CZĘŚĆ 4
— Kto mówi? — zapytałam.
Po drugiej stronie rozległ się oddech, szybki i urywany.
— Człowiek, który prowadził samochód tamtej nocy.
Połączenie się urwało.
Massimo patrzył na mnie, jakby przez chwilę zapomniał o bólu, Lorenzo, Nadii i wszystkich ludziach stojących wokół niego.
— Co powiedział?
— Że twój wypadek nie był wypadkiem.
Lorenzo ruszył do drzwi.
— Nikt nie wychodzi z tego domu.
— Ty nie wydajesz już rozkazów — powiedział Massimo.
Słowa były spokojne, lecz coś w nim się zmieniło. Nie wstał. Nie musiał. Ochroniarz z blizną na brodzie stanął między nim a Lorenzo.
— Bruno — syknął Lorenzo. — Pamiętaj, komu zawdzięczasz życie.
— Pamiętam też, kto kazał mi pilnować dawki — odpowiedział Bruno.
Lorenzo spojrzał na Nadię.
— Jeśli otworzysz usta, twoja córka nie wróci do domu.
Nadia wydała z siebie cichy, zdławiony dźwięk.
Podeszłam do niej.
— Gdzie jest twoja córka?
— U siostry, w Worcester.
— Zadzwoń do niej.
— Nie mogę.
— Możesz. Tylko nie przez telefon, który dał ci Lorenzo.
Massimo skinął na Bruna. Ochroniarz zabrał Nadii aparat, wyjął kartę i podał jej swój telefon. Dziewczyna odebrała po trzech sygnałach. Przez chwilę słuchała, a potem osunęła się na krzesło, przyciskając dłoń do ust.
— Jest bezpieczna — powiedziała. — Moja siostra ją zabrała do sąsiadów.
Nadia rozpłakała się, ale nie odwróciła wzroku od Lorenzo.
— To on kazał mi wstrzykiwać lek. Mówił, że jeśli odmówię, zabierze mi dziecko. Nie wiedziałam, że chce przejąć majątek. Myślałam, że chodzi o ochronę przed ludźmi z zewnątrz.
— A Enzo? — zapytałam.
Massimo zacisnął szczękę.
— Enzo nie żyje od sześciu lat.
Camila podniosła głowę.
— Nie. Widziałam go.
— Gdzie? — spytał Massimo.
— W klinice. Dwa tygodnie temu. Przyszedł do Lorenzo. Myślałam, że to jeden z jego ludzi.
Lorenzo cofnął się, lecz Bruno złapał go za ramię.
— Powiedz, gdzie jest Enzo — rozkazał Massimo.
Lorenzo milczał.
— Powiedz — powtórzyłam.
— W porcie. W magazynie przy nabrzeżu trzynastym.
— Dlaczego miałby tam być? — zapytałam.
Lorenzo spojrzał na Massima z czymś przypominającym zmęczenie.
— Bo Enzo przeżył wypadek. Tylko nie chciał, żebyś ty o tym wiedział.
Massimo nie poruszył się.
— To on kazał usunąć hamulce?
— Nie. To ja.
Camila zakryła twarz. Nadia zaczęła szlochać. Nawet Bruno odsunął się o krok.
Lorenzo mówił dalej, jakby każde słowo odbierało mu kawałek siły.
— Enzo chciał cię ostrzec. Dowiedział się, że wspólnicy planują przejąć firmę, więc upozorował własną śmierć. Kiedy zobaczył, że nie oddasz im udziałów, poprosił mnie o pomoc. Zamiast pomóc jemu, wybrałem ich stronę.
— Zabiłeś mojego brata? — zapytał Massimo.
— Nie. Zostawiłem go w samochodzie, który miał cię tylko przestraszyć. Hamulce były uszkodzone. Resztę zrobił lód.
Massimo zamknął oczy. Jego dłoń zacisnęła się na podłokietniku tak mocno, że pobielały knykcie.
— Myślałem, że zginął — powiedział.
— Chciałem, żebyś tak myślał.
Wtedy z korytarza dobiegł dźwięk otwieranej bramy. Nie syrena. Nie krzyk. Ciężkie, powolne kroki.
W drzwiach pojawił się mężczyzna w wełnianym płaszczu. Miał tę samą linię szczęki co Massimo, ale twarz wychudzoną i przeciętą blizną od skroni do ust.
Massimo patrzył na niego przez długą chwilę.
— Enzo?
Mężczyzna zatrzymał się przy progu.
— Przepraszam, bracie.
Massimo próbował obrócić wózek. Koło zablokowało się na dywanie. Chwyciłam uchwyt i pomogłam mu ruszyć.
Enzo podszedł bliżej, lecz Massimo uniósł rękę.
— Nie dotykaj mnie.
— Wiem.
— Przez sześć lat pozwoliłeś mi opłakiwać człowieka, którym byłeś.
— Bałem się, że jeśli wrócę, zabiją ciebie.
— A potem patrzyłeś, jak podają mi truciznę.
Enzo spuścił wzrok.
— Próbowałem zebrać dowody. Lorenzo wiedział, że żyję. Miał ludzi przy każdym wejściu. Kiedy pojawiła się Tessa, zrozumiałem, że ktoś wreszcie może zauważyć, co robią z twoimi mięśniami.
