CZĘŚĆ 4
Robert nie pozwolił Danielowi podejść do gabinetu.
— Zostajesz tutaj — powiedział.
— To moja córka.
— A tam jest dokument dotyczący twojej żony. Nie wejdziesz tam bez prawnika.
Daniel spojrzał na mnie. Jego twarz nie była już twarzą człowieka, który kontroluje spotkania, budżety i ludzi. Była twarzą kogoś, kto zobaczył, że wszystkie drzwi, które uważał za własne, otwierały się tylko dzięki cudzym kluczom.
Lily płakała cicho przy windzie. Rachel przykucnęła przed nią i poprawiła jej czapkę.
— Mamusiu, dlaczego tata nie może z nami jechać?
Rachel zamknęła oczy.
— Bo musi naprawić coś, co zepsuł.
Daniel drgnął, jakby te słowa zabolały bardziej niż oskarżenia Marty.
Weszłam z Robertem do jego gabinetu. Na biurku leżał dokument z moim nazwiskiem. Obok niego znajdował się formularz pełnomocnictwa i wydruk z banku.
Kobieta siedząca naprzeciwko biurka miała około sześćdziesięciu lat. Nosiła granatowy kardigan i trzymała oburącz papierowy kubek z herbatą. Na jej identyfikatorze widniało nazwisko: Evelyn Price, notariuszka dokumentów korporacyjnych.
— Pani Carter — powiedziała. — Przepraszam, że dowiaduje się pani o tym w taki sposób.
— Czy pani podpisała coś za mnie?
— Nie. Ale widziałam osobę, która to zrobiła.
Robert położył przed nią kopię dokumentu.
— Powiedziała pani, że podpis został złożony w naszej filii banku przy North Avenue.
— W środę o 8:40 rano — odparła Evelyn. — Mężczyzna przedstawił się jako pełnomocnik pani Carter. Miał kopię pani dowodu i pismo z kancelarii Daniela.
— Widziała pani jego twarz?
— Bardzo dokładnie. Bo odmówiłam potwierdzenia dokumentu. Podpis był niezgodny z podpisem na dowodzie, a pełnomocnictwo nie miało właściwego numeru.
Poczułam, że kolana miękną.
— Dlaczego bank nie zgłosił tego od razu?
— Zgłosił. Daniel zadzwonił kilka minut później i próbował wyjaśnić, że doszło do pomyłki administracyjnej.
Robert zacisnął dłonie na oparciu krzesła.
— Kto był tym mężczyzną?
Evelyn wskazała na drzwi.
— Jego kierownik kredytowy. Pan Mark Delaney.
Mark wszedł do gabinetu. Miał mokre od potu skronie i plik dokumentów przyciśnięty do piersi.
— Nie wiedziałem, że podpis jest podrobiony — powiedział od razu.
— Ale wiedział pan, że pełnomocnictwo było nieważne — odparłam.
— Daniel obiecał mi awans. Powiedział, że pani wyraziła zgodę ustnie.
— Nie wyraziłam.
— Wiem już.
Mark położył na biurku drugi dokument.
— To jest kopia wiadomości, którą przysłał mi Daniel. Napisał, że jeśli transakcja nie zostanie zamknięta tego dnia, „Sophie narobi problemów i wszystko się rozsypie”.
Robert wziął kartkę i przeczytał ją bez słowa.
Mój żołądek ścisnął się boleśnie. Daniel nie tylko zdradził mnie z Rachel. Próbował obciążyć mnie długiem, którego nawet nie znałam, a potem zamienić nasze mieszkanie w zabezpieczenie dla domu kupionego za cudze pieniądze.
— Chcę, żeby wszyscy wyszli — powiedziałam.
Robert spojrzał na mnie.
— Sophie…
— Nie. Chcę porozmawiać z nim sama.
Daniel czekał na korytarzu. Rachel stała kilka kroków dalej z Lily, a Noah spał w nosidełku, nieświadomy, że jego ojciec właśnie traci całe życie zbudowane na kłamstwie.
— Wejdź — powiedziałam.
Daniel usiadł naprzeciwko mnie w małej sali wypoczynkowej. Na stoliku nadal leżała czekoladka z pękniętym papierkiem.
— Nie chciałem, żeby tak to wyglądało — zaczął.
— Jak chciałeś, żeby wyglądało?
— Miałem plan.
— Twój plan obejmował dom dla Rachel, szkołę Lily, moje ubezpieczenie i dług zapisany na moje nazwisko.
— Chciałem zadbać o wszystkich.
— Nie. Chciałeś, żeby nikt nie mógł cię rozliczyć.
Zacisnął palce na kolanach.
— Kochałem cię.
— Można kochać kogoś i jednocześnie go okradać?
Nie odpowiedział.
— Powiedz mi prawdę o domu — zażądałam. — Nie tę, którą powiesz prawnikom. Mnie.
Długo patrzył na podłogę.
— Rachel zaszła w ciążę, zanim dowiedziałem się o twojej. Lily była już na świecie, kiedy powiedziała mi, że jestem ojcem. Bałem się, że jeśli ci powiem, stracę ciebie, stanowisko i córkę. Więc próbowałem zbudować dwa życia.
— Za pieniądze firmy.
— Chciałem je zwrócić.
— Kiedy?
— Kiedy dom zyska na wartości.
