
CZĘŚĆ 4
Nie zdążyłam nawet odsunąć krzesła, gdy Helena osunęła się przy stole.
Jej srebrne lusterko spadło na podłogę i rozpadło się na dwie części.
— Mamo! — Adrian rzucił się ku niej.
Dotknął jej szyi, sprawdził oddech i podniósł głowę.
— Victor, zadzwoń po karetkę.
— Nie — wyszeptała Helena. — Nie do szpitala.
— Masz duszności.
— Vale wie, gdzie są wszystkie szpitale, które opłacał twój ojciec.
Adrian spojrzał na mnie.
— Znasz jakieś bezpieczne miejsce?
Pomyślałam o małej przychodni przy ulicy Halsted, gdzie mama odbierała leki. Pracowała tam doktor Miriam Shaw, kobieta o stalowych okularach i zwyczaju zapisywania wszystkiego na papierowych kartach, bo nie ufała elektronicznym systemom.
— Znam lekarkę — powiedziałam. — Nie należy do żadnej sieci związanej z Vossami.
— Jedziemy.
Daniel szarpnął się w stronę wyjścia.
Dwaj mężczyźni Adriana zastąpili mu drogę.
— Nikt nie wychodzi — powiedział Adrian. — Victor, zabierz księgę. Sophie, pomóż mi z Heleną.
— A Daniel?
Adrian popatrzył na niego bez mrugnięcia.
— On zostaje z własnymi rachunkami.
Helena trzymała mnie za rękę, gdy przechodziliśmy przez zaplecze. Jej palce były zimne jak metalowy blat.
— Nie ufaj mu ślepo — szepnęła.
— Adrianowi?
— Nikomu, kto nosi cudze winy jak płaszcz.
W samochodzie Adrian usiadł z tyłu obok matki. Ja prowadziłam jego czarny samochód, bo ręce trzęsły mu się z gniewu. Na siedzeniu leżał pognieciony rachunek za dwanaście dolarów i czterdzieści centów.
— Dlaczego zachowałeś mój rachunek? — zapytałam.
— Nie zachowałem. Daniel wysłał mi kopię wszystkich nietypowych transakcji. Chciał udowodnić, że jesteś problemem.
— I dlatego przyszedłeś?
— Przyszedłem sprawdzić, czy nadal okrada starszych klientów. Nie spodziewałem się znaleźć matki.
Helena zaśmiała się cicho, choć oddychała z trudem.
— Zawsze miałeś fatalny sposób szukania ludzi.
Adrian odwrócił się do niej.
— A ty zawsze miałaś fatalny sposób ratowania mnie.
— Ale żyjesz.
— Żyję, bo nauczyłem się od ciebie, jak uciekać.
Przychodnia była zamknięta dla zwykłych pacjentów, ale doktor Shaw wpuściła nas tylnym wejściem. W pomieszczeniu pachniało spirytusem i miętą. Zbadała Helenę, podała jej tlen i położyła obok łóżka metalową tacę.
— To atak paniki połączony z odwodnieniem — powiedziała. — Przeżyje, ale musi odpocząć.
— Czy ktoś pytał o nią? — Adrian zapytał.
— Tak. Mężczyzna w beżowym płaszczu. Powiedział, że jest jej siostrzeńcem.
Adrian zacisnął szczękę.
— Vale.
Doktor Shaw wyjęła z szuflady kartę pacjenta.
— Zostawił coś na recepcji.
Był to mały kluczyk owinięty żółtą taśmą. Nie pasował do skrytki. Na taśmie napisano adres: magazyn przy nabrzeżu.
— To pułapka — powiedziałam.
— Oczywiście.
— Więc po co tam pojedziemy?
Adrian spojrzał na śpiącą matkę.
— Bo Vale liczy na to, że będę działał jak mój ojciec. Wpadnę tam sam, wściekły i gotowy na wszystko.
— A co zrobisz?
— Zabiorę mu jedyną rzecz, której naprawdę potrzebuje.
O siedemnastej trzydzieści weszliśmy do magazynu. Betonowa podłoga była mokra, a z sufitu zwisały przewody. Na środku stał Martin Vale w beżowym płaszczu. Obok niego znajdowała się metalowa kaseta.
— Adrian — powiedział. — Nadal przyprowadzasz obcych ludzi do rodzinnych rozmów.
— Sophie nie jest obca.
— Jest kelnerką.
— Byłą kelnerką — poprawiłam go.
Vale uśmiechnął się krzywo.
— Przyniosłeś oryginał?
Adrian położył na stole kopertę.
— Przyniosłem kopię.
— W takim razie twoja matka straci wszystko.
— Nie. To ty stracisz coś, czego nie możesz odkupić.
Vale otworzył kasetę. W środku leżał plik papierów, ale pod nimi zobaczyłam fotografię młodego Adriana. Stał na niej obok ojca i Daniela, który wyglądał wtedy jak przestraszony chłopak.
— Daniel był twoim informatorem? — zapytałam.
Vale spojrzał na mnie.
— Daniel był tchórzem. Twój ojciec trzymał go przy sobie, bo znał wszystkie rachunki. Kiedy twój ojciec umarł, Daniel próbował zatrzymać interes dla siebie.
Adrian zrobił krok naprzód.
— Dlaczego groziłeś mojej matce?
