CZĘŚĆ 4
Do tej godziny zostało jedenaście minut.
— To nie jest mój numer — powiedział admirał.
— Wiem.
Pokazałam mu wiadomość. Przeczytał ją raz, potem drugi. W jego dłoni karta dostępu zadrżała.
— Vale chce wyciągnąć nas z centrum.
— Nie — odparłam. — Chce, żebyśmy uwierzyli, że już to zrobił.
Lena Morawska wybiegła z korytarza z zakrwawionym rękawem.
— Daniel żyje, ale jego oddech słabnie. Nie mogę przenieść go sama.
Admirał natychmiast ruszył za nią.
— Jedziemy do sali operacyjnej.
— Nie ma czasu — powiedziałam. — Jeśli ktoś kontroluje system, zamknie wszystkie wyjścia.
— Co pani proponuje?
Spojrzałam na niebieską teczkę.
— Nie jedziemy do portu. Wykorzystamy port, żeby zmusić Vale’a do pokazania się tutaj.
Admirał patrzył na mnie długo.
— Pani komórka wywiadowcza kazała pani mi nie ufać.
— Pańska komórka wywiadowcza jest pod kontrolą człowieka, którego ścigamy.
— Skąd pani to wie?
— Bo ktoś wysłał mi rozkaz, zanim ktokolwiek poza nami wiedział, że Daniel oddycha.
Morawska zacisnęła palce na poręczy łóżka.
— A jeśli się mylimy?
— Wtedy Vale zabije Daniela, pana i każdego, kto widział te dokumenty.
Nie musiałam dodawać nic więcej.
Przenieśliśmy Daniela do starej sali zabiegowej na końcu oddziału. Była wyłączona z użytku od czasu awarii ogrzewania. Na stole leżał zakurzony aparat do wspomagania oddechu, a na ścianie wisiał zegar, który spóźniał się o sześć minut.
Morawska podłączyła przewody.
— Nie mam pewności, czy to zadziała.
— On też nie miał pewności, że przeżyje — odpowiedziałam. — A jednak nas usłyszał.
Daniel poruszył powiekami.
— Nora…
— Jestem tutaj.
— Nie ufaj… mojemu ojcu.
Admirał stał przy drugim końcu stołu.
— Daniel, spójrz na mnie.
Syn otworzył oczy. W jego spojrzeniu nie było strachu. Była w nim złość, która przez wiele godzin nie mogła znaleźć głosu.
— Podpisałeś zgodę — wyszeptał.
— Nie wiedziałem, co podpisuję.
— Wiedziałeś, że Vale dostanie dostęp do funduszu.
Admirał zbladł.
To był zwrot, którego się nie spodziewałam.
— Jakiego funduszu? — zapytałam.
Shaw oparł dłonie o metalową szafkę.
— Funduszu ratunkowego dla marynarzy. Vale przekonał mnie, że trzeba przenieść pieniądze do prywatnego programu ochrony. Podpisałem pełnomocnictwo podczas ćwiczeń. Potem środki zniknęły.
Daniel zacisnął palce na prześcieradle.
— Wiedziałeś, że coś jest nie tak.
— Podejrzewałem. Nie miałem dowodów.
— Miałeś mnie.
Admirał zamknął oczy.
— Właśnie dlatego chciałem, żebyś odszedł z marynarki.
— Kazałeś mi zamilknąć.
— Chciałem cię ochronić.
— Chroniłeś swoje stanowisko.
Słowa syna uderzyły go mocniej niż klucz w kostnicy. Nie odpowiedział od razu.
Wsunęłam kartę dostępu do starego czytnika. Na ekranie pojawił się zapis wszystkich wejść do archiwum. Cztery nazwiska. Cole. Vale. Admirał Shaw. I moje.
— To niemożliwe — powiedziała Morawska.
— Moje wejście zostało dopisane — odparłam. — Ktoś chce, żeby odpowiedzialność spadła na mnie.
Na ekranie pojawiła się nowa linia: „Nora Bennett, potwierdzone usunięcie”.
Wtedy rozległo się pukanie.
Trzy krótkie uderzenia.
Admirał sięgnął po broń zabranej strażnikowi, ale pokręciłam głową. Podeszłam do drzwi i zapytałam:
— Hasło?
— Czerwony przypływ — odpowiedział głos.
To było hasło naszej komórki.
Otworzyłam.
Na korytarzu stała kobieta w mundurze kontradmirała. Znałam ją. Generałowa Miriam Vale, siostra komandora Vale’a i osoba, która podpisała mój rozkaz przydziału.
— Nora — powiedziała. — Odłóż broń i odejdź od admirała.
— Pani wysłała wiadomość, że mam mu nie ufać.
— Bo mu nie ufaj.
Shaw uniósł broń.
— Miriam, gdzie jest twój brat?
— W magazynie portowym. Czeka na ciebie.
— A pani czeka tutaj na mnie.
— Czekam na zakończenie operacji.
— Której części? Tej, w której kradniecie pieniądze, czy tej, w której mordujecie świadków?
Jej twarz pozostała spokojna.
— Nie używaj słowa „mordujecie”. Oficerowie umierali, bo byli słabi.
Daniel wydał z siebie zduszony dźwięk.
Miriam spojrzała na niego i uśmiechnęła się cienko.
— Szkoda, że odzyskał przytomność.
Wtedy zrozumiałam, że nie przyszła negocjować. Przyszła sprawdzić, czy Daniel jeszcze żyje.