Roześmiałam się krótko, bez radości.
— A gdyby nie zyskał?
Daniel spojrzał na mnie. Wtedy zrozumiałam, że nie miał odpowiedzi.
Do sali weszła Rachel. Lily została za drzwiami z Robertem.
— Powiedziałeś jej o wszystkim? — zapytała.
— Rachel, wyjdź.
— Nie będziesz już mówił za mnie.
Położyła na stole mały klucz z mosiężną tabliczką. Był to klucz do domu w Lincoln Park.
— Oddaję go firmie — powiedziała. — I podpiszę wszystkie oświadczenia. Nie wiedziałam o pieniądzach Halston, ale wiedziałam, że oszukujesz Sophie. Za długo pozwalałam ci mówić, że jutro wszystko naprawisz.
Daniel spojrzał na nią z niedowierzaniem.
— Chcesz zabrać Lily dom?
— Nie. Chcę, żeby miała matkę, która nie musi mieszkać w domu kupionym za cudzą krzywdę.
To był zwrot, którego się nie spodziewałam. Rachel nie walczyła o nieruchomość. Walczyła o to, żeby jej córka nie odziedziczyła jego kłamstwa.
Robert wszedł do środka.
— Zarząd podjął decyzję. Daniel zostaje zwolniony ze skutkiem natychmiastowym. Firma przejmie dom i sprzeda go. Pieniądze zostaną przeznaczone na zwrot funduszu. Wszystkie prywatne wydatki zostaną od niego odzyskane.
Daniel podniósł głowę.
— A jeśli nie będę miał z czego zapłacić?
— Wtedy będziesz miał czas, żeby nauczyć się żyć bez cudzych pieniędzy.
Nie było aresztowania ani widowiskowego przesłuchania. Były za to podpisane zawiadomienia, zablokowane konta i kilka rozmów, których Daniel nie mógł już przerwać jednym telefonem.
Elena zadbała o to, by dokument z podrobionym podpisem został unieważniony. Bank wykreślił mnie z całej sprawy. Nasze mieszkanie pozostało wspólne do czasu rozliczenia, ale Daniel nie mógł nim dysponować samodzielnie.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się wieczorem w klinice, gdzie Noah miał kontrolę po porodzie. Daniel czekał na korytarzu z dokumentami alimentacyjnymi. Nie przyniósł kwiatów. Nie prosił o przebaczenie. To było chyba jedyne rozsądne, co zrobił tego dnia.
— Chcę widywać Noah — powiedział.
— Będziesz. Pod warunkiem, że wszystkie spotkania ustalimy przez Elenę i że Rachel będzie wiedziała, gdzie jesteś.
— Nie ufasz mi.
— Nie po tym wszystkim.
Skinął głową.
— A ty? Co z nami?
Spojrzałam na śpiącego syna. Noah miał na policzku małą czerwoną kreskę od materiału nosidełka.
— Nas już nie ma — powiedziałam. — Jest tylko to, co musimy uczciwie ułożyć wokół niego.
Daniel zamknął oczy. Tym razem nie próbował się targować.
Kilka dni później Rachel przysłała mi krótką wiadomość. Napisała, że zrezygnowała z pracy w Halston i wynajęła małe mieszkanie niedaleko szkoły Lily. Nie prosiła o przyjaźń. Nie tłumaczyła się. Dołączyła zdjęcie formularza, na którym podpisała zgodę na pełną współpracę przy odzyskiwaniu pieniędzy.
Odpisałam tylko: „Dziękuję, że powiedziałaś prawdę”.
W pudełku z rzeczami Daniela znalazłam jeszcze jedną czekoladkę. Musiała zostać na dnie podczas tamtego wejścia do biura. Papier był pomięty, a miedziana wstążka rozluźniona.
Nie zjadłam jej.
Zaniosłam ją Lily, gdy spotkałyśmy się po raz pierwszy w kawiarni obok jej szkoły. Dziewczynka patrzyła na mnie ostrożnie, trzymając żółtą gwiazdkę w dłoni.
— To dla mnie? — zapytała.
— Tak. Czekolada z orzechami.
— Tata powiedział, że nie lubisz naszej rodziny.
Rachel pobladła, ale podniosłam rękę.
— To nieprawda. Nie znałam was. A dorośli czasem mówią rzeczy, które mają ukryć własny strach.
Lily przez chwilę oglądała czekoladkę.
— Czy mogę ją zjeść teraz?
— Możesz. Tylko nie zostaw okruszków na zeszycie.
Uśmiechnęła się pierwszy raz.
Noah spał obok w foteliku, a na stole leżał podpisany plan spłaty pieniędzy, które Daniel zabrał firmie. Nie było w nim obietnicy, że wszystko stanie się łatwe. Była odpowiedzialność, rozpisana na daty i kwoty.
Kiedy Lily odwinęła papier, miedziana wstążka zsunęła się na blat.
Dziewczynka podniosła ją i powiedziała:
— Mamo, mogę zrobić z tego kokardkę dla Noah?
Rachel spojrzała na mnie.
— Możesz — odpowiedziałam. — Ale zawiąż ją luźno.
Lily pochyliła się nad nosidełkiem, a miedziana wstążka zatańczyła nad śpiącą piąstką mojego syna.
Przegapiłeś początek?
