CZĘŚĆ 4
Ktoś próbował otworzyć tylne drzwi piekarni. Zamek zgrzytnął drugi raz.
Lidia cofnęła się do regału.
— Nie otwieraj — powiedziała.
— Kto tam jest? — zapytałam.
Oskar chwycił metalową rurkę, która leżała przy workach z mąką. Halina stanęła obok mnie, choć jej zabandażowana dłoń drżała.
Zamek puścił.
Do środka wszedł mężczyzna w beżowym płaszczu. Miał przy sobie skórzaną teczkę i minę człowieka, który spodziewa się pustego lokalu.
— Panie Oskarze — powiedział. — Mieliśmy odebrać klucze.
— Kim pan jest? — zapytałam.
— Pełnomocnikiem nabywcy.
Lidia gwałtownie podeszła do niego.
— To nie jest dobry moment.
— Dla mnie właśnie jest. Otrzymałem potwierdzenie przelewu i umowę podpisaną przez właścicieli.
— Umowę? — powtórzyłam.
Mężczyzna otworzył teczkę. Na pierwszej stronie widniała nazwa piekarni i moje nazwisko. Pod nim znajdował się podpis, którego nie złożyłam.
Halina wskazała dokument.
— To ten sam fałszywy wzór.
Mężczyzna spojrzał na Lidię.
— Mówiono mi, że wszystko jest legalne.
— Jest — odpowiedziała. — Tylko wystąpiło nieporozumienie.
— Nieporozumienie kosztujące sto osiemdziesiąt tysięcy złotych? — zapytałam.
Przycisnął teczkę do piersi.
— Pieniądze zostały przelane z rachunku należącego do pani teściowej. Umowa obejmuje przejęcie lokalu i wyposażenia.
— Lokal nie należy do niej.
— Wiem to już teraz.
Oskar spojrzał na matkę.
— Komu chciałaś sprzedać piekarnię?
Lidia uniosła ręce.
— Komuś, kto zapłacił. Chciałam spłacić twoje długi.
— Moje długi? — Oskar zaśmiał się bez radości. — Ukradłaś pieniądze Katarzyny, podrobiłaś jej podpis, a teraz sprzedałaś coś, czego nie posiadałaś.
— Robiłam to dla ciebie.
— Nie. Robiłaś to, żeby nikt nie mógł cię odsunąć od pieniędzy.
Te słowa trafiły w nią mocniej niż krzyk. Lidia zacisnęła usta, a potem otworzyła torebkę i zaczęła szukać telefonu.
— Zadzwonię do notariusza.
— Już dzwoniłaś — powiedziała Halina. — Wczoraj. I prosiłaś, żeby przygotował drugą wersję dokumentu, gdyby Katarzyna odmówiła.
Mężczyzna w beżowym płaszczu spojrzał na Halinę.
— Skąd pani to wie?
— Prowadziłam księgi. Widzę więcej, niż myślicie.
Wyjęła ostatnią kartkę. Była to lista zleceń kancelarii, opłaconych z firmowego rachunku. Przy jednym numerze widniała adnotacja: „zmiana właściciela po rozwodzie”.
Mój podpis nie był jedyną rzeczą, którą sfałszowano. Pod dokumentem znajdował się podpis Oskara.
Spojrzałam na niego.
— Podpisałeś to.
— Nie wiedziałem, że ta wersja istnieje.
— Ale podpisałeś pełnomocnictwo dla matki.
— Tak.
Oskar odłożył rurkę. Twarz miał bladą, ale tym razem nie uciekł wzrokiem.
— Podpisałem, bo wierzyłem, że jeśli oddam jej kontrolę, spłaci moje długi. Powiedziała, że ty odejdziesz z połową firmy i zostawisz mnie z niczym. Bałem się, że zostanę sam.
— Więc pozwoliłeś, żeby wyrzucono mnie z mojego własnego życia.
— Tak.
Jedno słowo. Ciężkie jak żelazo.
Nie czułam ulgi. Prawda nie naprawiła tego, co zrobił. Ale sprawiła, że przestałam pytać samą siebie, czy przesadzam.
Mężczyzna w płaszczu wyjął telefon.
