CZĘŚĆ 4
Księgowa nazywała się Helena Wrona i przyjechała o 02:07.
Nie weszła od razu do mieszkania. Stała na korytarzu z granatową teczką przyciśniętą do piersi, w mokrych butach i z włosami spiętymi metalową klamrą.
Saweliusz był z nią na połączeniu.
— Proszę ją wpuścić — powiedział. — To osoba, której Gordij nie może już uciszyć.
Gordij poderwał się z krzesła.
— Nigdzie jej nie wpuszczaj.
Helena spojrzała na niego przez uchylone drzwi.
— Już za późno. Mam kopie wszystkiego.
Jej głos drżał, ale nie cofnęła się ani o krok.
Wpuściłam ją do środka i zamknęłam za nią drzwi. Nie z obawy, że ktoś przyjdzie po mnie, lecz dlatego, że Danilek znów zaczął płakać, a nocne powietrze wpadało do przedpokoju.
Helena położyła teczkę na stole.
— Pracowałam dla firmy Gordija przez siedem lat. Wczoraj złożyłam wypowiedzenie.
— Dlaczego? — zapytałam.
— Bo odkryłam, że część pieniędzy nie trafiała do dostawców. Przelewano je do spółki Ester. Początkowo myślałam, że to legalna inwestycja. Potem zobaczyłam podpisy.
Gordij zerwał się z krzesła.
— Nie masz prawa przynosić tu firmowych dokumentów.
— Mam prawo chronić siebie, kiedy każesz mi księgować fałszywe faktury.
— Uważaj.
Helena wysunęła z teczki plik kartek spiętych mosiężną klamrą.
— Trzy miesiące temu poleciłeś mi przelać dwieście tysięcy na konto spółki Ester. W tytule wpisano „usługi doradcze”. Nie było żadnej usługi.
Gordij zbladł.
— To była zaliczka.
— Za co?
— Za pozyskanie inwestora.
— Inwestorem miał być twój własny wspólnik. A pieniądze wróciły do Ester tego samego dnia.
Poczułam, że dłonie mam lodowate.
Nie chodziło tylko o zdradę. Gordij budował cały mechanizm: najpierw wyprowadzał pieniądze z firmy, potem zamierzał obciążyć majątek mojej babci, żeby pokryć dziurę, którą sam stworzył.
— Ile straciłeś? — zapytałam.
— Nie twoja sprawa.
— Skoro chciałeś zastawić mój dom, jest moja.
Helena wyjęła kolejną kartkę.
— Dług wynosi prawie osiemset tysięcy. Ale to jeszcze nie wszystko.
Spojrzała na mnie.
— Gordij przepisał polisę na życie dzieci jako zabezpieczenie kredytu.
Przez moment nie rozumiałam słów.
— Jaką polisę?
— Tę, którą wykupił na początku roku. W dokumentach zaznaczono, że ty wyraziłaś zgodę.
Gordij ruszył w stronę Heleny.
— Zamknij się.
Stanęłam między nimi.
— Nie dotkniesz jej.
To zdanie wyszło ze mnie spokojnie, ale poczułam, że coś wewnątrz przestało się kurczyć.
Saweliusz powiedział przez głośnik:
— Helena, czy masz oryginały?
— Nie. Oryginały trzyma jego wspólnik. Ale mam potwierdzenia przelewów, kopie poleceń i wiadomość, w której Gordij nakazuje mi wpisać zgodę Mariany bez jej podpisu.
— To wystarczy, żeby natychmiast uruchomić zabezpieczenia — odpowiedział prawnik.
Gordij oparł się o szafkę.
— Myślisz, że możesz wszystko zabrać i zostawić mnie bez niczego?
— To ty zostawiałeś mnie bez pieniędzy — odpowiedziałam. — Za każdym razem, gdy musiałam prosić o środki na pieluchy, podczas gdy kupowałeś Ester biżuterię.
— Zdradziłem cię, dobrze. Ale firmę próbowałem ratować.
— Nie. Próbowałeś ratować siebie.
Wtedy zadzwonił telefon Gordija. Na ekranie pojawiło się imię Ester.
Odwrócił się i odebrał.
— Co się stało?
Usłyszeliśmy kobiecy głos, bo w panice włączył głośnik.
— Bank odrzucił dokumenty. Powiedzieli, że mają potwierdzenie oszustwa.
Gordij spojrzał na mnie.
— To przez nią.
— Nie przez nią — odpowiedziała Ester. — Przez ciebie. Powiedziałeś, że wszystko jest już podpisane.
— Uspokój się.
— Miałam podpisać umowę, która czyniłaby mnie właścicielką połowy majątku, a ty nawet nie zdobyłeś jej prawdziwej zgody!
Helena zamknęła oczy.
Ester mówiła dalej:
— I jeszcze jedno. Rano przekazuję wszystkie dokumenty bankowi. Nie będę tonąć razem z tobą.