— Bo miała dokument, który mógł odebrać ci nazwisko Voss.
— Jakie dokumenty?
Vale wyjął z kasety cienką, pożółkłą kartę.
— Testament twojego ojca. Nie zapisał ci pieniędzy. Zapisał ci obowiązek oddania każdej nieruchomości ludziom, których skrzywdził. Wiedział, że jeśli dowiesz się prawdy, odwrócisz się od całego imperium.
Adrian patrzył na kartę, jakby była ostrzem.
— A ty chciałeś przejąć wszystko.
— Chciałem, żebyś został taki jak on. Bałeś się być biedny, więc pozwoliłem ci uwierzyć, że strach jest siłą.
Z kieszeni wyjęłam telefon, ale nie nagrywałam. Zamiast tego położyłam na stole kartę doktor Shaw, na której widniała godzina przyjęcia Heleny oraz nazwisko Vale zapisane przez pielęgniarkę. Potem dołożyłam kopię księgi Victora.
— Zapomniałeś o jednej rzeczy — powiedziałam. — Ludzie, których zastraszałeś, potrafią liczyć. Każda koperta, każdy podpis i każda data są tutaj.
Vale spojrzał na dokumenty.
— Myślisz, że jedna kelnerka mnie pokona?
— Nie. Myślę, że pokonała cię własna chciwość. Ja tylko zapłaciłam rachunek.
Adrian otworzył drzwi magazynu. Na zewnątrz stało kilkanaście osób: starsi mieszkańcy, których nazwiska widniały w księdze. Była też doktor Shaw, Victor i Daniel, prowadzony przez dwóch ludzi Adriana.
Daniel rzucił się do Vale’a.
— Mówiłeś, że mnie ochronisz!
— A ty mówiłeś, że masz oryginał testamentu!
— Nie miałem!
— To właśnie dlatego jesteś bezużyteczny.
Adrian odsunął ich od siebie.
— Linden Room zostanie zamknięte do czasu zwrotu wszystkich mieszkań i pieniędzy. Nie jako moja własność. Jako fundusz Heleny.
Vale roześmiał się.
— Oddasz cały majątek?
— Nie jest mój.
— A swoje nazwisko?
Adrian popatrzył na matkę, którą Victor przywiózł na wózku. Helena była blada, ale przytomna.
— Oddam również je, jeśli będzie trzeba.
Pani Ellis, a właściwie Helena Voss, wyciągnęła do niego rękę. Adrian uklęknął przed nią na mokrym betonie.
— Przepraszam — powiedział.
— Za co?
— Za to, że przez tyle lat myślałem, że mnie porzuciłaś.
— Porzuciłam cię, żebyś mógł przeżyć. Ale nie umiałam wrócić.
— Mogłaś spróbować.
— Bałam się, że zobaczę w twoich oczach jego twarz.
Adrian wziął jej dłoń.
— A zobaczyłaś?
Helena dotknęła jego policzka, dokładnie tam, gdzie kiedyś miał bliznę po upadku z roweru.
— Zobaczyłam chłopca, który wciąż udaje, że nic go nie boli.
Odwróciłam wzrok. Nie dlatego, że chciałam ukryć łzy. Po prostu pewne chwile nie potrzebują widowni.
Później Daniel podpisał przekazanie ksiąg i praw do restauracji. Nie dostał obiecanych pieniędzy od Vale’a, nie odzyskał stanowiska i musiał oddać napiwki pracownikom. Victor otrzymał zarządzanie lokalem, a każdy starszy klient dostał osobne rozliczenie.
Moja wypłata czekała na mnie następnego ranka.
Daniel położył kopertę na ladzie, nie patrząc mi w oczy.
— Wciąż chcesz te pieniądze? — zapytał.
— Zarobiłam je.
— Po wszystkim, co zrobiłem?
— Zwłaszcza po tym.
Wzięłam kopertę. W środku była pełna kwota, co do centa.
Tydzień później wróciłam do Linden Room nie w białym fartuchu, lecz z umową, której nagłówek brzmiał: „Fundusz Heleny Voss — posiłki dla seniorów”. Na pierwszej stronie widniał podpis Adriana, a pod nim podpisy wszystkich pracowników.
Przy pierwszym stoliku siedziała Helena. Jej portfel leżał obok talerza, a małe srebrne lusterko zostało sklejone cienką mosiężną blaszką.
— Dzisiaj ja płacę — powiedziała.
— Dzisiaj płaci fundusz — odpowiedziałam.
Adrian stał przy kasie i próbował nauczyć się obsługi rachunków. Victor podał mu stos faktur.
— Jeśli pomylisz jeszcze jedną kolumnę, wracasz do zmywaka.
— Mój własny lokal i zmywak?
— Właśnie dlatego nie jest już twój.
Helena zaśmiała się tak głośno, że kilka osób odwróciło głowy.
Podałam jej zupę, a potem spojrzałam na Adriana.
— Nadal uważasz, że dwanaście dolarów i czterdzieści centów to zbyt wysoka cena za przyzwoitość?
Wziął rachunek, obejrzał go i wsunął pod sklejone lusterko.
— Nie — powiedział. — To był najtańszy sposób, żeby znaleźć drogę do domu.
Helena zamknęła lusterko w dłoni, a na jego porysowanej powierzchni odbiły się trzy twarze siedzące przy jednym stole.