— Odwołam przejęcie, jeśli właścicielka potwierdzi, że nie wyrażała zgody.
— Potwierdzam — powiedziałam. — Nie sprzedawałam piekarni. Nie podpisywałam pełnomocnictwa. Nie zaciągałam tego długu.
— W takim razie sprawa dotyczy oszustwa, nie transakcji.
Lidia rzuciła się ku niemu.
— Proszę tego nie zgłaszać! Mam pieniądze, oddam wszystko.
— Nie ma pani pieniędzy — odpowiedział. — Bank odrzucił przelew. Rachunek został zamrożony.
Teściowa oparła się o stół. Czerwony lakier na jej paznokciu odprysnął jeszcze bardziej.
— Nie możecie mi tego zrobić.
— To ty zrobiłaś to nam — powiedział Oskar.
Halina odsunęła przed siebie segregatory.
— Jutro rano przekażę kopie księgowej i właścicielowi lokalu. Nie po to, żeby was zniszczyć, Katarzyno. Po to, żeby nikt już nie mógł udawać, że te pieniądze zniknęły.
Spojrzałam na Oskara.
— Chcę, żebyś podpisał oświadczenie, że wiedziałeś o planie przeniesienia piekarni i że zrzekasz się jakichkolwiek roszczeń do pieniędzy, które zarobiłam.
— Podpiszę.
— I wyprowadzisz się dziś.
Lidia odwróciła się do niego.
— Oskarze, nie możesz mnie zostawić z tym wszystkim.
— To ty nauczyłaś mnie, że rodzina zawsze płaci za swoje błędy.
— Jestem twoją matką!
— A Katarzyna była twoją synową. To ci nie wystarczyło.
Na zapleczu pachniało drożdżami. Zostawiłam tam zaczyn na poranny wypiek. Przez cały ten chaos ciasto rosło w stalowej misce, powoli i uparcie, choć nikt nie pilnował temperatury.
Kiedy mężczyzna wyszedł, Lidia została przy stole z niedoszłą umową w dłoni. Oskar podpisał oświadczenie, które przygotowała Halina. Każde pociągnięcie długopisu brzmiało jak zamykana szuflada.
Potem podał mi klucze do mieszkania.
— Nie chcę ich — powiedziałam.
— To twoje.
— Nie. Chcę tylko klucze do piekarni.
Oddał mi pęk z mosiężną tabliczką. Ten sam, który przez lata nosił przy pasku i nazywał „naszym wspólnym”.
— Kato, czy jest coś, co mogę zrobić?
— Tak. Jutro przyjdź po swoje rzeczy. Nie dotykaj kasy, dokumentów ani pieca.
— A potem?
— Potem będziesz musiał nauczyć się żyć bez pieniędzy, które ktoś zarabiał za ciebie.
Nie była to kara. Była granica.
Oskar skinął głową i wyszedł razem z matką. Na schodach Lidia jeszcze raz odwróciła się ku mnie.
— Myślisz, że sama dasz radę?
— Zaczęłam sama, zanim poznałam twojego syna.
Drzwi magazynu zamknęły się za nimi, ale nie dotknęłam zamka. Zostałam przy stalowej misce i obserwowałam, jak ciasto podnosi pokrywkę.
Halina zdjęła bandaż z palca i westchnęła.
— Co zrobisz z piekarnią?
Wzięłam drewnianą łopatę i przesunęłam bochenki do rozgrzanego pieca.
— Jutro rano otworzę ją wcześniej.
— Sama?
Spojrzałam na segregatory, mosiężny klucz i pustą kasę.
— Nie. Z tobą.
Halina uśmiechnęła się przez łzy.
O szóstej trzydzieści wyjęłyśmy pierwszy chleb. Skórka pękła dokładnie wzdłuż nacięcia, które robiła moja babcia. Na papierowej torbie napisałam nazwę piekarni i dopisałam pod nią jedno słowo: „Katarzyna”.
Gdy otworzyłam piec, gorące powietrze poruszyło kartką z fałszywym podpisem. Uniosła się, zakręciła nad blachą i spadła prosto do ognia.
Przegapiłeś początek?