Połączenie się urwało.
Gordij patrzył na wygaszony ekran. Jego plan rozpadł się nie dlatego, że ktoś wygłosił wielką mowę, lecz dlatego, że każdy człowiek, którego używał, zaczął ratować własne życie.
O świcie przyjechała współpracowniczka Saweliusza. Przywiozła formularze do awaryjnego dostępu do mojego funduszu, nowe karty płatnicze i dokument, który potwierdzał, że dom oraz udziały po Zofii Michajłownie należą wyłącznie do mnie.
Podpisałam je przy stole, na którym jeszcze kilka godzin wcześniej leżał rachunek za naszyjnik Ester.
Gordij siedział naprzeciwko. Nie miał już żądań. Tylko pytania.
— Dokąd pójdziesz? — spytał.
— Nigdzie. To ty wyjdziesz.
— Nie możesz wyrzucić mnie z własnego domu.
Saweliusz odpowiedział za mnie:
— To nie jest jego dom. Dokumenty mówią jasno.
Gordij spojrzał na mnie.
— Po tym wszystkim naprawdę chcesz mnie zniszczyć?
— Nie. Chcę odzyskać to, co próbowałeś mi odebrać.
— A dzieci?
— Dzieci zostają ze mną. Ich leczenie, opieka i bezpieczeństwo nie będą już zależeć od twojego humoru.
Marička obudziła się i weszła do kuchni w piżamie. W dłoni trzymała plastikowy termometr.
— Mamo, Danilek już nie jest taki gorący.
Przyklękłam przy niej. Termometr był porysowany, z małą naklejką w kształcie księżyca, którą przykleiłam tam poprzedniej zimy.
— To dobrze, kochanie.
Gordij patrzył na nas z drugiego końca stołu.
Po raz pierwszy jego problemy nie mogły zostać rozwiązane moim milczeniem.
Nie czułam triumfu. Czułam zmęczenie, ból i coś jeszcze — ciężar, który przez lata nosiłam za niego, a który właśnie spadł na podłogę między naszymi krzesłami.
Saweliusz przekazał Helenie dokumenty do banku, a potem zamknął teczkę.
— Teraz trzeba będzie uporządkować firmę, polisy i opiekę nad dziećmi — powiedział. — Wszystko zrobimy po kolei.
— A Gordij? — zapytałam.
— Jego długi i jego decyzje zostaną rozliczone osobno. Twoje aktywa są zabezpieczone.
Gordij wstał.
— Mogę zabrać kilka rzeczy?
Spojrzałam na jego płaszcz wiszący przy wejściu. W kieszeni nie było już aksamitnego etui. Naszyjnik leżał na stole przed Heleną, zapakowany jako dowód zakupu i przelewu.
— Zabierz ubrania. Dokumentów firmy nie ruszaj.
Przy płaszczu zatrzymał się na chwilę.
— Mariana, ja naprawdę cię kochałem.
Nie odpowiedziałam od razu.
Pomyślałam o babci, która mówiła, że uczucie nie może zastąpić bezpieczeństwa. Pomyślałam o własnym nadgarstku, o gorączce dzieci i o zdjęciu, które Gordij wysłał przez pomyłkę, przekonany, że nic nie może go dosięgnąć.
— Może — powiedziałam w końcu. — Ale twoja miłość zawsze wymagała, żebym za nią płaciła.
Wyszedł bez słowa. Tym razem nie pobiegłam za nim.
Helena zabrała kopie dokumentów, a Saweliusz pozostał ze mną, dopóki lekarz nie zbadał dzieci i nie potwierdził, że ich stan się poprawia.
Później schowałam rachunek za naszyjnik do teczki z dowodami. Nie dlatego, że chciałam pamiętać Ester. Chciałam pamiętać moment, w którym przestałam pytać siebie, czy przesadzam.
Na kuchennym stole nadal leżał stary notes babci. Otworzyłam go na stronie z numerem Saweliusza. Pod numerem, jej nierównym pismem, widniało jedno zdanie:
„Jeśli boisz się zadzwonić, dzwoń tym bardziej”.
Wtedy Danilek zaczął płakać.
Wzięłam go na ręce, a Marička przyniosła termometr z księżycową naklejką.
— Mamo — powiedziała — zmierzymy mu temperaturę razem?
Przytuliłam ich oboje i położyłam termometr pod małą pachą syna.
Na wyświetlaczu pojawiła się liczba 37,4.
Marička wypuściła powietrze z ulgą.
— Już jest lepiej.
Spojrzałam na porysowany termometr, potem na telefon z zapisanym zdjęciem i na teczkę, która ocaliła nie tylko majątek, ale także moje prawo do decyzji.
— Tak — powiedziałam. — Teraz możemy zacząć od tego, co naprawdę trzeba naprawić.
A termometr z małym księżycem cicho piknął w dłoni mojej córki.
Przegapiłeś początek?
