CZĘŚĆ 4
Furgonetka zatrzymała się krzywo, jednym kołem na krawężniku.
Dante nie wybiegł pierwszy. Najpierw podszedł do Sophii i uklęknął.
— Zostań z Leną — powiedział. — I trzymaj ją za rękę.
— A ty?
— Pójdę po twoją mamę.
Dziewczynka patrzyła na niego długo.
— Nie popełnij znowu tego samego błędu.
Dante przyjął te słowa bez obrony.
— Nie popełnię.
Wyszedł razem ze mną i Rosą. Ochroniarz został przy Sophii, pilnując jej z taką miną, jakby chciał odkupić każdy dzień, w którym służył niewłaściwemu człowiekowi.
Na boku furgonetki widniał wyblakły napis „Piekarnia Russo”. Dante zobaczył go i zatrzymał się na sekundę.
— Zamknąłem ją po śmierci ojca — powiedział. — Emil twierdził, że sprzedałem budynek. Nigdy nie sprawdziłem dokumentów.
— Marta sprawdziła za pana.
— Wiem.
Rosa otworzyła tylne drzwi. W środku leżały worki mąki, metalowa skrzynka i krzesło z oderwanym oparciem. Na jednym worku ktoś napisał kredą: „Trzy morele, godzina dziewiąta”.
— To adres — powiedziałam.
Dante spojrzał na zegarek.
Była ósma pięćdziesiąt trzy.
Wsiedliśmy do samochodu i ruszyliśmy w stronę nabrzeża. Przez całą drogę Dante nie odezwał się ani razu. Dopiero gdy minęliśmy most, powiedział:
— Marta próbowała mi powiedzieć, że Emil kradnie. Nie uwierzyłem jej.
— Dlaczego?
— Bo podpisałem z Emilem umowę, że będzie zarządzał finansami, kiedy zajmowałem się umierającym ojcem. Marta pokazała mi różnice w rachunkach. Uznałem, że chce zniszczyć mojego brata.
— A potem zniknęła.
— A ja uznałem, że wybrała ucieczkę.
W jego głosie nie było gniewu. Był wstyd.
Stara piekarnia stała za magazynami rybnymi. Z dachu zwisała blaszana tabliczka, która przy każdym podmuchu uderzała o mur. W środku pachniało wilgotną mąką i spaloną skórką chleba.
Nie znaleźliśmy Marty.
Znaleźliśmy za to mały piec, pod nim metalową skrzynkę i list przyklejony do cegły.
Dante zerwał papier.
— Czytaj — powiedziałam.
— To od Marty.
„Jeśli tu jesteś, Emil już wie. Nie szukaj mnie w miejscach, które zna twoja rodzina. Szukaj tam, gdzie Lena marzyła o własnej cukierni.”
Poczułam, jak krew odpływa mi z twarzy.
— To nie może być przypadek.
— Jaki adres zapisałaś na rachunku? — spytał Dante.
Wyjęłam z kieszeni pomięty papier, na którym od miesięcy trzymałam swój plan. Na odwrocie widniał adres pustego lokalu przy ulicy Miodowej. Miał tam powstać mój sklep, gdy uzbieram pieniądze.
Pojechaliśmy natychmiast.
Lokal był zamknięty, ale z wnętrza dochodziło ciche stukanie. Dante wyważył boczne drzwi. W środku zobaczyliśmy Martę siedzącą na podłodze między workami mąki. Miała rozcięty łuk brwiowy, lecz sama próbowała zawiązać bandaż.
— Sophia? — spytała.
— Jest bezpieczna — odpowiedziałam.
Marta zamknęła oczy.
Dante podszedł, ale zatrzymał się kilka kroków od niej.
— Nie będę cię dotykał, dopóki nie powiesz, że mogę.
Marta spojrzała na niego z bólem.
— Zajęło ci to trzy dni.
— Wiem.
— Przez trzy dni myślałam, że Emil zabierze mi córkę.
— Przez trzy dni myślałem, że odeszłaś, bo mnie nienawidzisz.
— Nie odeszłam od Sophii. Uciekałam przed człowiekiem, któremu oddałeś własny dom.
Dante spuścił wzrok.
— Masz rację.
To była najcięższa rzecz, jaką mógł jej powiedzieć, bo nie próbował się usprawiedliwiać.
Marta wyjęła z kieszeni mały klucz.
— Emil nie chciał tylko pieniędzy. Chciał twojego nazwiska. Kiedy przejąłby wszystkie restauracje, mógłby wejść do rady dzielnicy i dostać kontrakt na szkolne żywienie. Bał się, że Marta pokaże rachunki, więc próbował zmusić mnie do podpisania pełnomocnictwa.
— Nie podpisałaś.
— Podpisałam pustą kartkę, żeby ocalić Sophię. Ale zostawiłam ślad. Ten klucz otwiera sejf w kancelarii notariusza.