— Więc to ty zostawiłeś zdjęcie? — zapytałam.
— Tak.
— I to ty zapłaciłeś Camili?
— Nie. Lorenzo zrobił to, żeby wciągnąć cię do domu i mieć na kogo zrzucić winę.
Camila zaczęła płakać.
— Powiedz jej, że nie wiedziałam, jak daleko to zajdzie.
Spojrzałam na nią.
— Wiedziałaś, że wchodzę do domu człowieka, którego wszyscy się boją, i że mam badać jego ciało bez niezależnego nadzoru. To wystarczy.
Nie czułam już gniewu. To było gorsze. Czułam pustkę po czymś, co uważałam za przyjaźń.
Massimo przywołał Bruna.
— Zadzwoń do lekarza, który nie pracuje dla rodziny. I do banku. Potem przygotuj wszystkie dokumenty dla prokuratora.
Lorenzo parsknął.
— Myślisz, że papierami odzyskasz sześć lat?
Massimo spojrzał na niego.
— Nie. Ale odbiorę ci każdy dzień, który próbowałeś ukraść mnie.
Tym razem Lorenzo nie odpowiedział. Bruno wyprowadził go z gabinetu, a Nadia usiadła przy ścianie, ściskając telefon, z którego przed chwilą usłyszała głos córki.
Następnego ranka przyjechał neurolog spoza Bostonu. Zbadał Massima, przejrzał wyniki i długo milczał, przesuwając palcem po karcie leków.
— Uszkodzenie jest poważne — powiedział. — Ale nie nieodwracalne.
Massimo spojrzał na mnie.
— Ile mam czasu?
— Tyle, ile będzie trzeba — odpowiedziałam.
— Nie. Pytam, ile potrwa, zanim znowu będę mógł chodzić.
— Tego nikt nie wie.
— Ty też?
— Ja też.
Przez kilka tygodni pracowaliśmy bez przerw, ale nie bez granic. Massimo przestał przyjmować leki, których nie przepisał neurolog. Zatrudnił niezależną opiekunkę dla Nadii i opłacił jej córce bezpieczne mieszkanie, lecz Nadia odmówiła odejścia.
— Chcę zostać — powiedziała. — Nie dla niego. Dla siebie.
Camila zeznawała o pieniądzach i umowie. Nie dostała pracy z powrotem w klinice, lecz Massimo nie pozwolił, by wyrzucono ją na ulicę. Sfinansował jej leczenie po załamaniu nerwowym, pod warunkiem że sama zgłosi się do odpowiednich instytucji i odda każdy dokument, który posiadała.
— Dlaczego jej pomagasz? — zapytałam go pewnego ranka.
Stał wtedy przy poręczach. Naprawdę stał. Kolana drżały, a pot spływał mu po skroniach, ale nie podpierał się na mnie.
— Bo kara nie cofnie tego, co zrobiła. A prawda bez konsekwencji też jest tylko kolejnym kłamstwem.
Enzo nie odzyskał od razu miejsca w jego życiu. Massimo pozwalał mu przychodzić do sali rehabilitacyjnej, lecz między braćmi pozostawały metry nieprzebytej podłogi.
Pewnego popołudnia Enzo przyniósł starą fotografię ich matki. Położył ją na poręczy i chciał wyjść.
— Zostań — powiedział Massimo.
Enzo odwrócił się.
— Nie umiem naprawić sześciu lat.
— Ja też nie. Możemy zacząć od dzisiejszych pięciu minut.
Usiedli obok siebie. Nie objęli się. Nie było taniego pojednania. Była tylko fotografia, dwa drżące oddechy i czas, którego nikt nie próbował już udawać.
Lorenzo przyznał się do fałszywych przelewów, sfałszowanego podpisu i sabotażu samochodu. Wspólnicy, dla których działał, uciekli z kraju, lecz ich rachunki zostały zabezpieczone. Nie interesowało mnie, ile lat spędzą za kratami. Interesowało mnie, że nazwisko Massima przestało oznaczać wyłącznie strach.
Po trzech miesiącach nie przyjęłam kolejnego przelewu od fundacji, której nie było. Massimo zaproponował mi stanowisko w nowym ośrodku rehabilitacyjnym, ale postawiłam warunek: żaden pacjent nie będzie leczony pod dyktando rodziny, ochrony ani pieniędzy.
— Nawet jeśli pacjentem będę ja? — zapytał.
— Zwłaszcza jeśli pan.
Uśmiechnął się krótko.
— Nadal jesteś za mała.
— A pan nadal za niegrzeczny.
Tym razem zaśmiał się dłużej. Nie jak człowiek, który przypomniał sobie dawny dźwięk, lecz jak ktoś, kto dopiero nauczył się go używać.
Ostatnie ćwiczenie tamtego dnia odbyło się w sali z poręczami. Enzo stał przy jednej, ja przy drugiej. Massimo uniósł stopę i przesunął ją o kilka centymetrów.
Potem o następne.
Na końcu sali czekała fotografia ich matki, oparta o pudełko z bandażami. Massimo zobaczył ją i powiedział:
— Nie prowadźcie mnie do niej. Dojdę sam.
I przeszedł przez całą długość sali, a jego brat po raz pierwszy nie wyciągnął ręki, żeby go zatrzymać.
Przegapiłeś początek?
