CZĘŚĆ 4
— To niemożliwe — powiedział Wade.
Nadine zakończyła rozmowę i schowała telefon do kieszeni.
— Możliwe. Firma dostała kopię pańskiego oświadczenia, ale nie dostała informacji o rejestrze.
Wade patrzył na nią, jakby nie rozumiał słów. Za jego plecami Miriam zamknęła księgę. Okładka wydała głuchy trzask.
— O świcie przyjadą maszyny — powiedziała. — Jeśli nie zatrzymamy ich przed rozpoczęciem wiercenia, podziemny przewód może zostać rozerwany.
Pobiegliśmy do Bennett Hollow.
Nie mieliśmy czasu na wielkie plany. Nadine zadzwoniła do wszystkich rodzin wymienionych w rejestrze. Miriam pojechała do kaplicy po pieczęć zarządu. Emily została ze mną, choć kazałam jej zostać w domu.
— Nie będę siedzieć i czekać — odpowiedziała. — To ja znalazłam źródło.
O drugiej w nocy zebrało się nas jedenaścioro. Reszta nie mogła przyjechać, ale przesłała zdjęcia dawnych dokumentów i podpisane oświadczenia. Na stole w mojej kuchni leżały kopie, mapy, rachunki za wodę i rękopis pastora.
Wade stał przy zlewie. Nie pił kawy. Tylko obracał w palcach mosiężny klucz.
— Oddaj mi go — powiedziałam.
— Ten klucz otwiera śluzę przy źródle.
— Wiem.
— Jeśli ją otworzymy, woda popłynie do kanału. Ale wtedy każdy zobaczy, że źródło nadal istnieje.
— Właśnie tego chcę.
Wade zacisnął szczękę.
— Nie rozumiesz, co zrobiłem.
— Rozumiem więcej, niż myślisz. Chciałeś sprzedać ziemię, zanim ktoś odkryje, że nie masz do niej prawa.
— Mój ojciec zostawił ranczo zadłużone. Bank miał je przejąć. Firma zaproponowała pieniądze, które mogły uratować ludzi pracujących u mnie.
— Więc odciąłeś wodę wdowie i jej córce?
— Nie chciałem, żebyś cierpiała.
— Chciałeś, żebym nie miała wyboru.
To zdanie zatrzymało go bardziej niż krzyk.
O piątej trzydzieści na drodze pojawiły się światła ciężarówek. Maszyny budowlane zatrzymały się przy ogrodzeniu, a za nimi wysiadł kierownik projektu, mężczyzna w pomarańczowym kasku.
— Mamy zgodę właściciela terenu — oznajmił.
Nadine wyszła przed nas.
— Nie macie zgody właściciela kanału.
— Pan Mercer przedstawił dokumenty.
Miriam podniosła starą pieczęć.
— A my przedstawiamy prawdziwe.
Kierownik przejrzał księgę. Jego twarz zmieniała się z każdą stroną.
— Pańska firma kupiła prawo, którego sprzedający nie posiadał — powiedziała Nadine. — Jeśli zaczniecie prace, narazicie się na ogromne roszczenia od wszystkich rodzin z rejestru.
Wade odsunął się od grupy.
— Nie możecie mi tego zrobić.
— To ty sprzedałeś coś, co nigdy nie należało do ciebie — odpowiedziałam.
Kierownik zdjął kask.
— Wstrzymujemy prace. Natychmiast.
Wade spojrzał na ciężarówki. Właśnie stracił umowę, pieniądze i jedyną rzecz, dla której przez całe lato niszczył cudze życie. Nie triumfowałam. Widziałam tylko człowieka, który zbudował własną pułapkę z cudzych pragnień.
Wtedy wydarzyło się coś, czego nie przewidziałam.
Miriam wyjęła z pudełka jeszcze jeden dokument.
— Jest tu zapis o wspólnym wykupie zadłużonych gospodarstw — powiedziała. — Jeśli zarząd kanału odzyska kontrolę, rodziny mogą przejąć ranczo Mercerów i spłacić wierzycieli z funduszu wodnego.
Wade spojrzał na nią gwałtownie.
— Chcesz zabrać mi dom?
— Nie. Chcę ocalić ludzi, których twoja rodzina zmuszała do płacenia za własną wodę.
— Nie mam dokąd pójść.
Emily odezwała się cicho:
— Możesz zostać i pomagać przy kanale.
Wszyscy spojrzeli na nią.
— Emily — powiedziałam ostrzegawczo.
— Jeśli zna wszystkie śluzy, niech je naprawia. Ale niech już nie decyduje sam.
Wade roześmiał się krótko, bez radości.
— Myślisz, że ludzie mi zaufają?
— Nie — odpowiedziała Emily. — Dlatego będą patrzeć ci na ręce.
Kilka rodzin podpisało porozumienie jeszcze tego ranka. Nie było w nim przebaczenia. Była odpowiedzialność, nadzór i obowiązek naprawienia śluzy z własnych pieniędzy. Wade zachował prawo do zamieszkania w domu, lecz stracił kontrolę nad kanałem. Musiał sprzedać część bydła, by spłacić robotników i zwrócić zaliczki. Nie protestował, kiedy Nadine zabrała jego pieczęć zarządu.
Najtrudniejsza scena wydarzyła się przy źródle.
Wade włożył miedziany klucz do starego zamka. Ręce mu drżały, gdy przekręcał mechanizm. Z wnętrza ziemi dobiegł głęboki huk. Potem woda wystrzeliła do ceglanego kanału i popłynęła w stronę pastwisk.
Krowy ruszyły za dźwiękiem.
Emily stała przy mnie, ściskając notes z zieloną okładką.
— Mamo, co napisał pastor na końcu kazania?
Spojrzałam na wyblakłe zdanie, które przez tyle lat czekało pod kamieniami.
— „Woda pamięta drogę, nawet jeśli człowiek próbuje ją zapomnieć”.
Wade usłyszał te słowa. Przez moment patrzył na płynący kanał, a potem wyjął z kieszeni kartkę z własnym podpisem i podarł ją na cztery części.
— To niczego nie naprawi — powiedział.
— Nie — odpowiedziałam. — Ale może być pierwszą rzeczą, której nie zrobisz dla pieniędzy.
Po południu Nadine postawiła przy źródle nową tablicę z nazwiskami wszystkich rodzin. Nie było na niej nazwiska Wade’a. Dopisał je sam, pod pozostałymi, i podpisał się jako konserwator kanału.
Emily otworzyła notes i narysowała pierwszą linię wody. Nie błękitną. Brązową, z czarnymi brzegami i małą kropką światła przy źródle.
Pod rysunkiem zapisała datę oraz godzinę.
A gdy kanał napełnił pierwsze poidło, moja córka przyłożyła dłoń do chłodnej cegły i powiedziała:
— Teraz już nikt nie wmówi nam, że tego nie było.



