CZĘŚĆ 4
– Jej paszport był w mojej szufladzie – powiedziałam.
Telefon Viktora wciąż pozostawał przy jego uchu.
– Gdzie jest osoba, która go zabrała? – zapytał.
Słuchał przez chwilę, a potem rozłączył się bez pożegnania.
– Lidia zniknęła z rezydencji – oznajmił. – Razem z jednym z kierowców.
Mila przywarła do mojego boku.
– Mamo, dokąd jedziemy?
Nie zdążyłam odpowiedzieć.
Na zewnątrz zawarczył drugi silnik. Ochroniarze wyszli przed kaplicę, lecz Viktor zatrzymał ich gestem.
– Nikt nie strzela. Nikt nie rusza bez mojego rozkazu.
Renzo uśmiechnął się krzywo.
– Nadal myślisz, że rozkazujesz wszystkim?
Viktor odwrócił się do niego.
– Nie. Myślę, że właśnie straciłeś prawo, by udawać członka tej rodziny.
Renzo cofnął się o krok.
Wtedy zrozumiałam, czego naprawdę chciał. Nie chodziło mu wyłącznie o pieniądze. Od lat budował sobie miejsce przy Viktorze, kopiował jego podpis, wydawał jego rozkazy i czekał, aż pewnego dnia nikt nie zauważy różnicy.
Moje pojawienie się przekreśliło cały plan.
Emilio podał Viktorowi mały klucz owinięty w kawałek płótna.
– Twoja matka dała mi go w noc pożaru. Powiedziała, że mam przekazać go Ninie, jeśli kiedyś wróci.
– Do czego pasuje? – spytałam.
– Do szuflady w starej bibliotece. Tej, której twój ojciec nigdy nie pozwalał otwierać.
Viktor spojrzał na mnie.
– Wracamy do domu.
– Lidia zabrała paszport Mili.
– Nie po to, żeby wyjechać. Chodzi o coś, co jest w jej dokumentach.
– O akt urodzenia?
Emilio pokręcił głową.
– O nazwisko matki. Jeśli Renzo udowodni, że dziewczynka jest spadkobierczynią przez ciebie, będzie mógł żądać opieki nad nią jako członek rodziny. Chce użyć Mili jako zakładniczki w sprawie majątku.
Poczułam, jak zaciska mi się żołądek.
– On nie zbliży się do mojego dziecka.
– Dlatego pojedziemy pierwsi – powiedział Viktor.
Renzo ruszył ku drzwiom.
– Nie macie dowodu, że to ja wysłałem Lidię.
Emilio wyjął z kieszeni kolejny papier.
– Mam pokwitowanie. Zapłaciłeś jej za fałszywy paszport trzy dni temu.
Renzo spojrzał na dokument i nagle rzucił się na starca.
Nie dosięgnął go. Ochroniarz chwycił go za ramię, lecz Renzo zdołał wyrwać się i przewrócić metalowy stojak na świece. Szkło rozprysło się po kamiennej posadzce.
Mila krzyknęła.
Viktor stanął między nią a całym zamieszaniem.
– Patrz na mnie – powiedział do niej. – Nie na niego.
– On chce zabrać mój paszport.
– Nie zabierze.
– Obiecujesz?
Viktor uklęknął tak samo jak rano w gabinecie.
– Obiecuję, że najpierw będzie musiał przejść przeze mnie.
Mila spojrzała na jego twarz.
– Znowu robisz tę minę.
Przez sekundę Viktor wyglądał, jakby chciał się uśmiechnąć, ale nie potrafił.
– Bo bardzo się boję.
To wyznanie uderzyło mnie mocniej niż wszystkie dokumenty.
Najstraszniejszy człowiek w porcie powiedział trzylatce, że się boi.
Do rezydencji dotarliśmy o szesnastej dziesięć. Brama była otwarta, a na żwirze leżała rozbita porcelanowa figurka z ogrodu. W pralni panował bałagan. Szuflady były wysunięte, pościel zmięta, a na stole leżał paszport Mili.
Pusty.
W środku brakowało jednej strony.
– To nie Lidia – powiedział Viktor.
– Skąd wiesz?
Wskazał ślad błota przy drzwiach.
– Lidia nosi buty na obcasie. Ten ślad zrobił ktoś w ciężkich butach.
Renzo, którego przyprowadzili ochroniarze, spojrzał na podłogę.
– Nie wiem, o czym mówisz.
– Wiesz. Twój człowiek jest w bibliotece.
Pobiegliśmy tam. Drzwi były zamknięte, lecz klucz od Emilio pasował do zamka ukrytego za boazerią. W środku stał mężczyzna w kurtce kierowcy, a na stole leżała księga rachunkowa i brakująca strona paszportu.
Mężczyzna podniósł ręce.
– Nie chciałem jej skrzywdzić.
– Gdzie Lidia? – spytał Viktor.
– Uciekła, kiedy usłyszała samochody. Powiedziała, że Renzo kazał zabrać dokumenty i zawieźć dziecko do domu nad jeziorem.
– Dlaczego tego nie zrobiłeś?
Mężczyzna spojrzał na mnie.
– Bo moja córka pracuje w tej samej pralni co pani. Lidia powiedziała, że jeśli odmówię, Renzo ją zwolni i wyrzuci na ulicę.
To był kolejny obrót tej historii. Nie każdy, kto wykonywał rozkazy, chciał być potworem. Niektórzy po prostu bali się człowieka, który od dawna udawał, że ma władzę.
Viktor odwrócił się do Renza.