Rosa, która stała przy wejściu, wyjęła telefon.
— A mój syn ma wiadomości od ludzi Emila. Nie wiedziałam, że je zachował.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś wcześniej? — spytał Dante.
— Bo myślałam, że jesteś taki sam jak on.
Dante przyjął to spojrzeniem, którego nie zapomnę.
— Też tak myślałem o sobie.
Nie pojechaliśmy do sądu ani na komisariat. Dante zadzwonił do wszystkich kierowników swoich restauracji i kazał zwołać zebranie w głównej sali Bellanote. Następnie przekazał księgę i dokumenty księgowemu, który od lat prowadził rachunki ojca. Nie ufał już ludziom wybieranym przez rodzinę.
Emil zjawił się po godzinie, pewny siebie, w granatowym płaszczu i z uśmiechem, który zniknął, gdy zobaczył Martę stojącą obok Sophii.
— To nie jest miejsce na rodzinne sceny — powiedział.
— Masz rację — odparł Dante. — To miejsce, w którym podpisy mają znaczenie.
Położył na stole księgę, kopię przelewów i pustą kartkę z podpisem Marty.
Emil roześmiał się nerwowo.
— Nie udowodnisz, że ją do tego zmusiłem.
— Nie muszę — powiedziała Rosa.
Wszyscy odwrócili się ku niej.
— Widziałam, jak trzymałeś nóż przy gardle mojego syna. Widziałam, jak wywiozłeś Martę. I mam klucz do sejfu, w którym schowałeś oryginały.
Emil zrobił krok w jej stronę, ale dwóch kierowników zagrodziło mu drogę. Nie byli uzbrojeni. Po prostu tym razem stali po właściwej stronie.
— Dante, jesteśmy braćmi — syknął.
— Właśnie dlatego dałem ci więcej, niż zasługiwałeś.
— Wszystko zbudowaliśmy razem.
— Nie. Ty budowałeś sobie wyjście, a ja myślałem, że budujesz rodzinę.
Emil stracił udział w restauracjach tego samego dnia. Księgowy zamroził rachunki, kierownicy zerwali umowy, a dokumenty z sejfu trafiły do ludzi, którzy mogli legalnie zabezpieczyć Martę i Rosę. Nie było krzyku ani widowiska. Najdotkliwiej zabolało go to, że nikt nie chciał już wykonywać jego poleceń.
Dante sprzedał dwa lokale, żeby spłacić pracowników, których Emil oszukał. Zrezygnował też z zarządzania rodzinnym majątkiem. Zostawił sobie tylko Bellanote.
Kilka dni później zaprosił mnie do pustego lokalu przy ulicy Miodowej.
W środku stał nowy piec. Na ladzie leżał mój pomięty rachunek za mąkę, oprawiony w szkło.
— Nie kupiłem ci cukierni — powiedział Dante. — Kupiłem piec i opłaciłem pierwszy rok czynszu. Reszta będzie twoja, jeśli zechcesz ją prowadzić.
— Dlaczego?
— Bo Sophia zaufała ci, zanim ja nauczyłem się na nią patrzeć.
Marta stała przy drzwiach z Sophią za rękę.
— Nie chcę, żebyś robiła to z wdzięczności — powiedziała.
— Nie robię.
Spojrzałam na pustą ladę.
— Chcę piec bułeczki z morelami.
Sophia uśmiechnęła się pierwszy raz od tamtego wieczoru w Bellanote.
— Takie jak mama?
— Lepsze — powiedziałam. — Ale nikomu nie zdradzimy przepisu.
Dante podszedł do Marty.
— Czy mogę ci pomóc z bandażem?
Marta patrzyła na niego długo, potem podała mu apteczkę.
— Tylko jeśli będziesz słuchał.
— Będę.
Nie był to powrót do dawnego życia. Nie dało się wrócić do domu, w którym strach przez trzy dni udawał zwykłą ciszę. Ale można było zacząć od czegoś mniejszego: od prawdy wypowiedzianej przy stole, od podpisu, którego nikt już nie mógł ukryć, od dziecka, które nie musiało wybierać między rodzicami.
Tego wieczoru Sophia położyła na nowym piecu papierowy księżyc. Pod nim napisała nierównymi literami nazwę cukierni.
„Trzy Morele”.
Dante przeczytał napis, a potem podał mi klucz do lokalu.
— Tym razem to ty decydujesz, kto wchodzi.
Wzięłam klucz, ale nie schowałam go do kieszeni. Położyłam go obok pierwszej blachy bułeczek, podczas gdy Sophia pilnowała pieca i oznajmiła z pełną powagą:
— Tato, ta partia nie może się przypalić.
Dante spojrzał na mnie.
— Słyszałaś szefową.
A z pieca dobiegł zapach moreli — ten sam, który połączył zaginioną matkę, przestraszone dziecko i kelnerkę z rachunkiem w kieszeni.
Przegapiłeś początek?