Morawska chwyciła metalową tacę i uderzyła nią w lampę. Sala pogrążyła się w ciemności. Padł strzał. Poczułam gorąco na ramieniu, lecz nie upadłam. Admirał odpowiedział ogniem, trafiając broń Miriam i wytrącając ją na korytarz.
— Zostań przy synu! — krzyknął.
Pobiegłam za nią.
Miriam uciekła do archiwum, ale drzwi zatrzasnęły się za jej plecami. Znalazłam ją przy szafce siedemnastej. Trzymała niebieską teczkę, jakby była warta więcej niż życie człowieka.
— Pani brat jest w porcie — powiedziałam.
— Mój brat jest wykonawcą. Ja jestem właścicielką planu.
— Dlaczego zabiłyście tych oficerów?
— Bo chcieli ujawnić, że fundusz był pusty. Gdyby wyszła na jaw kradzież, skończyłaby się cała sieć ochrony. Nie rozumiesz, ile osób korzystało z tych pieniędzy.
— Marynarze, którym były przeznaczone.
— Państwa są ważniejsze niż pojedynczy ludzie.
Podniosłam teczkę.
— Powiedz to Danielowi.
— Daniel nie jest bohaterem. Jest synem człowieka, który podpisał zgodę.
— A ty jesteś kobietą, która podpisała rozkaz jego śmierci.
Przez sekundę jej ręka zawisła nad kieszenią. Zrobiłam krok i kopnęłam broń pod regał. Miriam rzuciła się na mnie. Upadłyśmy na podłogę między kartonami. Poczułam jej paznokcie na szyi, ale Morawska wbiegła do środka i odciągnęła ją za włosy.
Admirał pojawił się w drzwiach.
— Gdzie jest mój syn?
— Żyje — odpowiedziałam. — Ale ma czas tylko do rana.
— A Cole?
Z korytarza dobiegł głos lekarza.
— Jestem tutaj.
Cole stał oparty o ścianę. Miał podniesione ręce.
— Wezwałem zespół ratowniczy przez niezależną linię — powiedział. — Vale kazał mi podawać środek, ale nie wiedziałem, że zabije także Daniela.
— Wiedziałeś, że poprzedni oficerowie zmarli — odparłam.
— Wiedziałem, że ich paraliżowano. Bałem się o córkę. Vale miał jej dokumentację medyczną i groził, że odbierze jej leczenie.
Nie usprawiedliwiało go to. Ale wyjaśniało, dlaczego jego ręce drżały.
Admirał spojrzał na niego.
— Pomożesz uratować mojego syna.
— Pomogę.
— Potem oddasz wszystko, co wiesz.
Cole skinął głową.
Po czwartej trzydzieści centrum otrzymało pełny pakiet dokumentów: podpisy, ewidencję, nazwiska i plan przelewów. Nie ode mnie. Od admirała.
Shaw użył własnego dostępu, wiedząc, że utraci dowództwo, emeryturę i nazwisko, które przez całe życie traktował jak zbroję.
Jego decyzja zmieniła wszystko.
W porcie komandor Vale został zatrzymany przez ludzi, których sam wezwał, przekonany, że jadą po mnie. Miriam nie próbowała już uciekać. Kiedy zobaczyła na ekranie kopiowane pliki, usiadła przy szafce siedemnastej i położyła dłonie na kolanach.
Daniel przeżył noc.
Rano potrafił już mówić pełnymi zdaniami, choć każdy oddech sprawiał mu ból.
Admirał wszedł do sali sam.
— Nie wiem, czy możesz mi wybaczyć — powiedział.
Daniel spojrzał na niego.
— Nie prosiłem cię o wybaczenie.
— Wiem.
— Prosiłem, żebyś powiedział prawdę.
Shaw położył na stoliku metalową odznakę dowódcy.
— Powiem ją wszystkim.
Daniel odwrócił wzrok.
— Zacznij od nazwisk tych, którzy umarli.
Admirał skinął głową i wyszedł.
Cole został przekazany do wewnętrznego postępowania, ale wcześniej podał dawkę odtrutki dla dwóch innych oficerów, których Vale ukrył w prywatnej klinice. Obaj odzyskali przytomność. Morawska zachowała kopię ewidencji, bo — jak powiedziała — papier czasem przeżywa ludzi.
Ja zostałam w szpitalu jeszcze przez kilka godzin. Rana na ramieniu wymagała sześciu szwów. Potem dostałam nowy rozkaz odejścia z placówki.
Nie wróciłam do opieki paliatywnej.
Zabrałam z archiwum tylko jedną rzecz: kartę z szafki siedemnastej. Nie jako pamiątkę. Jako dowód, że ktoś próbował zamknąć prawdę w metalowym pudełku, a jednak zostawił klucz w dłoni niewłaściwego człowieka.
Przed wyjściem zajrzałam do Daniela. Spał, lecz kiedy dotknęłam klamki, otworzył oczy.
— Nora?
— Tak?
— Jeśli kiedyś znowu zobaczysz, że ktoś umarł za szybko…
— Wezwę lekarza.
Uśmiechnął się słabo.
— Nie. Najpierw popatrz na szczękę.
Zaśmiałam się mimo bólu w ramieniu.
Na stoliku obok jego łóżka leżała odznaka admirała, a pod nią lista trzech nazwisk. Daniel dopisał czwarte: swoje.
Obok napisał jedno zdanie.
„Tym razem świadek przeżył.”
Przegapiłeś początek?