– To koniec.
– Nie możesz mnie wyrzucić. Mam udziały.
– Miałeś udziały, dopóki nie ukradłeś pieniędzy fundacji.
– Bez mnie nie utrzymasz portu.
– Bez ciebie port wreszcie przestanie płacić za twoje długi.
Renzo zaśmiał się, ale śmiech szybko zamienił się w kaszel.
– A ona? Dasz jej wszystko? Dom, nazwisko, pieniądze? Przecież nie zna nawet własnej przeszłości.
Viktor popatrzył na mnie.
– Nie muszę jej niczego dawać. To zawsze było jej.
Podeszłam do biurka w bibliotece. Podniosłam klucz i otworzyłam ukrytą szufladę.
W środku znalazłam trzy rzeczy: srebrny medalik z pękniętym sercem, list mojej matki i małą czerwoną wstążkę z zaschniętą plamą dymu.
Wzięłam medalik do ręki.
Pamięć wróciła nagle.
Nie obraz pożaru, lecz głos chłopca, który klęczał obok mnie za kamiennym murem.
– Nina, nie płacz. Mój brat po ciebie wróci.
To był Viktor.
Miał wtedy osiem lat. Trzymał mnie za rękę, dopóki Teresa nie wyprowadziła mnie przez tylne drzwi.
– To ty – powiedziałam.
Viktor zbladł.
– Pamiętasz?
– Powiedziałeś, że mnie znajdziesz.
– Szukałem cię przez całe życie.
– Myślałam, że to sen.
– Ja też czasem tak myślałem.
Mila podeszła do nas z notesem. Otworzyła go na stronie, na której narysowała dwie postacie trzymające się za ręce.
– To ty i mama? – spytał Viktor.
– Nie – odpowiedziała Mila. – To wujek, który robi straszną minę, ale boi się w środku.
Viktor przykucnął przy niej.
– Mogę być twoim wujkiem?
Mila zmierzyła go wzrokiem.
– Jeśli przestaniesz zabierać mamie kawę.
Po raz pierwszy zobaczyłam, jak naprawdę się śmieje. Krótko, nieporadnie, jak człowiek, który długo zapomniał, że może.
Renzo stał pod ścianą, a dokumenty dotyczące jego przelewów leżały już na stole. Nie potrzebowaliśmy widowiska. Musiał oddać udziały, fundację i wszystkie pełnomocnictwa. Emilio przekazał księgę niezależnej komisji zarządzającej portem, a ochroniarz, który podpisał fałszywe dokumenty, zeznawał w zamian za ochronę swojej córki przed zemstą Renza.
Lidia wróciła następnego dnia sama. Nie przepraszała długo. Przyniosła brakującą stronę paszportu i powiedziała tylko, że po raz pierwszy bała się bardziej o dziecko niż o własną wypłatę. Viktor przywrócił ją do pracy, ale nie pozwolił jej już nigdy wykonywać poleceń Renza.
Teresa zamieszkała w małym pokoju przy ogrodzie. Każdego ranka przychodziła do kuchni i uczyła Milę piosenki, którą śpiewała mi po pożarze.
Ja nie potrafiłam od razu przyjąć nazwiska Castellano. Przez lata byłam Anną Kowalską. To imię nosiło blizny, rachunki, samotne noce i każdą chwilę, w której musiałam wybierać między mlekiem dla dziecka a opłaceniem mieszkania.
Viktor nie naciskał.
W gabinecie zostawił dla mnie pustą szufladę i powiedział, że mogę trzymać w niej cokolwiek zechcę.
Włożyłam tam medalik, list matki i notes Mili.
Nie pieniądze.
Nie dokumenty.
Tylko rzeczy, które przetrwały pożar.
Kilka dni później Mila znów weszła do gabinetu bez pukania. Tym razem Viktor siedział przy biurku, a przed nim leżała umowa, na której widniało moje nazwisko.
– Mamo, on znowu robi minę – powiedziała.
Viktor natychmiast zmarszczył brwi.
Mila zrobiła to samo.
Spojrzałam na nich obu i poczułam, że coś we mnie, dotąd zaciśnięte jak pięść, powoli się rozluźnia.
– Co podpisujesz? – spytałam.
Viktor przesunął dokument w moją stronę.
– Umowę, dzięki której rezygnujesz z pracy w pralni.
– Nie chcę jałmużny.
– To nie jałmużna. Zarządzasz fundacją, która pomaga kobietom uciekającym od przemocy i dzieciom bez dokumentów. Wiesz, czego potrzebują, bo sama przez to przeszłaś.
– A jeśli sobie nie poradzę?
Viktor spojrzał na Milę.
– Wtedy twoja córka zrobi tę minę i przypomni nam obu, że strach nie jest decyzją.
Mila pokiwała głową.
– Dokładnie.
Podpisałam.
Nie zmieniło to przeszłości. Nie oddało mi matki ani lat spędzonych pod cudzym nazwiskiem. Nie sprawiło, że nagle pokochałam wielki dom i ludzi, którzy przez lata ukrywali prawdę.
Ale kiedy wieczorem Viktor wyjął ze starej księgi fotografię małej Niny i podał ją Mili, córka przyłożyła ją do swojego rysunku.
– Teraz pasują – powiedziała.
Na kartce były trzy postacie: dziewczynka, kobieta i mężczyzna z surowymi brwiami.
Pod spodem Mila dopisała krzywymi literami jedno zdanie:
– Wujek już nie musi wyglądać tak strasznie.
Przegapiłeś początek?
