Jeśli twoja mama pozwoli.
Dziewczynka odwróciła się do mnie.
—Mamo?
Patrzyłam na mężczyznę, który kiedyś wyrzucił troje dzieci, bo jedna kartka była dla niego wygodniejsza od prawdy. Potem spojrzałam na moją matkę, dochodzącą do siebie w szpitalu, i na dwie małe dłonie wystające z kieszeni dziecięcych kurtek.
—Jutro o czwartej — powiedziałam.
Walentyna podała Rodrigowi żółty koc.
—Potrzymaj. Ale nie zgub.
Przyjął go obiema rękami, jakby był najcenniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek dostał.
A potem Mateo wyciągnął z kieszeni pognieciony klocek, Emiliano podsunął mu plastikową łyżkę, a Walentyna szepnęła:
—To jest tata. Jeszcze się uczy.
Przegapiłeś początek?



